Με την Εθνική Στρατηγική Στέγασης να έχει προωθηθεί, η κυβέρνηση επιχειρεί να δώσει μια απάντηση σε ένα από τα πλέον οξεία κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας, υποσχόμενη 19.750 προσιτές κατοικίες, 8.500 θέσεις σε φοιτητικές εστίες και μια επιδότηση επιτοκίου γαλλικού τύπου.
Το μεγαλόπνοο αυτό σχέδιο φιλοδοξεί να ωφελήσει περίπου 60.000 πολίτες κάποια στιγμή στο μέλλον, την ίδια ώρα, όμως, η πεζή πραγματικότητα στην κτηματαγορά τρέχει με ταχύτητες που αφήνουν τις κυβερνητικές εξαγγελίες αδικαιολόγητα πίσω.
Τα ενοίκια συνεχίζουν να εκτοξεύονται με ρυθμούς αισθητά ταχύτερους από την αύξηση των εισοδημάτων, καθιστώντας την εύρεση στέγης μια καθημερινή δοκιμασία για τις νέες οικογένειες και τους εργαζομένους. Όταν ο κατώτατος μισθός δεν επαρκεί πλέον ούτε για την κάλυψη του κόστους ενός τυπικού διαμερίσματος 80 τ.μ., καθίσταται σαφές ότι το χάσμα μεταξύ εξαγγελιών και πραγματικού βίου διευρύνεται επικίνδυνα.
Ενώ ακόμα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επισημαίνει με νόημα ότι το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στην έλλειψη κτισμάτων, αλλά στη μη αξιοποίηση του ήδη υπάρχοντος οικιστικού αποθέματος, η πολιτική ηγεσία επιλέγει συστηματικά να αποφεύγει την επιβολή στοχευμένων φορολογικών μέτρων στα αδρανή ακίνητα.
Αντίθετα, προκρίνει την παροχή μπόνους ανακαίνισης, μια τακτική που στην πράξη καταλήγει να ευνοεί κυρίως όσους διαθέτουν ήδη το απαραίτητο κεφάλαιο για να τα αξιοποιήσουν, αφήνοντας εκείνον που αναζητά απεγνωσμένα στέγη να πληρώνει το μάρμαρο της δομικής αυτής έλλειψης.
Το σκηνικό επαναλαμβάνεται σχεδόν τελετουργικά με κάθε αφορμή, με την εξαγγελία ακόμη ενός νέου στεγαστικού προγράμματος, χωρίς κανένα αποτέλεσμα μέχρι σήμερα.
