Έντονα ερωτήματα προκαλεί η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να απόσχει –για πρώτη φορά– από το ψήφισμα του ΟΗΕ για τον τερματισμό του αποκλεισμού της Κούβας, όπως τονίζει σε δήλωσή του ο υπεύθυνος Κ.Τ.Ε. Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Δημήτρης Μάντζος.
Σφοδρές αντιδράσεις και ερωτηματικά φέρνει στο προσκήνιο η στροφή της ελληνικής διπλωματίας. Σύμφωνα με τον Δημήτρη Μάντζο, ενώ χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και ο Καναδάς στήριξαν κανονικά το σχετικό ψήφισμα, η Αθήνα επέλεξε να συναθροιστεί με μια κλειστή μειοψηφία κρατών.
Δήλωση Δημήτρη Μάντζου, υπεύθυνου Κ.Τ.Ε. Εξωτερικών ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής:
Η απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης να απόσχει, για πρώτη φορά, από το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για τον τερματισμό του μονομερούς αμερικανικού αποκλεισμού εις βάρος της Κούβας, δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά. Απέναντι σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, που στήριξαν το ψήφισμα, η Κυβέρνηση της χώρας μας επέλεξε να συναθροίσει την Ελλάδα με μια μειοψηφία κρατών που δεν στηρίζουν την άρση των περιορισμών, οι οποίοι, ιδίως κατά τους τελευταίους μήνες, οδηγούν τον κουβανικό λαό σε βασικές ελλείψεις και στερήσεις. Και τούτο μάλιστα ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια η Ελλάδα στήριζε τα αντίστοιχα ψηφίσματα που συζητούνται στα Ηνωμένα Έθνη από το 1992.
Η απόφαση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα με δεδομένο ότι η χώρα μας είναι Μη Μόνιμο Μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού και μάλιστα κατά τον μήνα Οκτώβριο βρίσκεται και στην Προεδρία του οργάνου, ενώ παρόντες αυτές τις ημέρες στη Νέα Υόρκη είναι τόσο ο Έλληνας Πρωθυπουργός όσο και ο Υπουργός Εξωτερικών.
Το Υπουργείο Εξωτερικών οφείλει να αιτιολογήσει την αλλαγή στάσης της χώρας μας στο ζήτημα αυτό, εξηγώντας ποιες παράμετροι άλλαξαν και ποια περιστατικά μεσολάβησαν ώστε να δικαιολογείται κάτι τέτοιο -σε αντίθεση με τη στάση άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Σε κάθε αντίθετη περίπτωση, θα γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι η αλλαγή στάσης συνιστά νέα σοβαρή υποχώρηση της ελληνικής διπλωματίας μπροστά στο δόγμα της συναλλακτικής εξωτερικής πολιτικής -εις βάρος του διεθνούς δικαίου, του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και των διαχρονικών αποφάσεων των διεθνών οργανισμών.
