Αν κάποιος επιδιώκει μια γείωση με τις πιο αθεράπευτες παθογένειες της σημερινής κυβέρνησης και του πολιτικού μας συστήματος γενικότερα, δεν χρειάζεται να χαθεί σε στατιστικές, περίπλοκες οικονομικές αναλύσεις ή απόρρητες εκθέσεις.
Αρκεί να πατούσε το πόδι του στη Θεσσαλονίκη τις ημέρες που διεξαγόταν η Διεθνής Έκθεση.
Εκεί, κάτω από τους προβολείς της δημοσιότητας, ξεδιπλώνεται απροκάλυπτα ένα ετήσιο θέαμα που ξεπερνά πλέον τα όρια της γραφικότητας και αγγίζει τα όρια της ευθείας πρόκλησης απέναντι στην κοινωνία.
Μια ολόκληρη στρατιά κυβερνητικών αξιωματούχων, μετακλητών, κομματικών συμβούλων και πάσης φύσεως παρατρεχάμενων εισβάλλει στη συμπρωτεύουσα, συντονίζεται με επιχειρηματικά συμφέροντα, τοπικούς παράγοντες και γυρολόγους της εξουσίας, στήνοντας ένα ατελείωτο, ανούσιο πάρτι.
Πρόκειται για ένα δήθεν αναπτυξιακό συμπόσιο, γεμάτο παράλληλες εκδηλώσεις, πολυτελείς δεξιώσεις, φωτογραφικά στιγμιότυπα και βαρύγδουπες δηλώσεις.
Το χειρότερο, όμως, δεν είναι η αισθητική αυτής της πολιτικής παρέλασης, αλλά ο λογαριασμός. Ένα πάρτι το οποίο, με την απόλυτη φυσικότητα, καλείται να πληρώσει για άλλη μία φορά ο… συνήθης ύποπτος, ο έλληνας φορολογούμενος, ο οποίος βλέπει τους πόρους του να σπαταλώνται σε δημόσιες σχέσεις και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.
Φέτος τα όρια ξεπεράστηκαν στο έπακρο, αφού είναι προεκλογική χρονιά, με τους γνωρίζοντες να χαμογελούν με νόημα.
Αυτό το προκλητικό και παρωχημένο σκηνικό δεν είναι απλώς άχρηστο για την πόλη, αλλά συνιστά την απόλυτη στρέβλωση αυτού που έχουν πραγματικά ανάγκη η Θεσσαλονίκη και η ελληνική περιφέρεια. Η ΔΕΘ ξεκίνησε, πριν από δεκαετίες, ως ένας ζωντανός, πρωτοπόρος θεσμός εξωστρέφειας, μια αληθινή κυψέλη εμπορίου, καινοτομίας και παραγωγικής προβολής, που συνέδεε τη χώρα με τις διεθνείς αγορές.
Σήμερα, δυστυχώς, έχει καταντήσει μια φυτοζωούσα, κρατικοδίαιτη φιέστα, ένας δυσκίνητος οργανισμός, που συντηρείται στον τεχνητό αναπνευστήρα μόνο και μόνο για να προσφέρει το απαραίτητο σκηνικό υπόβαθρο σε πολιτικές κορώνες, πρωθυπουργικές εξαγγελίες και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα της εκάστοτε εξουσίας, κυβερνητικής και αντιπολιτευόμενης.
Η ουσιαστική επιχειρηματικότητα αντικαταστάθηκε από την κομματική πελατεία, η παραγωγική ανασυγκρότηση από τις δημόσιες σχέσεις και η αληθινή εξωστρέφεια από ανώδυνες κομματικές χειραψίες σε πολυτελή σαλόνια.
Τα περίπτερα και μόνο των διαφόρων κρατικών οργανισμών και επιχειρήσεων αποδεικνύουν του λόγου το αληθές, μετατρέποντας το εκθεσιακό κέντρο σε πεδίο ανεξέλεγκτης σπατάλης.
Το πιο εξοργιστικό δείγμα αυτής της νοοτροπίας αποτυπώνεται στο αστρονομικό κόστος κατασκευής και εξοπλισμού που παρουσιάζουν τα κρατικά περίπτερα. Εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ δημοσίου χρήματος εξανεμίζονται, για λίγες ημέρες λάμψης, σε κατασκευές που ξηλώνονται αμέσως μετά τη λήξη του πανηγυριού.
Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη κατακραυγή στα Μέσα Ενημέρωσης και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη συμμετοχή της ΔΥΠΑ (Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης). Οι καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας έκαναν λόγο για κόστος που άγγιζε πολλές χιλιάδες ευρώ για ένα και μόνο περίπτερο. Αν και ο φορέας έσπευσε να διαψεύσει το υπερβολικό αυτό ποσό, τα ίδια τα επίσημα στοιχεία που παρέθεσε αποκάλυψαν σύμβαση ύψους περίπου 190.000 ευρώ (με ΦΠΑ) για ένα περίπτερο 150 τετραγωνικών μέτρων.
Όταν ένας δημόσιος οργανισμός που οφείλει να μεριμνά για τους ανέργους και την ενίσχυση της απασχόλησης δαπανά δεκάδες χιλιάδες ευρώ για εντυπωσιασμούς λίγων ημερών, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά βαθύτατα ηθικό.
Πρόκειται για την επιβεβαίωση μιας αμετανόητης κρατικής σπατάλης, όπου τα χρήματα των πολιτών αντιμετωπίζονται ως αστείρευτο κεφάλαιο για την προβολή της διοικητικής ελίτ.
Είναι πλέον καιρός να τελειώνουμε με αυτό το πολυδάπανο και αναποτελεσματικό αστείο. Η Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται άλλες κούφιες υποσχέσεις πάνω από άδεια ποτήρια δεξιώσεων ούτε έχει ανάγκη από έναν θεσμό που λειτουργεί αποκλειστικά ως φόντο για την ετήσια πολιτική αντιπαράθεση.
Απαιτείται να μπει από κάποιον ένα οριστικό, αμετάκλητο τέλος σε αυτήν την παρακμιακή συνήθεια και στη θέση της να δημιουργηθεί κάτι πραγματικά σύγχρονο, λειτουργικό, ανταγωνιστικό και οικονομικά αυτόνομο, που θα λειτουργεί με αυστηρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και θα παράγει μετρήσιμο αποτέλεσμα για την τοπική και την εθνική οικονομία.
Αυτό ακριβώς θα συνιστούσε μια πραγματική, γενναία και ουσιαστική μεταρρύθμιση για έναν πρωθυπουργό που εξελέγη υποσχόμενος μια κατ’ εξοχήν μεταρρυθμιστική ατζέντα.
Η αποδέσμευση της ΔΕΘ από τον ασφυκτικό κομματικό εναγκαλισμό και η μετατροπή της σε ένα αληθινά διεθνές εκθεσιακό γεγονός θα ήταν η απόδειξη ότι η κυβέρνηση εννοεί όσα διακηρύσσει περί εκσυγχρονισμού.
Τέλος, όταν ολοκληρωθεί η δημοσιογραφική έρευνα που πραγματοποιείται σε βάθος τετραετίας για τα κόστη των περιπτέρων από χρόνο σε χρόνο αλλά και τους αναδόχους, πολλοί κυβερνητικοί παράγοντες θα ψάχνουν για δικαιολογίες, αλλά δεν θα υπάρχουν.
