Ήταν βαριά, αλλά και αναμενόμενη – θεωρητικά και για τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Άλλο η ελπίδα. Αυτή, προφανώς, πεθαίνει τελευταία, αν και αυτό συμβαίνει σε… φυσιολογικούς ανθρώπους. Όχι στους άλλους, που κρατούν την τύχη του πλανήτη στα χέρια τους…
Πάντως, όπως και να ’χει, ό,τι και να λέει, πλέον, ο Τραμπ σε φίλους και συνεργάτες –στις… μπίζνες κυρίως, όπως είναι ο Ερντογάν–, η ήττα είναι ήττα. Αν ήταν άλλος (και ας είναι από τους… μη φυσιολογικούς), θα το είχε ρίξει, τουλάχιστον, στη… μεταφυσική. Δηλαδή, του τύπου… «φταίει το Χαλογουίν της Μελάνια», «με μάτιασε ο Μασκ» και άλλα τέτοια… ινδιάνικα, τα οποία και ακολουθούν μετ’ επιτάσεως στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αφού, πρώτα, φρόντισαν να εξαφανίσουν τους Ινδιάνους…
Αλλά ο τύπος φαίνεται. Δεν χρειάζεται να έχεις εσωτερική πληροφόρηση. Αρκεί να τον δεις να… στέλνει το στόμα του στη μια πλευρά του προσώπου. Καταλαβαίνεις αμέσως περί τίνος πρόκειται.
Γι’ αυτό και την πρώτη μέρα μετά τον όλεθρο, τα τουρκικά ΜΜΕ… τον έκλαιγαν τον «συγχωρεμένο»… Την επομένη, όμως, βγήκε ο Ερντογάν και… διαλάλησε περισπούδαστα ότι είναι νωρίς να βγάλουμε ασφαλές συμπέρασμα. Γιατί, άδικο έχει;
Μπορεί κανείς να βγάλει κάποιο συμπέρασμα με τον Τραμπ; Ξέρουμε τι μπορεί να κάνει και πού μπορεί να φτάσει;
Δεν ήταν 6 Ιανουαρίου του 2021, όταν το Καπιτώλιο δέχθηκε επίθεση από οπαδούς του, που θέλησαν να εμποδίσουν την επικύρωση της εκλογικής νίκης του Τζο Μπάιντεν (άλλη προσωπικότητα, όχι αστεία…); Δεν ήταν εκείνη η ημέρα που ο Τραμπ πάτησε τη Δημοκρατία –όποια κι αν είναι αυτή η… κυρία– στο «Αμέρικα», τέλος πάντων; Δεν ήταν ο Τραμπ που, όταν εκλέχθηκε εκ νέου (ήμαρτον…), τους αθώωσε έναν έναν και χαρακτήρισε εκείνη την ημέρα ως «μέρα έκρηξης αγάπης και στοργής» προς το πρόσωπό του; Μοιάζει διαφορετικός από τον, φέρ’ ειπείν, Κιμ Γιονγκ Ουν της Βόρειας Κορέας;
Του ιδίου φυράματος είναι… Όπως και ο Ερντογάν. Γι’ αυτό, όλοι αυτοί συνεννοούνται. Απλά πράγματα… Και κάθονται οι υπόλοιποι και σκάν’…
Στο «διά ταύτα», πάντως, από αυτήν την ήττα πάλι ο… Ερντογάν βγαίνει κερδισμένος. Διότι καλύτερη δικαιολογία για το φιάσκο των F-35 δεν θα μπορούσε να βρει. «Τι να κάνουμε, ρε παιδιά, έχασε! Διαφορετικά, στο τσεπάκι μου τους είχα, μπρε»…
Μη με λησμόνει…
Και μπορεί το συγκεκριμένο επιχείρημα να μην ακουμπάει την αντιπολίτευση της γείτονος, αλλά μη νομίζετε, και αυτή με τη… δική μας έχει τακιμιάσει και βαράει νομίζοντας ότι έχει βρει στόχο…
«Η αποδυνάμωση του Τραμπ μετά τις ενδιάμεσες εκλογές και η ενίσχυση του ελληνικού παράγοντα στο Κογκρέσο απειλούν τα πολιτικά πλεονεκτήματα της Άγκυρας στην αμερικανική κυβέρνηση», αποφάνθηκαν…
Οι άνθρωποι είναι φωστήρες! Φοβούνται τον «φόβο και τρόμο του Ερντογάν», τον Κρις Πάπας, τον πρώτο δηλωμένο γκέι γερουσιαστή, που θα κάνει τον τούρκο Πρόεδρο… τρία παρά δύο… Μάλλον με τα ισραηλινά κονδύλια, με τα οποία χρηματοδοτείται η πολιτική του καριέρα…
Δύσκολες εποχές, μέρες περίεργες. Ο κίνδυνος να ξεχάσουμε και τα απλά που ξέραμε, κάτι παραπάνω από ορατός…
Αλλού βαρούν τα όργανα…
Μ’ αυτά και με κείνα, κανείς δεν ασχολήθηκε με το μείζον (μάλλον γι’ αυτό). Ποιο είναι το μείζον; Το ότι, μέσα στο γενικό χάσιμο, ο Τραμπ παρενέβη στο Κυπριακό, όπως μάλιστα ενημέρωσε με έναν πηχυαίο τίτλο στο πρωτοσέλιδο της 3ης Νοεμβρίου, και με πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ εντός, η τουρκοκυπριακή εφημερίδα «Avrupa». «Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ παρενέβη στο Κυπριακό», ήταν ο τίτλος, ενώ στο ρεπορτάζ της αποκαλύπτει ένα πραγματικά πυκνό παρασκήνιο.
Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτό, στο οποίο εστιάζει και η ιστοσελίδα Rodopi Press, κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών στην Άγκυρα, ο Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να επικοινώνησε δύο φορές τηλεφωνικά με τον τούρκο Πρόεδρο, θέτοντας μετ’ επιτάσεως το Κυπριακό και απευθύνοντας «συστάσεις και σοβαρά αιτήματα». Πολιτικοί παρατηρητές συνδέουν άμεσα αυτές τις αμερικανικές παρεμβάσεις με μια εντυπωσιακή παράλειψη: Η τελική διακήρυξη της Συνόδου των Τουρκικών Κρατών δεν περιέλαβε την πάγια αξίωση της Άγκυρας για αναγνώριση δύο κρατών στην Κύπρο.
Παράλληλα, η πρόσφατη δήλωση της προσωπικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρία-Άνχελα Ολγκίν, ότι «η συνάντηση σε σχήμα 5+1 μπορεί να πραγματοποιηθεί εντός του έτους», συνδέεται από την εφημερίδα με πιθανό ενθαρρυντικό μήνυμα από την Ουάσινγκτον, την ώρα που η ίδια επιχειρεί να αναθερμάνει τις ελπίδες στο νησί, εν όψει της τριμερούς της 9ης Νοεμβρίου.
Στο ρεπορτάζ επισημαίνεται ότι οι σφοδρές αντιδράσεις της Ελλάδας, της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Αιγύπτου και του Ισραήλ απέναντι στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών φαίνεται πως ώθησαν τις ΗΠΑ να δραστηριοποιηθούν ενεργά, επιδιώκοντας να προλάβουν μια γενικευμένη αποσταθεροποίηση.
Να σημειωθεί ότι το ρεπορτάζ της «Avrupa» προκάλεσε την άμεση και οργισμένη αντίδραση των εθνικιστικών κύκλων και των εγκάθετων της Άγκυρας στα Κατεχόμενα. Η εφημερίδα στοχοποιήθηκε εκ νέου ως «προδοτική» και «φερέφωνο της ομοσπονδιακής λύσης»…
Αλλά, τέλος πάντων, μετά από όλα αυτά, ποιος νομίζουν ότι ενδιαφέρεται για ομοσπονδιακή λύση…
Μαζεύοντας τα ασυμμάζευτα…
Στα (εντελώς) δικά μας, ε, δεν είναι και η καλύτερη εξέλιξη να έχεις τον βουλευτή «σου» εκεί που… θες να «βάλεις φωτιά» (και τον βουλευτή σου μαζί…). Ο λόγος για την τελετή ορκωμοσίας των νέων μουφτήδων Κομοτηνής και Ξάνθης, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου.
Το μιντιακό τουρκο-παρακράτος μόνο… βουντού δεν έκανε στους σοφολογιότατους (αν και κανείς δεν έκανε τον κόπο να το εξακριβώσει), χαρακτηρίζοντάς τους όλο το προηγούμενο διάστημα «μαριονέτες», «προδότες», «φερέφωνα» – χαρακτηρισμοί, φυσικά, που εκμαιεύονται από τα συμφραζόμενα, καθώς (προφανώς) δεν είναι καιρός για… μηνύσεις και άλλα τρεχάματα.
Τη σούπα, για άλλη μία φορά, χάλασε αυτός που προωθεί τον εαυτό του ως ανεξάρτητο (από το τουρκικό κατεστημένο που παρασιτεί στη Θράκη), αλλά περιμένει πότε θα κάτσει, σωστά, η μπίλια (για ένα… κατεστημένο-παράσιτο, στα δικά του μέτρα).
Ο κ. Ιλχάν Αχμέτ, του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, λοιπόν, όχι απλώς παραβρέθηκε στην εκδήλωση του υπουργείου Παιδείας, αλλά φωτογραφήθηκε με την υπουργό Ζαχαράκη και τους νέους μουφτήδες…
Τι να κάνουν και οι μισθωτοί; Πώς να δικαιολογήσουν το… κουπόνι; «Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα». Πώς αλλιώς;
Έλλη Μητακίδου
