Δεν έχουν τελειωμό οι τραγωδίες
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΣΤΗ ΡΟΥΜΑΝΙΑ: ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Επειδή είμαστε η χώρα της υπερβολής και, όπως λέει η παροιμία, κάνουμε την τρίχα τριχιά, δηλαδή, μας αρέσει να μεγαλοποιούμε τα γεγονότα και να δίνουμε μεγαλύτερη σημασία σε πράγματα που δεν αξίζουν τον κόπο, μερικές φορές έρχεται η ζωή να μας ξυπνήσει, να μας θυμίσει ότι όλα έχουν τη δική τους αξία και σημασία και δεν μετράνε το ίδιο.
Όλη αυτήν την περίοδο, όλοι ασχολούμαστε με τα σκάνδαλα, με τα υπό δημιουργία κόμματα, με τις καταιγίδες και τις καταστροφές που προξένησαν, αλλά κανένας δεν ασχολείται με τον άνθρωπο, όχι το καταναλωτικό ον, ούτε το χρήσιμο υποζύγιο, στο οποίο ξεσπάνε όλοι οι ισχυροί και το βλέπουν σαν μυρμήγκι, άλλοτε βολικό και άλλοτε ενοχλητικό και του συμπεριφέρονται αναλόγως. Τον άνθρωπο τον θέλουν μόνο για να ψηφίζει, να χειροκροτεί, να πολεμάει και δεν νοιάζονται αν το ον αυτό κινδυνεύει από τις δικές τους δραστηριότητες, τη δική τους πλεονεξία, τους δικούς τους σχεδιασμούς, τα δικά τους παιχνίδια εξουσίας.
Και ενώ εκείνοι ζουν το όνειρό τους και ο κόσμος τον εφιάλτη του, έρχεται κάποτε η ζωή και δείχνει την πραγματικότητα, την κανονικότατα, αυτό που έχουμε ξεχάσει πως είμαστε: Δηλαδή τη μηδαμινότητα, την ευαλωτότητα, την ασημαντότητα της ύπαρξής μας. Νομίζουμε ότι είμαστε σπουδαίοι, ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας, ότι όλα αρχίζουν και σταματάνε σε εμάς. Και έρχεται ένα εργατικό δυστύχημα και ένα τροχαίο και μας προσγειώνουν. Μας αποκαλύπτουν ότι όλα είναι εφήμερα, τιποτένια, ασήμαντα. Πως το μεγαλύτερο αγαθό είναι η υγεία, η σωματική και ψυχική ισορροπία, η ευτυχία.
Νομίζουμε ότι είμαστε ξεχωριστοί, ότι διαφέρουμε, ότι είμαστε καλύτεροι, αγωνιζόμαστε για να αποκτήσουμε πράγματα, να αφήσουμε κάτι, να μην περάσουμε απαρατήρητοι από τη ζωή. Και κάποια στιγμή αντιλαμβανόμαστε, με δραματικό, με τραγικό, φρικτό και αποτρόπαιο ενίοτε τρόπο, πως δεν έχουμε ζωή, πως δεν είμαστε τίποτα, πως χτίζουμε στην άμμο, είτε γιατί τελειώνει η δική μας διαδρομή στη γη είτε επειδή χάνουμε έναν δικό μας άνθρωπο, μια ακριβή, απαραίτητη για μας ύπαρξη, που δίνει νόημα στη δική μας ζωή.
Οι τελευταίες μέρες επιβεβαίωσαν αυτήν την πραγματικότητα, αυτήν την αλήθεια, με τρόπο απόλυτο και καταλυτικό. Αλλά λίγοι την αντιλήφθηκαν, την ένιωσαν, την κατάλαβαν. Δεν μάς έστειλε μήνυμα το σύμπαν, δεν μας εκδικήθηκε η ζωή, απλώς έγινε κάτι που είναι στη φύση του ανθρώπου, στη φύση οποιουδήποτε όντος, ήρθε το τέλος. Μόνο που ήρθε ανέλπιστα, πρόωρα, κι αυτό είναι που το έκανε τραγικό.
Και αντί να επικεντρωθούμε στο γεγονός, να το αντιμετωπίσουμε με την οδύνη, την περίσκεψη την επίγνωση που απαιτείται, ασχολούμαστε με τις πολιτικές ευθύνες, τις ατομικές παραλείψεις, τις αστοχίες υλικού, την απροσεξία ή την αδιαφορία των αρμοδίων, με ό,τι βολεύει τον καθένα, ό,τι ικανοποιεί τις φιλοδοξίες του και τον διευκολύνει στην επίτευξη του στόχου του.
Σε αυτές τις στιγμές δεν χρειάζονται λόγια, ούτε αναλύσεις ούτε εκτιμήσεις. Αυτά τα επιδιώκουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί για να κερδίσουν τηλεθέαση. Οι μετρήσεις είναι αδυσώπητες, θέλουν αίμα και πόνο για να ανεβάσουν τα ποσοστά. Αλλά δεν είναι εκεί η ουσία ούτε κερδίζει κανένας τίποτα με αυτά, πέραν των σταθμών, που κερδίζουν τηλεθεάσεις.
Την ουσία του γεγονότος, της τραγωδίας, του απόλυτου δυστυχήματος θα τη βρούμε αν σκύψουμε νοερά στις σορούς των παιδιών που χάθηκαν στην άσφαλτο της Ρουμανίας και των εργατριών της τρίτης βάρδιας, της βάρδιας των αναγκεμένων, του εργοστασίου της Βιολάντα και ευχηθούμε μέσα από τα τρίσβαθα της καρδιάς μας να είναι τα τελευταία θύματα τέτοιων άδικων περιστατικών.
Και μέσα στην απόλυτη σιωπή, την περισυλλογή, την αυτογνωσία, να σταθούμε μπροστά στο μυστήριο του θανάτου και να αναλογιστούμε πώς ήταν προχθές 12 οικογένειες και πώς είναι σήμερα. Οικογένειες που τις έχει σκεπάσει η σκιά της φρίκης και της απελπισίας. Και να σκεφτούμε πως στη θέση αυτών των ανθρώπων θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς ή ότι εύκολα μπορούμε να βρεθούμε στο μέλλον. Γιατί, πολύ απλά, είμαστε άνθρωποι. Ας σκεφτούμε, λοιπόν, σαν άνθρωποι, ας αντιμετωπίσουμε το γεγονός σαν άνθρωποι, και, επιτέλους, αυτή η διπλή τραγωδία ας μας κάνει ανθρώπους.
