Χρ. Τσοκάνης στο “Π”: Έξω από το εργατικό κίνημα οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες
Του
ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΟΚΑΝΗ
Βουλευτή ΚΚΕ Δυτικής Αττικής
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τον εργατοπατέρα πρόεδρο της ΓΣΕΕ δεν ξαφνιάζουν κανέναν εργαζόμενο που αγωνιά για το μεροκάματο, που αναρωτιέται αν θα γυρίσει σπίτι απ’ τη δουλειά του ζωντανός και αρτιμελής, που ο μισθός του δεν φτάνει για να βγάλει τον μήνα.
Όλα τα προηγούμενα χρόνια, αυτό που οι εργαζόμενοι αποκαλούν συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ, δηλαδή πρωτοκλασάτοι συνδικαλιστές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, έπαιζε ρόλο βαστάζου στους σχεδιασμούς της εκάστοτε κυβέρνησης και των κατευθύνσεων της ΕΕ, στις πλάτες των εργαζομένων, ενάντια στα δικαιώματα και στις ανάγκες τους, υπηρετώντας την άποψη ότι εργοδότες και εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα και οι αγώνες δεν έχουν νόημα.
Βασική τους επιδίωξη η μετατροπή του συνδικαλιστικού κινήματος σε παραμάγαζο της εργοδοσίας, με Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες και Σωματεία να λειτουργούν ως εργαλεία απορρόφησης των αντιδράσεων απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική, αντί να συγκρούονται μαζί της και τελικά να βάζουν πλάτη στην αντιλαϊκή πολιτική.
Τα αποτελέσματα όσων έρχονται στο φως της δημοσιότητας για τα ευρωπαϊκά προγράμματα κατάρτισης, που λειτουργούσαν ως μηχανισμός χειραγώγησης και εξαγοράς συνειδήσεων στο εργατικό κίνημα και προώθησης της αντεργατικής πολιτικής κυβερνήσεων, ΕΕ και κεφαλαίου –με τις πλάτες και των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ–, οι εργαζόμενοι τα βιώνουν εδώ και χρόνια. Βιώνουν τη χειροτέρευση των συνθηκών της ζωής τους λόγω όσων αντεργατικών πολιτικών έχουν ψηφιστεί στο όνομα του «κοινωνικού εταιρισμού», που οικοδόμησαν αυτές οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες σε συνεργασία με το κράτος, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου.
Αυτός ο μηχανισμός δεν ήταν απλά σε γνώση της κυβέρνησης της ΝΔ, καθώς αυτή τον είχε αναβαθμίσει με τη σύσταση του Ειδικού Λογαριασμού Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΕΛΕΚ, ν. 4921/2022), στον οποίο συμμετέχουν τα ινστιτούτα της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών ενώσεων και στον οποίο τοποθέτησε πρόεδρο τον Παναγόπουλο. Μάλιστα, εκτός από τη διαχείριση των κονδυλίων για τα προγράμματα, του ανατέθηκε και η αρμοδιότητα της απόδοσης στα συνδικάτα των εισφορών που παρακρατούνται από τους μισθούς των εργαζομένων. Επιπλέον, με το νομοσχέδιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, που επίσης στηρίχθηκε από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Αριστεράς, δίνεται στην ηγεσία της ΓΣΕΕ και ο ρόλος «πορτιέρη» στην υπογραφή κλαδικών συμβάσεων, παραγκωνίζοντας τις ομοσπονδίες των εργαζομένων.
Πάνω στο έδαφος της διαπλοκής των εργατοπατέρων και της εργατικής αριστοκρατίας με την εργοδοσία και το κράτος της αναπτύσσονται αυτά τα φαινόμενα σήψης. Όψη του ίδιου νομίσματος είναι και οι «δουλίτσες» που αναλαμβάνει η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ για λογαριασμό του κράτους και των επιχειρηματικών ομίλων, όχι κάτω από το τραπέζι αλλά με τη βούλα του νόμου. Έτσι, με τον πιο θεσμικό και επίσημο τρόπο, έφτασε να διαχειρίζεται προγράμματα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, με ευρωπαϊκά και κρατικά κονδύλια.
Αυτό αποτυπώνεται και στην ντροπιαστική συμφωνία-ταφόπλακα για τις Συλλογικές Συμβάσεις που έφερε η κυβέρνηση στη Βουλή, ενώ είχε μαγειρευτεί στα κρυφά από Κεραμέως, ΣΕΒ και τον ελεγχόμενο Παναγόπουλο, που βάζει νέους κόφτες στις εργατικές διεκδικήσεις, το οποίο δεν έπρεπε καν να φέρει για ψήφιση στη Βουλή, αλλά έπρεπε να το έχει αποσύρει! Οι εργαζόμενοι, όμως, με τους αγώνες τους, θα το αφήσουν στα χαρτιά.
Στον αντίποδα των παραπάνω βρίσκονται τα ταξικά σωματεία, όπως το ΠΑΜΕ, που έχουν αναδείξει και συγκρουστεί, ξανά και ξανά, με αυτά τα φαινόμενα. Έγκαιρα αποκάλυψαν ότι ο «κοινωνικός εταιρισμός» πάει πακέτο με τον εκφυλισμό και τη διαφθορά, με την εκτεταμένη νοθεία, ώστε να αναπαράγονται ερήμην των εργαζομένων αυτές οι ηγεσίες, που δεν έχουν καμιά σχέση με το εργατικό κίνημα, αλλά το λερώνουν και πρέπει να ξεκουμπιστούν. Αν δεν πάρουν οι εργαζόμενοι την υπόθεση στα χέρια τους, τότε και αυτό το σκάνδαλο θα αξιοποιηθεί για να ενισχυθεί η παρέμβαση του κράτους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Μοναδικό αντίπαλο δέος σε αυτά τα φαινόμενα είναι οι εργαζόμενοι και η οργάνωσή τους, η πάλη για αλλαγή των συσχετισμών μέσα στα συνδικάτα, ώστε να χάνει στηρίγματα ο εργοδοτικός συνδικαλισμός.
Αυτή είναι η ανάγκη σήμερα, να ενισχύεται η ταξική γραμμή, η γραμμή της σύγκρουσης με τους επιχειρηματικούς ομίλους, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ. Όσο περισσότερο συμβαίνει αυτό, όπου οι ταξικές δυνάμεις τους κάνουν στην άκρη, τόσο αναζωογονείται το εργατικό κίνημα, ζωντανεύουν τα σωματεία, μπαίνει στο επίκεντρο η οργάνωση της μάχης για τις ανάγκες των εργαζομένων, κόντρα στο σύστημα της βαρβαρότητας, της εκμετάλλευσης και των πολέμων!
