Στις προκλήσεις που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν η ελληνική οικονομία και τα νοικοκυριά, παρά την πρόοδο που έχει επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια, καθώς και στην ανάγκη αντιμετώπισης της ακρίβειας και ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών, αναφέρθηκε ο Βουλευτής Φθιώτιδας κ. Χρήστος Σταϊκούρας, κατά την τοποθέτησή του στη συζήτηση για το υπό εξέταση Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.
Όπως σημείωσε, παρά τις αυξημένες διεθνείς προκλήσεις και την αβεβαιότητα, η ελληνική οικονομία έχει καταγράψει σημαντική πρόοδο τα τελευταία χρόνια, δημιουργώντας ισχυρότερες βάσεις για το μέλλον.
«Η σημερινή συζήτηση διεξάγεται σε μια περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας και σημαντικών γεωπολιτικών, οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών προκλήσεων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική οικονομία έχει καταφέρει να αφήσει πίσω της μια δύσκολη περίοδο και να διαμορφώσει ισχυρότερες βάσεις για το μέλλον. Η αναπτυξιακή πορεία, η βελτίωση των δημοσιονομικών επιδόσεων, η ενίσχυση της απασχόλησης και η αποκατάσταση της επενδυτικής εμπιστοσύνης αποτυπώνουν την πρόοδο που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για αποτέλεσμα επτάχρονης σταθερής πολιτικής βούλησης, συνεκτικής οικονομικής στρατηγικής, ρεαλιστικού σχεδιασμού, προγραμματικής συνέπειας και συλλογικής προσπάθειας.»
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η συνολική βελτίωση των οικονομικών δεικτών δεν έχει μεταφραστεί στον ίδιο βαθμό σε αισθητή βελτίωση της καθημερινότητας όλων των πολιτών, επισημαίνοντας τις πιέσεις από τον πληθωρισμό, το κόστος στέγασης και το ιδιωτικό χρέος.
«Ωστόσο, αυτή τη συνολική πρόοδο δεν σημαίνει ότι και κάθε πολίτης, αυτομάτως, την αισθάνεται ως βελτίωση και της δικής του οικονομικής κατάστασης. Ο επίμονα υψηλός πληθωρισμός, το αυξημένο κόστος στέγασης, οι δυσλειτουργίες σε επιμέρους αγορές και το ληξιπρόθεσμο ιδιωτικό χρέος εξακολουθούν να επιβαρύνουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις και να διευρύνουν το χάσμα στην κατανομή των εισοδημάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κατά κεφαλήν πραγματική κατανάλωση στην Ελλάδα, ως ποσοστό του ευρωπαϊκού μέσου όρου, αυξήθηκε από 77% το 2019 σε 80% το 2023, παραμένοντας στο ίδιο επίπεδο και το 2025. Γι’ αυτό απαιτείται να κινηθούμε ταχύτερα, χωρίς να εγκαταλείψουμε τη δημοσιονομική υπευθυνότητα. Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται και το υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου.»
Αναφερόμενος ειδικότερα στην αντιμετώπιση της ακρίβειας, παρουσίασε ένα πλαίσιο παρεμβάσεων που συνδυάζει τον έλεγχο της αγοράς, την ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος, στοχευμένα μέτρα και τον ευρωπαϊκό συντονισμό.
«Η αντιμετώπιση της ακρίβειας απαιτεί ρεαλιστικές και στοχευμένες πολιτικές, οι οποίες αναπτύσσονται σε τέσσερις συμπληρωματικές κατευθύνσεις. Πρώτον, χρειάζεται αποτελεσματικός έλεγχος της αγοράς και ενίσχυση του ανταγωνισμού, ώστε να περιορίζονται φαινόμενα αισχροκέρδειας και αδικαιολόγητων ανατιμήσεων. Δεύτερον, απαιτείται μόνιμη ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών, μέσα από φορολογικές ελαφρύνσεις και αυξήσεις μισθών και συντάξεων, με μέριμνα για τα νοικοκυριά που δέχονται τις μεγαλύτερες πιέσεις. Τρίτον, απαιτούνται στοχευμένες και, όπου χρειάζεται, προσωρινές παρεμβάσεις σε επιμέρους εστίες έντονων ανατιμήσεων, όπως για παράδειγμα στην αγορά καυσίμων. Τέταρτον, η αντιμετώπιση της ακρίβειας απαιτεί και μια συντονισμένη ευρωπαϊκή απάντηση. Χρειάζεται κοινή προσέγγιση, με σεβασμό στους δημοσιονομικούς κανόνες, αλλά και την αναγκαία λελογισμένη ευελιξία, ώστε τα κράτη – μέλη να μπορούν να στηρίζουν πιο ουσιαστικά τους πολίτες και τις οικονομίες τους.»
Κλείνοντας, έδωσε έμφαση στην ανάγκη κάθε οικονομική παρέμβαση να αξιολογείται με γνώμονα όχι μόνο τη δημοσιονομική της επίπτωση, αλλά και τη συνολική συμβολή της στην αναπτυξιακή προοπτική της χώρας και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών.
Και κατέληξε: «Κάθε παρέμβαση οφείλει να αξιολογείται όχι μόνο ως προς τη δημοσιονομική της επίπτωση, αλλά και με βάση τη συμβολή της στις επενδύσεις, την παραγωγικότητα, τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την εξωστρέφεια της οικονομίας. Η επιτυχία της οικονομικής πολιτικής αποτυπώνεται, τελικά, στην ικανότητά της να μετατρέπει την οικονομική πρόοδο σε καλύτερη ποιότητα ζωής και να διασφαλίζει ότι τα οφέλη της ανάπτυξης κατανέμονται δίκαια, δημιουργώντας προοπτικές προόδου για το σύνολο της κοινωνίας.»
Ομιλία – Ολομέλεια – ΔΤ – 12.11.2026
