ΣΠΑΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΡΕΚΟΡ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο εφιάλτης του Δημογραφικού γιγαντώνεται, η χώρα αποδομείται πληθυσμιακά, η φυλή βαίνει ολοταχώς προς εξαφάνιση.
Γράφει ο
Νίκος Παρασκευάς
Ωστόσο, οι πολιτικοί μας –ακόμα και λίγους μήνες πριν από τις εκλογές– δείχνουν να μην έχουν πάρει… χαμπάρι τίποτα, καθώς επιμένουν να αποδίδουν την κατάρρευση του πληθυσμού σε οικονομικά μέτρα που δεν λαμβάνονται και σε κοινωνικές παρεμβάσεις που δεν γίνονται.
Γεγονός, πάντως, παραμένει ότι οι γεννήσεις μειώνονται δραματικά και το 2025 ήταν περίπου οι μισές από τους θανάτους! Δηλαδή, είχαμε 65.594 γεννήσεις και 122.914 θανάτους. Από τις γεννήσεις, οι 58.974 αφορούσαν Έλληνες το γένος, γιατί τα υπόλοιπα παιδάκια ήταν αλλοδαπά. Με λίγα λόγια, σε μια ολόκληρη χώρα 10 εκατ. κατοίκων γεννήθηκαν μόλις 60.000 Ελληνόπουλα πέρυσι, αριθμός μειωμένος κατά 4,2% σε σχέση με το 2024 και κατά 20.000 παιδιά σε σχέση με το 2021. Σε τέσσερα χρόνια, δηλαδή, μειώθηκαν κατά 20.000 τα παιδιά που γεννήθηκαν στη χώρα μας. Με τον ρυθμό αυτό, αν στα επόμενα τέσσερα χρόνια μειωθούν πάλι κατά 20.000, το 2030 θα γεννηθούν λιγότερα από 40.000 παιδιά στην Ελλάδα. Μιλάμε για κατήφορο δίχως φρένα.
Εφιαλτικά τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, τα οποία αποκαλύπτουν ότι δεν είναι μόνο οικονομικοί οι λόγοι που έχουν κάνει την κατάσταση μη αναστρέψιμη
Αυτήν την τραγική αλλά εξαιρετικά απλή πραγματικότητα δεν την αντιμετωπίζει σοβαρά κανένας πολιτικός φορέας, καθώς όλοι τη θυμούνται μόνο λίγο πριν από τις εκλογές. Για να υπάρχουν, όμως, εκλογές, πρέπει να υπάρχει και εκλογικό σώμα, και εκλογικό σώμα, έτσι όπως πάμε, σε 50 χρόνια δεν θα υπάρχει, θα έχει εξαφανιστεί, μαζί με τη φυλή, το έθνος, την Ελλάδα.
Εκεί βαδίζουμε ολοταχώς και δεν το έχει πάρει κανένας στα σοβαρά.
Η αιτία, όμως, της πληθυσμιακής εξαφάνισης που παρατηρείται δεν είναι ούτε οικονομική ούτε πολιτική. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, τα οποία αποκαλύπτουν το μέγεθος του κινδύνου λόγω της ραγδαίας μείωσης του πληθυσμού τα τελευταία χρόνια, φωτίζουν επίσης τις βαθύτερες αιτίες αυτού του φαινομένου. Γιατί φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν γεννιούνται πλέον παιδιά επειδή έχει αλλάξει το στάτους, η φυσιογνωμία, τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας.
Κατ’ αρχάς, οι Ελληνίδες γεννούν πλέον μετά το 33ο έτος της ηλικίας τους. Κάτι που σημαίνει ότι η παραγωγική ηλικία εξαντλείται και δεν έχουν περιθώρια να κάνουν περισσότερα από δύο παιδιά. Επίσης, από το 1985 μέχρι σήμερα έχει εξαπλασιαστεί ο αριθμός των γυναικών που γίνονται μητέρες σε ηλικία 40 ετών και πάνω.
Συγκεκριμένα, ενώ το 1985 τα παιδιά που γεννήθηκαν από μητέρες ηλικίας 20 – 29 ετών έφταναν τα 77.244, 40 χρόνια μετά, οι γεννήσεις από αυτήν την ηλικιακή ομάδα γυναικών ίσα που ξεπέρασαν τις 17.550. Αντίθετα, οι γεννήσεις από μητέρες 40 – 49 ετών από 1.417 το 1985 αυξήθηκαν σε σχεδόν 7.000 το 2025. Την ίδια στιγμή, μείωση 4% σημείωσαν και οι θάνατοι κατά το 2025, καθώς ανήλθαν σε 121.841 (61.644 άνδρες και 60.197 γυναίκες), ενώ το 2024 ήταν 126.916.
Αυτό σημαίνει ότι βασικός παράγοντας της μείωσης των γεννήσεων είναι η ηλικία των γυναικών. Όταν οι γυναίκες περνάνε τα 32 χρόνια για να σκεφτούν να γεννήσουν, δεν έχουν περιθώρια να κάνουν πολλά παιδιά. Γι’ αυτό, όσες γυναίκες αποφασίζουν να τεκνοποιήσουν, κάνουν το πολύ μέχρι δύο παιδιά. Όταν μάλιστα η μητέρα βρίσκεται σε μεγαλύτερη ηλικία, η κόπωση μετά το πρώτο παιδί λειτουργεί ανασταλτικά στο να προχωρήσει σε μια δεύτερη εγκυμοσύνη.
Ένας άλλος παράγοντας είναι και η αύξηση των διαζυγίων, αφού σε κάθε δύο γάμους έχουμε ένα διαζύγιο. Αυτό σημαίνει ότι τα ζευγάρια έχουν προβλήματα και ένα προβληματικό ζευγάρι το τελευταίο που σκέφτεται είναι να κάνει παιδί. Επίσης, έχουν ελαχιστοποιηθεί οι θρησκευτικοί γάμοι, ενώ έχουν αυξηθεί κατακόρυφα οι πολιτικοί και τα σύμφωνα συμβίωσης, που κάνουν πολύ πιο εύκολη τη διαδικασία του χωρισμού. Εδώ φαίνεται πόσο πολύ έχει αλλάξει ο κοινωνικός ιστός και τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας. Παλιότερα, το διαζύγιο ήταν η τελευταία σκέψη, δεν ήταν κάτι απλό, δεν αποτελούσε συνηθισμένη διαδικασία, γι’ αυτό και τα ζευγάρια, αφού δεν αντιμετώπιζαν την περίπτωση να πάρουν διαζύγιο, το σκέφτονταν λιγότερο να κάνουν παιδιά. Τώρα, που ο χωρισμός είναι μία υπογραφή, αντιμετωπίζουν τον χωρισμό ως πιθανό ενδεχόμενο, και αυτό επιδρά αποτρεπτικά στην απόφαση να αποκτήσουν παιδιά.
Συγκεκριμένα, το 2025 τελέστηκαν συνολικά 36.810 γάμοι, μόλις 161 περισσότεροι από το 2024. Από αυτούς, οι θρησκευτικοί ανήλθαν σε 20.868 και οι πολιτικοί σε 15.942. Εκεί, όμως, που καταγράφεται αισθητή μεταβολή είναι στα σύμφωνα συμβίωσης: 16.627 το 2025 έναντι 14.486 το 2024. Μάλιστα, στα στοιχεία του 2025 περιλαμβάνονται 100 πολιτικοί γάμοι μεταξύ ανδρών και 95 μεταξύ γυναικών και, αντίστοιχα, στα σύμφωνα συμβίωσης του ίδιου έτους περιλαμβάνονται 178 σύμφωνα συμβίωσης μεταξύ ανδρών και 98 μεταξύ γυναικών.
Όπως προαναφέραμε, η απλοποίηση των δεσμών του γάμου, με τα σύμφωνα συμβίωσης κ.λπ., έφερε αύξηση των χωρισμών. Έφερε όμως και αύξηση των διαζυγίων. Έτσι, το 2025 έφτασαν τα 15.853, αυξημένα κατά 2,1% σε σχέση με το 2024. Τα 13.127 ήταν συναινετικά, ενώ 1.926 εκδόθηκαν κατ’ αντιδικία. Το εντυπωσιακό είναι πως σχεδόν επτά στα δέκα διαζύγια (10.722, ποσοστό 67,6%) αφορούσαν γάμους που είχαν διαρκέσει τουλάχιστον δέκα χρόνια. Το αποτέλεσμα, δε, αποτυπώνεται καθαρά σε έναν αριθμό: 43,1 διαζύγια ανά 100 γάμους το 2025, έναντι 42,4 το 2024 και 37,5 το 2023.
Κατά συνέπεια, υπάρχει εξήγηση, και μάλιστα σοβαρή, για το ότι δεν έχουμε πλέον γεννήσεις… Και η εξήγηση αυτή δεν έχει σχέση με τα οικονομικά θέματα των οικογενειών, αλλά με το ότι δεν υπάρχουν πλέον οικογένειες με την έννοια του όρου που γνωρίζαμε κάποτε, με την υπευθυνότητα, την αυστηρότητα και τα «πρέπει», που κρατούσαν τις παραδόσεις και κυρίως την ενότητα και τη συνοχή, που εμπνέουν αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης στους γονείς.
Οπότε, για να μην πεθάνει το γένος, για να μην εξαφανιστούμε ως λαός, δεν απαιτούνται μόνο οικονομικά κίνητρα. Απαιτούνται θεσμικά μέτρα που να ενισχύουν τον θεσμό της οικογένειας, να στηρίζουν τους γονείς, να δημιουργούν τις προϋποθέσεις σταθερότητας και ευθύνης στα ζευγάρια. Μέτρα που θα τα κάνουν να κατανοήσουν ότι η απόκτηση παιδιών δεν είναι απλώς κάτι που συμβαίνει επειδή μας αρέσει αλλά και μια πράξη ευθύνης και υποχρέωσης απέναντι στην κοινωνία και στον Ελληνισμό.
Το ίδιο, φυσικά, πρέπει να κατανοήσει και το κράτος και να στηρίξει ουσιαστικά και όχι με… μικροκομματική διάθεση και οπτική την όλη προσπάθεια.
Αν θέλουμε να έχουμε αποτέλεσμα…
