Απ. Αποστόλου στο “Π”: Και όμως η Δημοκρατία τιμωρεί
Του
ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Καθηγητή Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
Είναι γεγονός ότι η κοινωνία πιέζεται και η κυβέρνηση θηρεύει χειροκροτήματα από τους βουλευτές της στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Όλη η προσπάθειά της έγκειται στο να ταυτίσει τους θύτες με τα θύματα σε ό,τι συμβαίνει στη χώρα. Με την παρούσα κυβέρνηση όλοι αθωώνονται εκ μεταφοράς. Η κυβέρνηση έτσι και αλλιώς έχει ως τέχνη την ψευδολογία που στηρίζεται επάνω σε ένα δικό της σύστημα κατανόησης των πραγμάτων και των γεγονότων. Ενώ όλη η πολιτική ρητορική της δεν είναι τίποτε άλλο από μια παρήχηση ενός τίποτε με μπόλικο καθόλου. Όταν, μάλιστα, στριμώχνεται στα σχοινιά του πολιτικού ρινγκ, αναπτύσσει εξάρσεις υστερίας και αγριότητας και μιλάει για οργανωμένο σχέδιο ώστε να αποσταθεροποιηθεί το πολιτικό σύστημα.
Είναι κυνηγημένη η κυβέρνηση από τον ίλιγγο της αποτυχίας της, υπεκφεύγει να δώσει πειστικές απαντήσει για όλα όσα ερωτάται. Το παράδοξο είναι ότι η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη θυμίζει τον Ξενοφώντα και όσα έγραφε εκείνος στο «Ιέρων ή Τυραννικός», σε έναν σπουδαίο διάλογο όπου ο τύραννος ήθελε να κερδίσει την αγάπη των υπηκόων του χωρίς να παραιτηθεί από τον δεσποτισμό του. Η δογματική ακαμψία της κυβέρνησης είναι πράγματι πρωτόγνωρη. Το βλέπουμε σε όλες τις πολιτικές της, το ζούμε για μία ακόμη φορά και με τα ΕΛΤΑ, δίνει ζωή για τρεις ή έξι μήνες μετά από λαϊκή πίεση, χωρίς όμως να υποχωρεί. Αρχή της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη είναι να μη διορθώνει τίποτα από τις πολιτικές επιλογές, ακόμη και αν είναι λάθος και κινούνται απέναντι στη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.
Με άλλα λόγια, κυβέρνηση και πρωθυπουργός αρνούνται να καταλάβουν ότι η δημοκρατία είναι εύθραυστη, έχει ανάγκη από ασφάλεια και υπεράσπιση. Δεν μπορείς με διατάγματα και κρυφούς μηχανισμούς να την απομειώνεις. Επίσης, η δημοκρατία δεν αποτελεί παρένθεση επάνω σε μια επιφάνεια ούτε βαλσαμώνεται και μουσιοποιείται, έχει μια αταλάντευτη υπομονή που πάει πέρα από σκοπιμότητες και κρυφά σχέδια.
Η κυβέρνηση, αντιθέτως, βλέπει ότι η δημοκρατία αποτελεί κάτι το ακαθόριστο, δηλαδή να υπάρχει και με λιγότερες αρχές, μπορεί να λειτουργεί και με κρυμμένες σκοπιμότητες, επίσης να συντηρείται με αφαιρέσεις, να γίνεται σύνθημα, εποχική μόδα, και η πολυπλοκότητα της να εκφυλίζεται σε περιπλοκή. Ε, λοιπόν, η δημοκρατία δεν είναι «ένα τσουβάλι με πατάτες» (Κ. Μαρξ) δεν εξισώνεται εύκολα με κάτι άλλο, δεν αναστέλλεται παροδικά.
Επιπλέον, η δημοκρατία δεν είναι μηχανισμός επισφάλειας, δεν στήνει φοβικό περιβάλλον, δεν θυσιάζει ελευθερίες. Ο Φελίξ Γκουαταρί έγραφε κάποτε: «Αν πρέπει να ζούμε σ’ έναν κόσμο τόσο επισφαλή, τότε αξίζει να είμαστε υπεύθυνοι για τον θάνατό του». Αν κάποιοι θέλουν να κάνουν τη δημοκρατία ένα άφωνο σημαινόμενο, τότε να ξέρουν ότι και η δημοκρατία εκδικείται με τον δικό της τρόπο. Και εκδικείται με την ειρωνεία των πραγμάτων. Όταν όλα δηλώνουν την αντιστρεψιμότητά τους και γίνονται πικρές μετωνυμίες οι οποίες εξελίσσονται σε δομικές ανατροπές, τότε η δημοκρατία έρχεται ως μοναδική λύση στην ερημοζωϊκή κατάντιας και ταυτόχρονα εξαφανίζει τα πρόσωπα της δυστοπικής νόρμας.
Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη κινήθηκε σε πολλά ζητήματα μέσα από σκιώδεις πτυχές, παρακολουθήσεις, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, που τελικά, με την αδρανή δράση της, όλα κατέστησαν πταίσματα και οι ευθύνες μετακυλήθηκαν σε πρόσωπα και συνθήκες εκτός κυβέρνησης και πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. Όμως, η κυβέρνηση γλίστρησε στη γλίτσα της. Ταυτόχρονα, η πολιτική της έγινε περισσότερο επίπλαστη και υπεροπτική, πλιότερο στρεψόδικη και επιθετική, όμως έτσι καταγράφει και το τέλος της. Πνίγεται στην υποβόσκουσα δομή των πρακτικών της, στο πέπλο των παραπλανητικών επιφάσεών της. Όλα αυτά που μηχανεύεται την παίρνουν μαζί τους και τη λουφάζουν στην αχρηστία.
