Αρκετοί μήνες έχουν περάσει πλέον από τις κρίσιμες εσωκομματικές και εθνικές πολιτικές μάχες και το συμπέρασμα που εξάγεται μοιάζει αναπόδραστο: Η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη παρουσιάζει μια ξεκάθαρη αδυναμία να εμπνεύσει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.
Παρά την εμφανή φθορά της κυβέρνησης και το πολιτικό κενό που δημιουργείται, το κόμμα παραμένει δημοσκοπικά και πολιτικά καθηλωμένο, ανίκανο να συσπειρώσει τη μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων που αναζητούν απεγνωσμένα μια πειστική, κυβερνητική εναλλακτική.
Ωστόσο, πέρα από τη στασιμότητα στα ποσοστά, ένα πράγμα αρχίζει να φαίνεται ακόμα περισσότερο και συνιστά μια πολύ μεγαλύτερη δομική αδυναμία. Είναι η δυσκολία της ηγεσίας να αναγνωρίσει τα δικά της όρια και, κυρίως, το ποια ικανά στελέχη διαθέτουν την απαραίτητη διείσδυση στην κοινωνία. Ένας πραγματικός ηγέτης δεν φοβάται τη σκιά του, αξιολογεί με ειλικρίνεια σε τι είναι ικανός ο ίδιος και σε ποια πεδία τα στελέχη του μπορούν να τα πάνε καλύτερα, βγάζοντάς τα μπροστά. Στόχος, άλλωστε, θα έπρεπε να είναι η συνολική νίκη της παράταξης και η σύνδεση με την κοινωνία.
Αντίθετα, παρατηρείται μια εσωστρεφής, αμυντική τακτική διατήρησης των ισορροπιών. Αν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρει να ξεπεράσει αυτήν τη φοβία απέναντι στην ίδια του τη σκιώδη κυβέρνηση και στα προβεβλημένα στελέχη του, το μόνο που αποδεικνύει είναι ότι δεν μπορεί να ηγηθεί. Αν δεν μπορεί να ηγηθεί με αυτοπεποίθηση του ίδιου του κόμματός του, πώς θα πείσει ότι μπορεί να ηγηθεί της χώρας;
Η επιμονή στον αυστηρό έλεγχο του μηχανισμού έναντι της κοινωνικής δυναμικής κρύβει έναν τεράστιο κίνδυνο. Το παράδοξο αυτής της στρατηγικής επιβίωσης είναι βαθιά αυτοκαταστροφικό: Από τον φόβο του μήπως χάσει την καρέκλα της προεδρίας, χάνει την ιστορική ευκαιρία να κερδίσει τη χώρα. Και ο αμείλικτος κανόνας της πολιτικής επιβεβαιώνει πως όποιος θυσιάζει τη χώρα για την καρέκλα στο τέλος χάνει και τα δύο.
Φωτο: ©Γραφείο Τύπου ΠΑΣΟΚ
