–Χάνει ακόμα ένα επιχείρημα το κυβερνητικό αφήγημα
Σε τούτη εδώ τη… γειτονιά, στα μέρη στα οποία σεργιανίζουμε, η διαρκής ιστορία του ανθρώπου, η διαρκής ιστορία του δυτικού πολιτισμού κοντοστέκεται για να κοιτάξει, να θυμηθεί, να χαμογελάσει.
Στα κλασικά χρόνια, στην Αρχαία Αθήνα, τότε που η δημιουργική ζύμωση ιδεών οδήγησε στη γέννηση των αξιακών αρχών με τις οποίες πορεύθηκε στο ανατροφοδοτούμενο μέλλον, χωρίς αχρείαστες και επώδυνες ασυνέχειες, ο δυτικός άνθρωπος, η απεικόνιση του δημοκρατικού πολιτεύματος ως λιγότερο… προβληματική συνθήκη συμβίωσης μιας κοινωνίας προικοδότησε την ιστορική φήμη του έθνους μας ως «μαιευτηρίου της Δημοκρατίας».
Η Δημοκρατία, γονιδιακά και ταυτοτικά, συνεπάγεται τη λογοδοσία κάθε ασκούμενης εξουσίας, κάθε πολιτικής κυριαρχίας στην τελική κρίση των εκλογών. Στις κάλπες, όπου τέμνονται όνειρα, φιλοδοξίες και προσδοκίες, με την πραγματικότητα που βιώνει κάθε πολίτης στην εξατομικευμένη καθημερινότητά του αλλά και ως συλλογική κοινωνική οντότητα.
Η εκδήλωση της εκλογικής ετυμηγορίας μιας κοινωνίας δεν προκύπτει αυθαίρετα, συγκυριακά, δεν προκύπτει βεβιασμένα και επιφανειακά. Συνεπάγεται μια διαδικασία σε βάθος χρόνου, με διάρκεια και σύνθετα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Η εμπειρία, μάλιστα, δείχνει και επιβεβαιώνει ότι τις τελευταίες μέρες πριν από μια εκλογική αναμέτρηση, στον επίλογο της διαδρομής που έχει προηγηθεί, το μωσαϊκό προτεραιοποίησης που έχει διαμορφωθεί στη συνείδηση και την ψυχολογία κάθε ενεργού πολίτη κλιμακώνεται σε ένταση και διαχέεται… άγαρμπα στον περίγυρο του καθενός. Τότε, στο παράθυρο ευκαιρίας που διανοίγεται σε εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, υπό το πρίσμα και στο πλαίσιο μιας δεδομένης συγκυρίας, καταγράφονται οι τελευταίες μετατοπίσεις, οι οποίες πολλές φορές έχουν κρίσιμη σημασία για τη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος.
Στο πλαίσιο των διλημμάτων που επιχειρεί να θέσει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία, όπως κάθε εν ενεργεία κυβέρνηση, που μάλιστα ασκεί αυτοδύναμα την εξουσία, διατηρεί το προνόμιο, το πλεονέκτημα, την υπεροχή στη διαμόρφωση και επιβολή της ατζέντας της επικαιρότητας, της δημόσιας συζήτησης, της πολιτικής αντιπαράθεσης, η προοπτική της ακυβερνησίας καλείται να λειτουργήσει ως… φόβητρο για μια οργισμένη κοινωνία, μια κοινωνία στα πρόθυρα της τιμωρητικής ψήφου.
Η εμπειρία της καθημερινότητας, ωστόσο, και η διαφοροποίηση των πολιτικών συσχετισμών από τη μία δημοσκοπική καταγραφή τους στην επόμενη δείχνει, αποδεικνύει και επιβεβαιώνει ότι η προοπτική ακυβερνησίας –ή μάλλον δυσκολίας σχηματισμού πολυκομματικής κυβέρνησης συνεργασίας– δεν φοβίζει την ελληνική κοινωνία. Δεν φαντάζει επαρκής και αρκετή ώστε να επιδράσει καθοριστικά στην τελική διαμόρφωση της ετυμηγορίας της, στο πώς θα προσέλθουν οι πολίτες στις εκλογές και στο τι θα επιλέξουν για το μέλλον τους.
Η αυταπόδεικτη υπέρβαση του φόβου της ελληνικής κοινωνίας για την προοπτική ακυβερνησίας έχει δύο θεμελιώδεις αιτιολογήσεις. Αφενός, με την πλειοψηφία της κοινωνίας να μην περνάει καλά, να διαπιστώνει υποβάθμιση της ποιότητας ζωής της, η διατήρηση της τρέχουσας πραγματικότητας, δηλαδή η σταθερότητα, ισοδυναμεί με στασιμότητα, ισούται με διαιώνιση ενός ανατροφοδοτούμενου αδιεξόδου. Αφετέρου, κανείς δεν πιστεύει σοβαρά ότι θα προκύψει ακυβερνησία, από τη στιγμή που η προοπτική μιας τρίτης αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας κινείται σε περιβάλλον… ονείρωξης και όχι πραγματικών δεδομένων.
Η ιστορική εμπειρία αλλά και η κοινή πεποίθηση των πολιτών περίπου προδικάζει τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας μετά τις εκλογές, όπως συμβαίνει σήμερα στις 24 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως συμβαίνει παραδοσιακά στην Ελλάδα, κάθε φορά που η χώρα μας διέρχεται περίοδο κρίσης. Και από τις απαρχές της περιόδου της εθνικής καταστροφής των Μνημονίων μέχρι σήμερα η Ελλάδα διέρχεται μια βαθιά, σύνθετη, πολυδιάστατη και πολυπαραγοντική κρίση. Κρίση Δημοκρατίας. Κρίση αντιπροσώπευσης. Κρίση εμπιστοσύνης. Κρίση θεσμών και αξιών.
Το μοναδικό ερώτημα που μένει να απαντηθεί από τις διεργασίες οι οποίες θα ακολουθήσουν την ετυμηγορία της κάλπης αφορά το ποιος θα ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης συνεργασίας. Και ποιες θα είναι οι παράλληλες επιπτώσεις αυτής εξέλιξης στις ηγεσίες των σημερινών κομμάτων, οριζόντια και… χωρίς εκπτώσεις.
Με βάση το κλίμα που έχει διαμορφωθεί εντός και εκτός χώρων, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι, για να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας, στο Μέγαρο Μαξίμου θα πρέπει να βρεθεί κάποιο άλλο πρόσωπο, όχι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος… φορτώνεται τις αρνητικές αποχρώσεις μιας οκταετούς διακυβέρνησης του τόπου. Επίσης, δεδομένο θα πρέπει να θεωρείται ότι ο ίδιος θα πάρει την πρωτοβουλία να διευκολύνει την κατάσταση και τις εξελίξεις, εφόσον διαπιστώσει ότι… δεν τσουλάει η νέα διαμορφωθείσα πραγματικότητα.
Φωτό: Ψηφιακή απεικόνιση / paron.gr
