Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, ο ακούραστος πνευματικός οδηγός των Φαράσων, σημάδεψε την εποχή του με αμέτρητα θαύματα, αυταπάραδοξη αγάπη και διορατικότητα.
Η πορεία του από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, η θαυματουργική διάσωσή του από τον Άγιο Γεώργιο στα παιδικά του χρόνια και η αφιέρωσή του στον Θεό συνθέτουν τη διαδρομή μιας κορυφαίας οσιακής μορφής. Ζώντας ανάμεσα στον κόσμο αλλά και μακριά από αυτόν, ο Χατζεφεντής έγινε το αποκούμπι για χιλιάδες πονεμένους ανθρώπους.
Τα πρώτα χρόνια και η μοναχική κλήση
Ο Οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 μ.Χ. στα Φάρασα (Βαρασιό), το Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της Καππαδοκίας. Από μικρή ηλικία έμεινε ορφανός μαζί με τον αδελφό του Βλάσιο και προστατεύτηκαν από τη θεία τους. Ένα θαυμαστό γεγονός, η διάσωσή του από βέβαιο πνιγμό από τον Άγιο Γεώργιο, καθόρισε τη ζωή τους: ο Βλάσιος έγινε δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο Θεόδωρος (ο μετέπειτα Αρσένιος) αποφάσισε να γίνει μοναχός. Αφού σπούδασε στη Νίγδη και τη Σμύρνη, σε ηλικία 26 ετών πήγε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου (Ζιντζί-Ντερέ), όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Αρσένιος.
Η πνευματική δράση και τα αναρίθμητα θαύματα
Αν και επιθυμούσε την ησυχία, οι ανάγκες της εποχής τον οδήγησαν πίσω στα Φάρασα. Ο Μητροπολίτης Παΐσιος ο Β’ τον χειροτόνησε διάκο και τον έστειλε στα Φάρασα για να διδάξει κρυφά γράμματα στα παιδιά, προστατευμένος από τα τουρκικά βλέμματα. Στα 30 του χρόνια χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης.
Η πνευματική του δράση απλώθηκε παντού. Με τεράστια αγάπη και χωρίς καμία διάκριση ανάμεσα σε Χριστιανούς και Τούρκους, θεράπευε ψυχές και σώματα. Στείρες γυναίκες τεκνοποιούσαν με ευχές ή «φυλακτά» του, ενώ τυφλοί, βουβοί και δαιμονισμένοι έβρισκαν τη γιατριά τους διαβάζοντας το Άγιο Ευαγγέλιο ή παίρνοντας αγιασμένο χώμα από το κατώφλι του. Ο ίδιος δεν δέχθηκε ποτέ χρήματα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η πίστη μας δεν πουλιέται».
Η αυταπάραδοξη ζωή και η ανταλλαγή των πληθυσμών
Ζούσε με απόλυτη αυταπάραδοση, προστατεύοντας το ποίμνιό του από τις πιέσεις και τους προτεστάντες «προβατόσχημους λύκους». Έτρεφε βαθύ σεβασμό στη φύση και τα ζώα, αρνούμενος ακόμα και να ιππεύσει ζώο για να μην το κουράσει. Για να κρύβει τις αρετές του, συχνά προσποιούνταν τον οξύθυμο. Διέθετε επίσης έντονο προορατικό χάρισμα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων την έξοδο των προσφύγων για την Ελλάδα, αλλά και το τέλος του.
Στις 14 Αυγούστου 1924, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, τα Φαρασιώτικα πλήθη έφτασαν στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί τους την ευλογία του. Ο Άγιος Αρσένιος κοιμήθηκε ειρηνικά στις 10 Νοεμβρίου 1924 στην Κέρκυρα, αφού τρεις μέρες πριν αξιώθηκε να δει το Άγιο Όρος από την Παναγία. Ας έχουμε όλοι τις άγιες ευχές του.
Σημείωση: Από την Κέρκυρα, το 1958 μ.Χ., τα λείψανα του μεταφέρθηκαν από τον μοναχό Παΐσιο στην Κόνιτσα και το 1970 μ.Χ. από τον ίδιο Αγιορείτη μοναχό στο γυναικείο μοναστήρι – Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, όπου ο Άγιος μετά τον θάνατό του έκανε πολλά θαύματα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον αγιοκατέταξε στις 11 Φεβρουαρίου 1986 μ.Χ.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν Ὁσίων τὸν βίον ἐκμιμησάμενος, ἐν ἐσχάτοις τοὶς χρόνοις, Πάτερ Ἀρσένιε, ἐπληρώθης δωρεῶν τοῦ θείου Πνεύματος, καὶ θαυμάτων γεγονός, θεοφόρε αὐτουργός, παρέχεις ἐνὶ ἐκάστω, τᾶς ἐκ Θεοῦ χορηγίας, ταὶς ἰκεσίαις σου πρὸς Κύριον.
