Και δεν είναι μόνο οι ουρές, Ροβέρτο. Τους κλείνουν ραντεβού για έπειτα από μία, δύο και τρεις εβδομάδες, ακόμη κι έπειτα από 2-3 μήνες, κι ως τότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει.
Είναι θέμα σεβασμού προς εκείνα τα «περήφανα γηρατειά» που τιμούσε ο Ανδρέας και σήμερα όχι μόνο τα ξεχάσαμε αλλά τα έχουμε ρίξει στα… μπάζα, ξεχνώντας ότι αύριο θα ʼμαστε εμείς στη θέση τους.
Δεν μπορεί να είναι τόσο δύσκολη η λύση. Να συνεχίζεται αυτή η ταλαιπωρία, η αδιαφορία, ο μαζοχισμός… Και κανένας μέχρι τώρα να μη συγκινείται. Λείπει η ανθρωπιά, που είναι το πρώτο και τελευταίο που πρέπει να έχει το ΙΚΑ. Πολύ περισσότερο σήμερα, που η φτώχεια πλήττει χαμηλοσυνταξιούχους και χαμηλόμισθους και όχι μόνο.
26/10/2026
ΑΝΑΛΕΚΤΑ: Κολέγιο έδινε πτυχία «μαϊμού»
Η υπόθεση που έφτασε στα ακροατήρια του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών συμπυκνώνει με τον πιο ωμό τρόπο την αβεβαιότητα...