Β. Ταλαμάγκας στο “Π”: Το δημόσιο χρέος, η πραγματικότητα και οι θριαμβολογίες της κυβέρνησης
Του
ΒΑΣΙΛΗ ΤΑΛΑΜΑΓΚΑ
Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας και η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τα Μνημόνια ή «προγράμματα διάσωσης» ή όπως αλλιώς ονομάστηκαν, αλλά και τους πρωθυπουργούς που τα «προετοίμασαν», τα «υπηρέτησαν» και τα υλοποίησαν, τουλάχιστον στα μέχρι σήμερα στάδιά τους.
Ο Κώστας Σημίτης επιτέθηκε για το χρέος στον Κώστα Καραμανλή, οι συνεργάτες του τελευταίου λαμβάνουν τις κατηγορίες, τις εμπλουτίζουν με στοιχεία και τις επιστρέφουν στον Σημίτη, θυμίζοντας και διάφορα περιστατικά διαφθοράς που έλαβαν χώρα κατά τη διακυβέρνησή του.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, άμεσα ή έμμεσα, στοχοποίησε και τους δύο προηγούμενους, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος έκαναν διαχείριση των στοιχείων με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας στο τέλος της ολοκλήρωσης του μνημονιακού προγράμματος έδωσε έμφαση στην άποψη ότι το χρέος δημιουργήθηκε κυρίως μετά το 2012, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα παλαιότερες –πιο φιλικές γι’ αυτόν– κυβερνήσεις.
Το 2014, ο Αντώνης Σαμαράς έκλεισε τη χρονιά –λίγο πριν παραδώσει την εξουσία στον Αλέξη Τσίπρα– με το χρέος της χώρας να φτάνει στα 317,4 δισ. ευρώ, με τον τελευταίο να το κατεβάζει στα 315,23 δισ. ευρώ
Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 2011, ο Γιώργος Παπανδρέου παραδίδει τη χώρα στον Λουκά Παπαδήμο με το δημόσιο χρέος να βρίσκεται στα 355 δισ. ευρώ, που αναλογούσε σε 172,1% του ΑΕΠ.
Σύμφωνα με τους αριθμούς, ο Γιώργος Παπανδρέου αύξησε το χρέος κατά 54 δισ. ευρώ, αφού το παρέλαβε από τον Κώστα Καραμανλή στα 301 δισ. ευρώ και το παρέδωσε στον επόμενο στα 355 δισ. ευρώ.
Η σημερινή κυβέρνηση διακηρύσσει με κάθε ευκαιρία ότι το ελληνικό χρέος είναι σε πορεία αποκλιμάκωσης, κάτι που έχει τις ρίζες του και στη συμφωνία που επιτεύχθηκε το 2018.
Παράλληλα, οι πρόωρες αποπληρωμές, σε συνδυασμό και με την ονομαστική άνοδο του ελληνικού ΑΕΠ (ρόλο διαδραματίζει και ο πληθωρισμός), έχουν δημιουργήσει μια ευνοϊκή συνθήκη μείωσης ως ποσοστό του ΑΕΠ για τα επόμενα χρόνια.
Όλοι οι πρωθυπουργοί που πρωταγωνίστησαν με επίκεντρο το δημόσιο χρέος και την προετοιμασία ή την υλοποίηση Μνημονίων έχουν τις δικές τους, ξεχωριστές ευθύνες ο καθένας.
Παρά την όποια επιχειρηματολογία τους, όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις έχουν έναν και μοναδικό κριτή, τον ελληνικό λαό, σε ό,τι έχει να κάνει με τη διαβίωσή του, την κατάσταση της ελληνικής αγοράς και τη ριζική αντιμετώπιση των ουσιωδών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας.
Ο επιτυχημένος ή μη τρόπος αντιμετώπισης των παραπάνω διαφαίνεται πάντα μόνο με έναν τρόπο: Την εικόνα που παρουσιάζει η κοινωνία. Και αυτή σήμερα είναι ανάγλυφη.
