Τις τελευταίες ημέρες κυριαρχεί στην ειδησεογραφία το θέμα του Οργανισμού Λιμένος Βόλου, ο οποίος –όπως είχαμε γράψει κι εμείς, μαζί με πολλούς άλλους, γιατί το θέμα είχε τεράστιο ενδιαφέρον– με κυβερνητική παρέμβαση παρέμεινε στο ΤΑΙΠΕΔ, αν και στον διεθνή διαγωνισμό που είχε γίνει για την παραχώρησή του είχε αναδειχθεί νικητής ο Ιβάν Σαββίδης.
Ξαφνικά, όμως, η κυβέρνηση ακύρωσε τον διαγωνισμό με την αιτιολογία ότι το… ξανασκέφθηκε και θα κρατήσει το λιμάνι, γιατί θα έχει περισσότερα οφέλη αν το εκμεταλλευθεί η ίδια. Εδώ ακριβώς είναι το περίεργο.
Γιατί, ενώ η κυβέρνηση αρνείται να ακυρώσει διαγωνισμούς μικρότερης αξίας και ήσσονος σημασίας, για τους οποίους δεν πρόκειται να εκτεθεί σε ευρύ κύκλο, στο θέμα του Βόλου ανέτρεψε τα πάντα εν ριπή οφθαλμού, αδιαφορώντας για τον αντίκτυπο που θα είχε στους διεθνείς επενδυτικούς κύκλους, οι οποίοι πλέον θα ακούνε Ελλάδα και θα παίρνουν… μαύρο δρόμο. Γιατί, όμως, το έκανε αυτό;
Τι ήταν εκείνο που την ώθησε να φέρει τα πάνω κάτω και να πάρει πίσω μια τελειωμένη δουλειά, να ακυρώσει έναν διαγωνισμό που είχε ολοκληρωθεί και υπήρχε πλειοδότης, που είχε πάρει το λιμάνι και ήδη έκανε τους σχεδιασμούς του για την αξιοποίησή του;
Ήθελε να κάνει… καψώνι στον Σαββίδη ή μήπως ήθελε να περάσει το μήνυμα πως εκείνη έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στα λιμάνια; Επειδή κανείς δεν πίστεψε την επίσημη εκδοχή που προβάλλει η κυβέρνηση, καλό θα είναι να βρει μια πιο πειστική δικαιολογία ή να πει την αλήθεια. Αυτό ίσως να είναι και το καλύτερο…
Παρεμπιπτόντως, να πούμε πως ο Ιβάν Σαββίδης, που είχε κερδίσει τον διαγωνισμό για τον ΟΛΘ, δεν θα καθίσει με σταυρωμένα χέρια. Ήδη ζήτησε το σκεπτικό της απόφασης για να προσφύγει στη Δικαιοσύνη.
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν θα του δοθεί έγκαιρα ο φάκελος για να προλάβει να κάνει την προσφυγή μέσα στα χρονικά πλαίσια που ορίζει ο νόμος. Αλλά και εφόσον κάνει εμπρόθεσμα την προσφυγή, να δούμε τι απόφαση θα βγάλει το δικαστήριο.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
[wp-rss-aggregator pagination=”on”]
