Τα μέτρα δεν μπορούν να καλύψουν το… ρήγμα στην κοινωνία
Πολλά και αξιόλογα, αν και αμφιλεγόμενα κάποια από αυτά, τα μέτρα για την ελάφρυνση των πολιτών, τα οποία ανακοίνωσε στη Θεσσαλονίκη, ως είθισται, ο πρωθυπουργός. Σίγουρα, ορισμένα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και θα βοηθήσουν, αλλά μπροστά στην εξαθλίωση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία μετά από τόσα χρόνια Μνημονίων, φορομπηχτικών πολιτικών, συνεχών ραπισμάτων από την ακρίβεια, αδικιών και ασυδοσίας, λόγω της ατιμωρησίας των διεφθαρμένων στελεχών κομμάτων και διοίκησης κ.λπ., φαίνονται σαν… σταγόνες στον ωκεανό. Γιατί τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί τόσα χρόνια στον κόσμο θέλουν πολλά περισσότερα μέτρα για να επιλυθούν.
Μια κοινωνία όπου δεν μπορεί να έχει κρέας στο τραπέζι της όποτε θέλει, όπου όταν πηγαίνει ο κόσμος στο σούπερ μάρκετ είναι σαν να βγαίνει από… εμπόλεμη ζώνη. Μια κοινωνία όπου ο ανθρωπάκος χάνει το σπίτι του με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς να του έχει πει κανένας ότι χρωστάει ή ότι βγαίνει το σπίτι του στο σφυρί, επειδή κάποια κυβέρνηση… εφεύρε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Πώς θα επιβιώσει ο τίμιος αγρότης, ο οποίος ιδροκοπάει για να βγάλει ένα ευρώ, αλλά δεν παίρνει την επιδότηση που δικαιούται –γιατί την παίρνει η κυρία με την Jaguar, με 250 ευρώ επιπλέον, ετησίως, στη σύνταξη, τι να κάνουν στον μισθωτό 50 ευρώ παραπάνω τον μήνα, τη στιγμή που μόνο το νοίκι του αυξήθηκε κατά 150 ευρώ τον μήνα;
Είναι τεράστιο το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στην κοινωνία τόσα χρόνια, έχει χάσει πολλά λεφτά ο κόσμος, έχει γονατίσει ο λαός και, γερασμένος όπως είναι, εξαιτίας του οξύτατου Δημογραφικού, είναι δύσκολο να σηκωθεί, να σταθεί στα πόδια του. Και 500 ευρώ τον μήνα αύξηση σε μισθούς και συντάξεις να έδινε ο πρωθυπουργός, πάλι δύσκολα θα σήκωνε κεφάλι ο κόσμος. Θα σήκωνε όμως. Γιατί τώρα δεν μπορεί…
Τα λεφτά δεν λύνουν από μόνα τους τα προβλήματα της κοινωνίας. Χρειάζονται δομικές αλλαγές και εξυγίανση. Χρειάζεται τόλμη και αποφασιστικότητα. Κυρίως, όμως, χρειάζεται πολιτική βούληση, θέληση, επιθυμία.
Εδώ είναι οι ενστάσεις μας. Γιατί τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν, από μόνα τους, θα κάνουν μία… τρύπα στο νερό. Χωρίς τις κατάλληλες και παράλληλες παρεμβάσεις, θα χαθούν στο σύννεφο της αμφισβήτησης και της αμφιβολίας.
Καλές είναι οι αυξήσεις, αν και μικρές, αλλά πρέπει να ληφθούν παράλληλα μέτρα, για να φανούν και να πιάσουν τόπο. Αν δεν καταπολεμηθεί η ακρίβεια, αν δεν αρχίσουν να… στριμώχνονται οι μεσάζοντες, οι κερδοσκόποι, οι ασύδοτοι τραπεζίτες, τα κάθε είδους τρωκτικά που… πίνουν το αίμα του κοσμάκη, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.
Ο λαός θα βασανίζεται και οι επιτήδειοι θα τον εκμεταλλεύονται και θα τον… πελεκάνε.
Αν θέλει πραγματικά ο πρωθυπουργός να αλλάξει το κλίμα, να βοηθήσει τον κόσμο να σηκωθεί, να ανασάνει, δύο πράγματα μπορεί να κάνει…
Αφενός, να ελέγξει το κόμμα του, την κυβέρνησή του, για να σταματήσει τη διαφθορά και, αφετέρου, να βάλει χαλινάρι στις τράπεζες και στην αγορά, για να περιορίσει την ασυδοσία των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων, να ηρεμήσει τον κόσμο και να ελέγξει την ακρίβεια. Δύο απλά, αλλά πολύ δύσκολα πράγματα, που, όμως, αν τα κάνει, θα αλλάξει τα δεδομένα της κοινωνίας και θα την οδηγήσει στη λύτρωση.
Αν δεν επιχειρήσει να τα κάνει, ασχέτως αν θα τα καταφέρει ή όχι, οι εξαγγελίες που έκανε θα πέσουν στον… κουβά, πριν καν προλάβουν να εφαρμοστούν. Γιατί το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι ηθικό και θεσμικό. Όταν σε κλέβουν όλοι –από τους διεφθαρμένους υπαλλήλους του κράτους και τους τραπεζίτες, που έχουν την κάλυψη του κράτους, μέχρι και τους συνεργάτες σου, τους διπλανούς σου–, λόγω αδυναμιών και ελλείψεων του κράτους, τι να σου κάνουν οι αυξήσεις; Ό,τι αύξηση και να πάρεις θα σου τη… φάνε οι κερδοσκόποι, οι επιτήδειοι, οι κάθε λογής απατεώνες που κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Πρώτα, λοιπόν, πρέπει να λειτουργήσει, να υπάρξει το κράτος και μετά, παράλληλα, να γίνουν οι όποιες ελαφρύνσεις και οι όποιες αυξήσεις. Για να πιάσουν τόπο τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν και να μη μείνουν μόνο εξαγγελίες, χωρίς ουσία και αντίκρισμα.
