Προβληματισμένοι, ανασφαλείς και απαισιόδοξοι για το μέλλον οι νέοι μας
ΟΠΩΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΓΣΕΕ
–Οι μισοί ψάχνουν ευκαιρία για να φύγουν στο εξωτερικό και κανένας δεν σκέφτεται τον γάμο…
Προβληματισμένοι, ανασφαλείς, απαισιόδοξοι και έτοιμοι να την… κάνουν στο εξωτερικό, μόλις βρουν την ευκαιρία, είναι οι νέοι μας από 23 έως 29 ετών, σύμφωνα με στοιχεία μεγάλης πανελλαδικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ σε συνεργασία με την ALCO.
Παράλληλα, δηλώνουν πιεσμένοι από το εργασιακό τους περιβάλλον, ενώ οι μισοί περίπου δηλώνουν ότι αν έβρισκαν κάτι που θα τους άρεσε περισσότερο, που θα ταυτιζόταν περισσότερο με τα «θέλω» και τις φιλοδοξίες τους, θα το ακολουθούσαν, έστω και αν είχαν λιγότερες απολαβές. Και, βέβαια, με το χάλι αυτό που διαπιστώνουν στην αγορά εργασίας, που το ζουν στο πετσί τους, ούτε που σκέφτονται τον γάμο. Άρα το Δημογραφικό ήρθε για να μείνει…
Η έρευνα είναι πρόσφατη, καθώς διενεργήθηκε τον περασμένο μήνα, ενώ το δείγμα αντιπροσωπευτικό, αφού κατεγράφησαν οι απόψεις 1.500 νέων ανθρώπων.
Από τα ευρήματα της έρευνας προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα:
1. Οι νέοι μας ζουν σε καθεστώς συγκρατημένης φτώχειας, αφού το 70% δηλώνει ότι το εισόδημά του δεν επαρκεί για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, ενώ το 62% δηλώνει ότι έχει οικονομική εξάρτηση από την οικογένειά του.
Επίσης, ένα 45% των νέων ζει με την οικογένειά του γιατί δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνο του και ένα 30% συζεί με φίλο ή σύντροφο για να μοιράζεται τα έξοδα.
Έχουμε διαμορφώσει, δηλαδή, μια γενιά που εργάζεται χωρίς να μπορεί να ζήσει ανεξάρτητα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην απασχόληση και στην προσπάθεια αυτονόμησης. Που κινείται στα όρια της φτώχειας.
Ε, δεν το λες και κατόρθωμα…
2. Το 38% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι η εργασία του δεν σχετίζεται με τις σπουδές ή την κατάρτισή του, ενώ το 49% δηλώνει ότι η εκπαίδευσή του δεν το προετοίμασε επαρκώς για την αγορά εργασίας.
Αυτό δείχνει ανάγλυφα τη χρεοκοπία του εκπαιδευτικού μας συστήματος, αφού η εκπαίδευση που παρέχεται δεν βοηθάει τα παιδιά να σταδιοδρομήσουν. Επιπλέον, αποκαλύπτεται ότι δεν υπάρχει επαγγελματικός προσανατολισμός, με τους νέους να πιστεύουν ότι τα χρόνια τους στην εκπαίδευση ουσιαστικά είναι… χαμένα.
Το χάσμα ανάμεσα στην εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας αποτυπώνει όχι μόνο μια θεσμική ασυνέχεια αλλά και την ανωριμότητα του παραγωγικού συστήματος και των επιχειρήσεων να απορροφήσουν το ανθρώπινο δυναμικό της νέας γενιάς. Η ελληνική αγορά εργασίας παραμένει χαμηλή σε οργανωτική και τεχνολογική πυκνότητα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αξιοποιήσει τις γνώσεις, τις ψηφιακές δεξιότητες και τη δημιουργικότητα των νέων αποφοίτων. Η αποσύνδεση της απασχόλησης από τη γνώση οδηγεί στη διπλή παγίδα της υποαπασχόλησης και της απογοήτευσης: Η νέα μας γενιά είναι η πιο μορφωμένη αλλά και η λιγότερο ενταγμένη στην παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας.
3. Το 62% δηλώνει ότι η εργασία επηρεάζει αρνητικά την προσωπική του ζωή, ενώ το 46% τονίζει ότι η δουλειά που κάνει επιβαρύνει την υγεία και τον ύπνο του. Μόνο ένα 21% δηλώνει ότι είναι ευχαριστημένο από την εργασία που κάνει και ότι η απασχόλησή του ισορροπεί με την προσωπική του ζωή.
4. Το 62% δηλώνει ότι θα αποδεχόταν τη μαύρη εργασία, αν δεν είχε άλλη επιλογή και αν είχε περιθώριο να αυξήσει τα εισοδήματά του.
Παράλληλα, το 44% δηλώνει ότι θα μπορούσε να βρει εργασία ακόμα και με λιγότερες αποδοχές, αν αυτή το εξέφραζε περισσότερο.
Αυτό δείχνει ότι οι μισοί περίπου νέοι εργαζόμενοι κάνουν κάτι που δεν τους αρέσει και το κάνουν αναγκαστικά για να επιβιώσουν.
5. Η εμπιστοσύνη στους κρατικούς θεσμούς προστασίας είναι εξαιρετικά χαμηλή, με ένα 15% να δηλώνει την εμπιστοσύνη του σε αυτούς, ενώ το 65% δηλώνει ότι δεν τους εμπιστεύεται.
Το 30% δηλώνει ότι υπάρχει ενεργό σωματείο ή συνδικαλιστική εκπροσώπηση στον χώρο εργασίας του. Παράλληλα, το 36% έχει συμμετάσχει σε απεργία ή άλλη συλλογική κινητοποίηση και το 67% δηλώνει ότι θα συμμετείχε σε απεργία, αν θεωρούσε δίκαιο το αίτημα, ενώ ένα ίδιο υψηλό ποσοστό θεωρεί ότι η συλλογική δράση μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας.
6. Τέλος, το 72% των νέων εργαζομένων δηλώνει ότι δεν διαβλέπει επαγγελματικές προοπτικές στη χώρα και μόνο το 9% δηλώνει ικανοποιημένο από τις επαγγελματικές του προοπτικές. Γι’ αυτό και το 46% δηλώνει το ενδιαφέρον του να εργαστεί στο εξωτερικό. Δηλαδή, οι μισοί σχεδόν νέοι μας είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν τη χώρα, αν βρουν την κατάλληλη ευκαιρία.
Το 79%, εξάλλου, πιστεύει πως η γενιά των γονιών του έζησε καλύτερες εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες.
Έπειτα από όλα αυτά, δεν είναι καθόλου περίεργο που το 65% πιστεύει ότι δεν είναι εφικτό να δημιουργήσει οικογένεια με τις παρούσες συνθήκες εργασίας.
Ουσιαστικά, δηλαδή, μιλάμε για μια γενιά που αντιμετωπίζει την πλήρη απαξίωση θεσμών και δεδομένων, καθώς διαπιστώνει ότι το σχολείο δεν τη βοηθά να σταδιοδρομήσει, θεωρεί ότι οι θεσμοί του κράτους δεν την ευνοούν, ώστε να αισθάνεται εργασιακή ασφάλεια και ψυχική ηρεμία, και βλέπει ως μόνη λύση για να κάνει κάτι στη ζωή της τη φυγή στο εξωτερικό.
Αυτά τα συμπεράσματα πρέπει να χτυπήσουν πολλά καμπανάκια στην κυβέρνηση και στη συνδικαλιστική ηγεσία. Γιατί οι νέοι βλέπουν πως δεν υπάρχει διάθεση, βούληση να δουν καλύτερες μέρες και ότι θα είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν μια ζωή για το μεροκάματο, χωρίς να μπορέσουν να δημιουργήσουν κάτι περισσότερο, έστω μια οικογένεια. Γι’ αυτό και ψάχνονται για μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό.
Ούτε, όμως, και οι συνδικαλιστές τους εμπνέουν ασφάλεια και σιγουριά. Δεν μπορούν να συμβάλουν αποφασιστικά ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας και οι μισθοί.
Κατά συνέπεια, όλα τα βλέπουν δύσκολα, ενώ το μέλλον μόνο αισιοδοξία δεν τους προκαλεί. Θεωρούν ότι στο παρελθόν ήταν καλύτερα τα πράγματα και γι’ αυτό το μέλλον δεν τους εμπνέει καθόλου.
Και αν τα νιάτα δεν ατενίζουν με αισιοδοξία το μέλλον, αντιλαμβανόμαστε πού πάμε…
