Πρόεδρος του ΣΕΠΔΑΤ Κ. Νικολάου: Να μη θυσιαστούν οι επαγγελματίες στον βωμό της ανάπτυξης του Θριάσιου
–Να ληφθούν υπόψη οι επιπτώσεις που θα έχουν στην καθημερινότητα και στην υγεία του κόσμου
Ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων, επενδύσεις επί επενδύσεων, κοσμοϊστορικές εξελίξεις δρομολογούνται για τη Δυτική Αττική, καθώς μεγαλόπνοα έργα, φαραωνικά, έχουν εξαγγελθεί και μπαίνουν στις ράγες, αλλά όλα αυτά ερήμην του κόσμου, ερήμην των επαγγελματιών και των εργαζομένων στην περιοχή.
Γιατί ακούμε για ένα πλήθος διεργασιών και προγραμμάτων που θα αλλάξουν ριζικά το Θριάσιο, που θα ενισχύσουν τη βιομηχανία, θα δημιουργήσουν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, θα διευκολύνουν την ανάπτυξη των επιχειρήσεων, αλλά πουθενά δεν ακούμε ότι θα γίνει κάτι για τον κόσμο, ότι θα δημιουργηθούν υποδομές για να μπορεί ο κόσμος να μην αισθάνεται αποκλεισμένος, ότι θα υλοποιηθούν έργα που θα διευκολύνουν την καθημερινότητα των ανθρώπων, που θα αλλάξει ριζικά και θα διαφοροποιηθεί δραματικά με τα νέα δεδομένα που θα προκύψουν, όταν ολοκληρωθεί όλος αυτός ο ορυμαγδός των έργων, των προγραμμάτων και των επενδύσεων.
Να γίνουν τα έργα, να προοδεύσει η περιοχή, αλλά να υπάρχει ισορροπία μεταξύ έργων και υποδομών. Να γίνουν οι υποδομές παράλληλα με τα έργα. Και να μην υπάρχει αναντιστοιχία, γιατί αυτή συνήθως είναι σε βάρος των ανθρώπων.
Την κραυγή της αγωνίας των επαγγελματιών αλλά και του απλού κόσμου, μετά τις εξαγγελίες και τις πομπώδες διακηρύξεις από έλληνες και αμερικανούς υπουργούς, εκφράζει με δηλώσεις του στο «ΠΑΡΟΝ», ένας άνθρωπος που ζει και εργάζεται (η επιχειρεί) στην περιοχή. Μάλιστα, επειδή διακινείται συνέχεια μεταξύ Αθηνών και Ελευσίνας ή Ασπροπύργου, ζει την κατάσταση και εκφράζει τους φόβους του για το τι τον περιμένει, τόσο τον ίδιο όσο και όλους όσοι εργάζονται ή κατοικούν στην περιοχή, όταν ολοκληρωθούν όλα αυτά ή μέχρι να ολοκληρωθούν.
Πρόκειται για τον πρόεδρο του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Δυτικής Αττικής Κώστα Νικολάου, που είναι ο πλέον αρμόδιος να μιλήσει, καθώς αντιμετωπίζει τα θέματα της περιοχής τόσο από την πλευρά του δραστηριοποιούμενου όσο και από την πλευρά του κατοίκου. Και αυτά που λέει είναι αυτά που αντιμετωπίζει καθημερινά, φοβούμενος πως θα τα αντιμετωπίσει στον υπερθετικό βαθμό στο μέλλον. Γιατί είναι σίγουρο ότι θα τα αντιμετωπίσει.
Όπως είπε ο κ. Νικολάου, ανακοινώθηκε ότι το Θριάσιο θα γίνει ενεργειακός κόμβος, ότι θα αναπτυχθούν τα Ναυπηγεία και μαζί με εκείνα του Σκαραμαγκά θα δημιουργήσουν τη μεγαλύτερη ναυπηγοεπισκευαστική υποδομή στην Ανατολική Μεσόγειο, ότι θα γίνουν κέντρα logistics, όπως έχει ανακοινωθεί, το Θριάσιο, η Χαλυβουργία κ.λπ.
Όλα αυτά θα δημιουργήσουν χιλιάδες θέσεις εργασίας και οι εργαζόμενοι θα πρέπει κάπου να μείνουν. Και επειδή τα σπίτια στην περιοχή δεν επαρκούν, θα μένουν σε άλλες περιοχές, από τις οποίες θα φεύγουν το πρωί και θα γυρίζουν το απόγευμα. Με το σημερινό οδικό δίκτυο, που δεν προβλέπεται να αλλάξει στα επόμενα πέντε με έξι χρόνια, η φόρτιση από τη σταδιακή αύξηση των απασχολούμενων που θα πηγαινοέρχονται θα επιβαρύνει αφάνταστα την κατάσταση. Μια καθημερινή μέρα, με τη συνηθισμένη κίνηση, για να πάει ένα ΙΧ από την Ελευσίνα στον Πειραιά θέλει τουλάχιστον μία ώρα. Και ο χρόνος αυτός θα πολλαπλασιαστεί όταν ολοκληρωθεί η μεταφορά των πρακτορείων από τον Ελαιώνα στα σύνορα Ασπροπύργου και Λιοσίων, δεδομένου ότι θα προστεθούν στους υπάρχοντες δρόμους 15.000 μέχρι 17.000 φορτηγά αυτοκίνητα την ημέρα.
Με τέτοια επιβάρυνση στους δρόμους, πέρα από τις ώρες που θα χάνονται στην άσφαλτο, η ζωή στο Θριάσιο θα είναι ανυπόφορη. Γιατί το κυκλοφοριακό θα φέρει και περιβαλλοντικό πρόβλημα.
Σχεδιάζεται ο ανισόπεδος κόμβος στο Σχιστό, με τα υπόλοιπα έργα και τη διάνοιξη των σηράγγων, για να ανακουφίσει την κατάσταση, αλλά δεν θα είναι έτοιμος ούτε σε πέντε χρόνια. Μέχρι τότε, όμως, τι θα γίνεται στους δρόμους;
Γιατί ήδη και η Αττική Οδός είναι φρακαρισμένη, οπότε δεν υπάρχει διέξοδος για τα οχήματα.
Και το χειρότερο είναι πως δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ, γιατί όταν παραδοθούν τα συγκοινωνιακά έργα που προγραμματίζονται τώρα θα είναι ξεπερασμένα και δεν θα λύσουν το πρόβλημα.
Σήμερα, τα παιδιά, οι νέοι της Ελευσίνας, δεν αποφασίζουν να πάνε στην Αθήνα, γιατί θέλουν ένα τρίωρο στην καλύτερη περίπτωση για να πάνε και να γυρίσουν.
Με αυτήν την κατάσταση, ποιος θα θελήσει να δουλέψει στη Δυτική Αττική, όταν θα χάνει τρεις ώρες στον δρόμο; Εδώ δεν υπάρχει εργατικό δυναμικό για να δουλέψει σήμερα, που το κακό βρίσκεται στην αρχή, θα βρεθεί τότε, που θα έχουν αγριέψει κι άλλο τα πράγματα;
Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και θα διογκώνεται όσο περνάει ο καιρός. Και λύσεις δεν φαίνονται. Οι αρμόδιοι στέκονται μόνο στην ανάπτυξη, αλλά ξεχνάνε πως στην Ελευσίνα, στον Ασπρόπυργο, στη Δυτική Αττική δεν υπάρχουν μόνο ναυπηγεία και βιομηχανίες αλλά και άνθρωποι. Και εκείνοι είναι που θα… πληρώσουν το τίμημα της ανάπτυξης. Ας φροντίσουν, λοιπόν, εκείνοι που σχεδιάζουν τα μεγαλεπήβολα πλάνα να υπάρχουν και άνθρωποι, επαγγελματίες, βιοτέχνες στην επόμενη μέρα του Θριάσιου. Και εκείνοι πρέπει να είναι η πρώτη τους προτεραιότητα, που προς το παρόν, βέβαια, δεν είναι.
