Υποστηριζόμενη σίτιση στην εξωνοσοκομειακή θεραπεία
Του
ΑΡΗ ΜΠΕΡΖΟΒΙΤΗ
Το Ελληνικό Κέντρο Διατροφικών Διαταραχών παρουσίασε στο 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Γνωσιακών και Συμπεριφορικών Ψυχοθεραπειών, στη Θεσσαλονίκη, τα πρώτα αποτελέσματα μιας μελέτης για την υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση, δηλαδή για γεύματα που ο ασθενής τρώει με τη στήριξη εξειδικευμένου κλινικού και, όταν χρειάζεται, με τη συμμετοχή της οικογένειάς του. Σε 40 ασθενείς, ηλικίας 12 έως 57 ετών, τα συμπτώματα της διατροφικής διαταραχής μειώθηκαν σημαντικά μετά από τρεις μήνες.
Η μελέτη είναι μία από τις λίγες διεθνώς και η μοναδική στην Ελλάδα που εξετάζει την υποστηριζόμενη σίτιση στην εξωνοσοκομειακή θεραπεία. Πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση εντόπισε μόνο έξι μελέτες, από τις οποίες μόνο μία αφορούσε εξωτερικούς ασθενείς.
Τι βρήκε η μελέτη
Οι ασθενείς συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια στην έναρξη της θεραπείας και τρεις μήνες αργότερα. Μετά το τρίμηνο:
• Ο περιορισμός της τροφής μειώθηκε κατά 58%. Είναι η συμπεριφορά που στοχεύει άμεσα το θεραπευτικό γεύμα.
• Η συνολική συμπτωματολογία της διατροφικής διαταραχής μειώθηκε κατά 36%. Μειώθηκαν επίσης η ανησυχία για τη διατροφή και η ανησυχία για το βάρος και το σχήμα του σώματος.
• Η ψυχολογική δυσφορία μειώθηκε επίσης. Η μείωση ήταν στατιστικά σημαντική για το άγχος και την κατάθλιψη και οριακή για το στρες.
«Στις διατροφικές διαταραχές, η τροφή είναι δοσολογημένο φάρμακο. Οι ασθενείς θέλουν να γίνουν καλά, αλλά δεν μπορούν να πάρουν μόνοι τους αυτό το φάρμακο. Ο υποσιτισμένος εγκέφαλος δεν λειτουργεί όπως πριν: Τα νευρωνικά κυκλώματα που ρυθμίζουν την πείνα, τον φόβο και τις συνήθειες κάνουν το φαγητό να μοιάζει με απειλή και κρατούν τον ασθενή εγκλωβισμένο στη νόσο. Η υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση με εμπλοκή των υποστηρικτών είναι η συνθήκη που διασφαλίζει ότι ο ασθενής θα λάβει τη δόση του, γεύμα με γεύμα», δηλώνει η δρ Μαρία Τσιάκα, ψυχολόγος (PhD, King’s College London), που εφαρμόζει την υποστηριζόμενη σίτιση από το 2012.
«Το τραπέζι είναι το πεδίο όπου ο ασθενής έρχεται αντιμέτωπος με τη νόσο. Εκεί συναντά αυτό που φοβάται περισσότερο και, με τη στήριξη της θεραπευτικής ομάδας και των υποστηρικτών του, διαπιστώνει σταδιακά ότι αυτό που φοβάται δεν συμβαίνει. Τα πρώτα μας αποτελέσματα δείχνουν ότι, όταν ο ασθενής είναι κλινικά σταθερός, η θεραπεία αυτή μπορεί να γίνει με ασφάλεια και εκτός νοσοκομείου, με την οικογένεια ενεργά δίπλα του σε κάθε βήμα».