Όπου και να κοιτάξουμε, μαυρίλα…
Φως καθαρό, ήλιο δεν αντικρίζουμε πουθενά…
Μέσα σε λίγες μέρες ήρθαν τα πάνω κάτω…
Έτσι ξαφνικά, λες και γεννηθήκαμε χθες…
Σαν να αρχίσαμε μόλις τώρα να περπατάμε…
Να ξεκινάμε να γνωρίσουμε τον κόσμο, τον γείτονα. Και παραπέρα.
Να μάθουμε τις αξίες τούτης της γης.
Η Ελλάδα μας, όμως, έχει ανοίξει ήδη μονοπάτια, με ολάνοιχτο τον δρόμο…
Για εμάς και για όσους θα φέρει αύριο η ζωή. Έχουμε μάθει από μικροί, από το σπίτι και το σχολείο, την οδό που πρέπει να ακολουθήσουμε. Και ζούμε με την αγωνία να μη λοξοδρομήσουμε ώστε, όταν «φύγουμε», οι επόμενοι που θα έρθουν να πάρουν στα χέρια τους τη σκυτάλη. Και να την παραδώσουν κι αυτοί στον επόμενο σκυταλοδρόμο…
Αυτή είναι η μοίρα της γης μας, της ποτισμένης με ιδρώτα πολύ, με έναν μόνιμο στόχο: τη συνέχεια της πατρίδας μας, τούτου του αγιασμένου τόπου…
Δεν έλειψαν ποτέ στο διάβα μας, χθες και σήμερα, τα «αγκάθια» αλλά και οι «Σειρήνες», που προσπαθούν να μας αποπλανήσουν. Για να χάσουμε τον δρόμο, να βγούμε από την πορεία μας. Να μην ακολουθήσουμε τα χνάρια που άφησαν οι «πρωτοκλασάτοι» μας.
Τον τελευταίο καιρό, η καλοπέραση έχει θολώσει την πορεία μας. Έχουμε χάσει τον δρόμο… Δική μας ολότελα η ευθύνη.
Πολλά, πάρα πολλά τα «αγκάθια» και τα «ζιζάνια» που έχουν ξεφυτρώσει τελευταία…
Στο χέρι του καθενός μας είναι να τα ξεριζώσει…
Με τη νέα γενιά δίπλα του…
Για να ξανανθίσει ο τόπος μας…
Από εμάς εξαρτάται…
Έντυπη έκδοση ΤΟ ΠΑΡΟΝ
