Μ. Ζαμπάρας στο “Π”: Η ΔΕΘ των εξαγγελιών και η Ελλάδα των αδιεξόδων
Του
ΜΙΛΤΟΥ ΖΑΜΠΑΡΑ
Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Αιτωλοακαρνανίας
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης υπήρξε παραδοσιακά ο καθρέφτης της πολιτικής ζωής στη χώρα μας: το βήμα των εξαγγελιών, των συγκρούσεων, αλλά και των μεγάλων αφηγήσεων για το μέλλον. Φέτος, όμως, περισσότερο από ποτέ, η ΔΕΘ αποκάλυψε την απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική ρητορική και την κοινωνική πραγματικότητα.
Ο κ. Μητσοτάκης ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη προσπαθώντας να στήσει ένα επικοινωνιακό σκηνικό. Μίλησε για «μεταρρυθμίσεις», για «ανάπτυξη», για «προοπτική», αποφεύγοντας όμως να αγγίξει τις πληγές που βιώνει η κοινωνία: την ακρίβεια που στραγγαλίζει τα νοικοκυριά, τη στέγαση που έχει μετατραπεί σε εφιάλτη για τους νέους, την υγεία και την παιδεία που καταρρέουν. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα, όσο και να πολλαπλασιάζονται οι υποσχέσεις, δεν μπορούν να κρύψουν την κυβερνητική φθορά.
Απέναντι σε αυτήν την εικόνα, η αντιπολίτευση έχει ιστορική ευθύνη. Δεν αρκεί η διαπίστωση της αποτυχίας της κυβέρνησης. Απαιτείται ένα εναλλακτικό σχέδιο που θα μιλά στην κοινωνία με αλήθεια και προοπτική: με συγκεκριμένες προτάσεις για τη στέγαση, με γενναίες παρεμβάσεις στην αγορά ενέργειας, με πραγματική στήριξη στη δημόσια υγεία και στην εκπαίδευση. Το στοίχημα για τη δημοκρατική παράταξη είναι να μετατρέψει τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε δύναμη αλλαγής, με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και παραγωγικής ανασυγκρότησης.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να κερδίσει χρόνο μέσα από ένα επικοινωνιακό αφήγημα που έχει ημερομηνία λήξης. Όσο οι πολίτες βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται και το μέλλον τους να συρρικνώνεται τόσο η «αριστεία» θα μεταφράζεται σε ανικανότητα και οι θριαμβολογίες σε πολιτική φθορά.
Η ΔΕΘ ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα μιας νέας πολιτικής περιόδου. Το ερώτημα είναι αν η αντιπολίτευση θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων: όχι μόνο για να καταγγείλει, αλλά για να προτείνει, όχι μόνο για να αποδομήσει, αλλά για να οικοδομήσει. Η χώρα δεν αντέχει άλλο χαμένο χρόνο ούτε άλλο «λίγο ακόμα, υπομονή». Χρειάζεται αλλαγή πορείας. Και αυτή η αλλαγή δεν θα έρθει με επικοινωνιακά τρικ, αλλά με μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που θα θέσει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
