Καλύτερη η ακινησία…
H κ. Μαρία Δαμανάκη ανήκει σε αυτούς που εξαργύρωσαν πολύ γενναιόδωρα τον αγώνα τους εναντίον της χούντας και την παρουσία της στο μικρόφωνο του σταθμού του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, αφότου υπηρέτησε ως Επίτροπος της χώρας μας στην Κομισιόν, ασχολήθηκε με τα θέματα του χαρτοφυλακίου που είχε στην Επιτροπή, τις θαλάσσιες υποθέσεις.
Τώρα διαβάζουμε ότι εργάζεται ως Ειδική Σύμβουλος για την Προστασία των Ωκεανών στην οργάνωση «Oceans5» και στο Rockefeller Brothers Foundation. Είναι επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των Prince Albert II of Monaco Foundation, Oceanographic Institute (Μονακό), Friends of Ocean Action (World Economic Forum) και European Marine Regions Forum.
Η κ. Δαμανάκη είδε ότι γυρίζει η «μπίλια» στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό και θέλησε να κάνει την παρέμβασή της, για να μας υπενθυμίσει την ύπαρξή της, επιλέγοντας τα ελληνοτουρκικά. Η κ. Δαμανάκη ζητά «επιτέλους να βγούμε από την απατηλή μας μακαριότητα και αργά ή γρήγορα να συζητήσουμε τι θέλουμε με την εξωτερική μας πολιτική» και, εξαιρώντας την επίλυση των διαφορών με ένοπλη σύρραξη, μας εξηγεί: «Δύο είναι οι δρόμοι που μένουν. Ο ένας είναι αυτός της περίφημης ακινησίας. Και ο άλλος της ανάληψης πρωτοβουλιών, τον οποίο υποστήριζα πάντα».
Αυτό που δεν καταλαβαίνει η κ. Δαμανάκη, αλλά και αρκετοί ακόμη πολιτικοί παράγοντες και στοχαστές της περιόδου Σημίτη και του κλίματος ΕΛΙΑΜΕΠ και ΙΔΙΣ, είναι ότι συχνά η ακινησία δεν είναι επιλογή της Αθήνας, αλλά επιβάλλεται εκ των πραγμάτων από την Τουρκία. Γιατί η κινητικότητα προϋποθέτει την ύπαρξη αντίστοιχης διάθεσης και από την άλλη πλευρά. Οι «πρωτοβουλίες», δηλαδή, που σκέφτεται η κ. Δαμανάκη ποιες είναι; Η συζήτηση με την Τουρκία του θέματος των «γκρίζων ζωνών» ή της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών; Ή μήπως, στο Κυπριακό, η αποδοχή της λύσης των δύο κρατών, είτε με αποδοχή του ψευδοκράτους είτε με έμμεση αναγνώρισή του μέσω συνομοσπονδίας;
Ομιλούν πολλοί για πρωτοβουλίες γενικώς, χωρίς να εξηγούν τι εννοούν, για να μην αποκαλυφθεί ότι πρόκειται απλώς περί βερμπαλισμών. Εκτός εάν η κ. Δαμανάκη θεωρεί ως «πρωτοβουλία» αυτό που προτείνει, αφού εκτίμησε ότι η Τουρκία δεν δείχνει διάθεση κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης, βάσει και των δηλώσεων Φιντάν, δηλαδή, την ανάπτυξη «κοινής πρωτοβουλίας για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος στο Αιγαίο».
«Το κοινό πάρκο θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερη έκταση και να επεκταθεί και εκτός των χωρικών υδάτων των δύο χωρών. Δηλαδή, αυτήν τη στιγμή υπάρχουν τα χωρικά ύδατα τα δικά μας, τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας, υπάρχει ενδιάμεσα μία ζώνη για την οποία δεν υπάρχουν αυτήν τη στιγμή προσδιορισμένες χρήσεις. Εκεί θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι», εξηγεί η κ. Δαμανάκη.
Πολύ απλά, δηλαδή, να βγάλουμε την Τουρκία από τη δύσκολη θέση να αποδεχθεί το Δίκαιο της Θάλασσας και να κάνουμε «κοινά θαλάσσια πάρκα» με την Τουρκία σε περιοχές όπου η Ελλάδα, βάσει του Δικαίου της Θάλασσας, έχει ισχυρά δικαιώματα… Και κατόπιν, γιατί να μην κάνουμε και κοινές έρευνες και κοινές γεωτρήσεις και συγχρόνως να είναι απαγορευμένες οι περιοχές αυτές για ελληνικές ασκήσεις;
Και μετά άντε να ξεκινήσεις διαπραγμάτευση ή ακόμη και παραπομπή στη Χάγη, όταν θα έχουν δημιουργηθεί τετελεσμένα επί του πεδίου προς όφελος της Τουρκίας. Αν σκέφτονται τέτοιες κινητικότητες με την Τουρκία, καλύτερα να μείνουμε στην ακινησία…
Διαβάστε τα άρθρα της στήλης “ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Εξωφρενικών” ΕΔΩ
