Η… προκήρυξη Καραμανλή για τις εκλογές
–Να στηριχθούν οι ντόμπροι, οι ζεστοί, οι δοτικοί συνάνθρωποί μας
Μπροστά στις γενιές που έρχονται, που ακολουθούν, που είναι προορισμένες να σηκώσουν τη σκυτάλη της εθνικής συνέχειας και της κοινωνικής προόδου, κάθε λέξη μετράει περισσότερο. Διαμορφώνει συνειδήσεις, συνθέτει εικόνες, αποτυπώνεται στο προσωπικό και συλλογικό υποσυνείδητο.
Η πρόσφατη ομιλία του Κώστα Καραμανλή στους απόφοιτους του Αριστοτελείου Κολλεγίου είχε το σύνολο των στοιχείων της παραπάνω πολυδιάστατης σημειολογίας. Στη Βόρεια Ελλάδα του ιστορικού προσωπικού πολιτικού εφαλτηρίου του, στη Βόρεια Ελλάδα της αδιαπραγμάτευτης αγάπης για την πατρίδα, στη Βόρεια Ελλάδα της διαρκούς αναμέτρησης με τις στρεβλώσεις του «κυρίαρχου συστήματος» της Αθήνας. Στη Βόρεια Ελλάδα της ανόθευτης εθνικής ταυτότητας.
Μιλώντας σε νέα παιδιά, ο Κώστας Καραμανλής επανεκκίνησε το αίσθημα ευθύνης που θα πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε ενεργό πολίτη, ώστε να τον μετατρέψει σε ψηφοφόρο, αφού πρώτα τον απομακρύνει από την απάθεια της αποστασιοποίησης και της αποχής από τις εκλογικές διαδικασίες. Μίλησε στη δική τους γλώσσα, αναδιατυπώνοντας τις δικές του αλήθειες. Τις αλήθειες του τελευταίου ανεξάρτητου πρωθυπουργού πριν από τα Μνημόνια, τις αλήθειες του πολιτικού που έφερε στις κάλπες το 2004 τη μεγαλύτερη κοινωνική πλειοψηφία που συγκεντρώθηκε γύρω από έναν πολιτικό αρχηγό, με 3,5 εκατομμύρια Έλληνες, τις αλήθειες του ηγέτη που πολεμήθηκε επειδή δεν ταλαντεύτηκε για την εθνική αξιοπρέπεια, τις αλήθειες ενός ηγέτη με τον οποίο οι Έλληνες αισθάνονταν περισσότερο οικεία από κάθε άλλον.
Η αφήγηση Καραμανλή προκάλεσε αναπόφευκτη μελαγχολία, από τη στιγμή που φιλοτέχνησε ένα κάδρο της πολιτικής ως προσφορά στα κοινά, με αρχές και αξίες μη διαπραγματεύσιμες. Ένα κάδρο οι πινελιές του οποίου θα μπορούσαν να είναι επαρκώς γοητευτικές, ώστε να ραγίσουν το τείχος της αναξιοπιστίας και της απαξίωσης, που σήμερα αθροίζονται και πολλαπλασιάζονται ως συνειδητή και ανατροφοδοτούμενη αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες.
Η ομιλία Καραμανλή… εντός έδρας είχε όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός εκλογικού μανιφέστου, με το οποίο… δείχνει στην ελληνική κοινωνία πώς πρέπει να πορευτεί με ορίζοντα τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, έτσι ώστε η ετυμηγορία της κάλπης να λειτουργήσει ως αφετηρία και όχι ως επίλογος. Να κινητροδοτήσει ένα καινούριο εθνικό ξεκίνημα, μακριά από την παρακμή και υπερβαίνοντας τη φθορά που συνοδεύει και εγκλωβίζει το εθνικό αποτύπωμα τα τελευταία 16 χρόνια, μετά την υπογραφή του εθνοκτόνου Μνημονίου από τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Απρίλιο του 2010, στο Καστελλόριζο.
Ο πρωθυπουργός της μεγαλύτερης κοινωνικής πλειοψηφίας στην ιστορική διαδρομή του έθνους μας μίλησε για όσους «είναι υπερβολικά ερωτευμένοι με τον εαυτό τους, με το χρήμα, με την εξουσία». Τους έθεσε απέναντι στο εθνικό συμφέρον. Τους εξέθεσε ως εθνικό κουσούρι. Τους ταύτισε με την εθνική παρακμή. Προέτρεψε τους νέους να αναζητήσουν πολιτικούς και προσωπικότητες με διαφορετική ταυτότητα και χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Έτσι ώστε η Ελλάδα, στην τρέχουσα εκδοχή της, να φρενάρει τη διολίσθηση στην πολυδιάστατη παρακμή και κρίση που βιώνει και να διεκδικήσει το αναφαίρετο δικαίωμά της στη διόρθωση αυτής της πορείας.
Φυσικά, η αναπόφευκτη σύγκριση αυτών των παρασιτικών μορφών του δημόσιου βίου με το παράδειγμα και υπόδειγμα ζωής και ηγεσίας του Κώστα Καραμανλή σκανδαλίζει, ενοχλεί, εξοργίζει, μελαγχολεί. Ο ίδιος τέθηκε απέναντι σε τέτοιες παραφωνίες και στον επίλογο της παραμονής του στην εξουσία, πληρώνοντας το αναπόφευκτο τίμημα με την ανατροπή του από τη διακυβέρνηση του τόπου. Επέλεξε την οδό της αξιοπρεπούς αποχώρησης. Καλωσόρισε στο Μέγαρο Μαξίμου τον Γιώργο Παπανδρέου, στον οποίο ευχήθηκε με ειλικρίνεια να πετύχει, καθώς από την επιτυχία κάθε πρωθυπουργού εξαρτάται η ευημερία των Ελλήνων. Αποχώρησε από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, από όπου κανείς δεν μπορούσε να τον κουνήσει, και δεν έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα. Και στα χρόνια που ακολούθησαν προτίμησε τη διακριτική σιωπή έναντι των διαδόχων του, ακόμη και στις στιγμές που… προκλήθηκε από την εκάστοτε φρουρά «γελωτοποιών» του ηγεμόνος.
«Να αγαπήσετε τους ανθρώπους. Ιδίως τους ζεστούς, ντόμπρους, δοτικούς συνανθρώπους μας», ήταν η προτροπή του Κώστα Καραμανλή προς την επόμενη γενιά των Ελλήνων. Εννοώντας… αυτό που έκανε εκείνος…
