Γ. Μαντζουράκης στο “Π”: Ο δικός μου Βούλης
Του
ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΚΗ
Προπονητή Ποδοσφαίρου
Αν και έχουν περάσει λίγες ημέρες από τον χαμό του, ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω. Ο Παρασκευάς Άντζας, ο δικός μου Βούλης, ήταν χρυσό παιδί και, το κυριότερο, σπουδαίος άνθρωπος. Τον διέκριναν η συνέπεια και η ταπεινότητα στη δουλειά, προικισμένος, με ταλέντο, αλλά και δουλευταράς. Αθόρυβος και χαμηλών τόνων, δεν πείραζε κανέναν και πάντα τον ξεχώριζα για την καλοσύνη και την αξιοσύνη του.
Άδικο, πολύ άδικο… Ένα παλικάρι 2 μέτρα στάθηκε άτυχο με την ασθένειά του, που, όσο μπόρεσε, την πάλεψε γενναία και με στωικότητα. Θα τον θυμάμαι πάντα, όχι για την ταχύτητα και την τεχνική του κατάρτιση, που άνετα θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν σε μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, αλλά για τον πράο και ακέραιο χαρακτήρα, το ειλικρινές χαμόγελο και την αρχοντιά του.
Αυτός ήταν ο Βούλης μου, ο δικός μου Βούλης, ποδοσφαιριστής που πάντα τον καμάρωνα για τις δυνατότητές του και κυρίως για την αφοσίωση στο πλάνο και το κοινό καλό. Μακάρι να ζούσε τώρα, να τον έβρισκα ξανά, να τα λέγαμε όπως τότε, όπως άλλοτε, όπως παλιά. Όμως ο Θεός τον πήρε δίπλα του και είθε να τον αναπαύσει. Ποδοσφαιριστές σαν κι αυτόν σίγουρα βγήκαν και θα ξαναβγούν, αλλά με τον χαρακτήρα και το φιλότιμό του, δύσκολα.
