Οι περισσότερο… αιμοσταγείς πόλεμοι είναι οι εμφύλιοι. Βιωματικά, παραδοσιακά, ιστορικά. Όταν, μάλιστα, οι πρωταγωνιστές της σχετικής αναμέτρησης έχουν πολιτική ταυτότητα και το περιεχόμενο της σύγκρουσης έχει πολιτικό αποτύπωμα, με οπτική εκλογικής σύγκρουσης και δοκιμασίας, η κατάσταση προσλαμβάνει ανεξέλεγκτα χαρακτηριστικά.
Η σύγκρουση του Αντώνη Σαμαρά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη συνιστά επώδυνο εμφύλιο –όχι απλώς και μόνο για τη Νέα Δημοκρατία και την Κεντροδεξιά ευρύτερα, αλλά και για το εσωκομματικό στρατόπεδο–, με πρωταγωνιστές αμφότερους, που επέβαλε την κυριαρχία του τον Ιανουάριο του 2016, με την εκλογή του σημερινού πρωθυπουργού στην ηγεσία της ιστορικής παράταξης την οποία ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Το φθινόπωρο του 2015, μετά την επανεκλογή του Αλέξη Τσίπρα στην πρωθυπουργία, η Νέα Δημοκρατία εκκίνησε τη διαδικασία εκλογής νέου προέδρου της, με μονομάχους τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Απόστολο Τζιτζικώστα και τον Άδωνη Γεωργιάδη. Μερικούς μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2016, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδιζε οριακά τη μάχη, παρόλο που ήταν εξαρχής αουτσάιντερ.
Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν ο kingmaker εκείνης της διαδικασίας. Ο καταλυτικός παράγοντας που έσπρωξε στη ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον οποίο είχε στηρίξει και αναδείξει πολιτικά και κυβερνητικά την περίοδο 2012 – 2015, με μια στρατηγικά ευφυή πλαγιοκόπηση του μητσοτακικού στρατοπέδου, την ώρα που οι σχέσεις του μεσσήνιου πολιτικού με την Ντόρα Μπακογιάννη παρέμεναν στα όρια της εχθρότητας.
Ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ουσιαστικά κατάφερε να ελέγξει τη διαδικασία της εκλογής νέου προέδρου… από την αρχή. Η οργανωτική επιτροπή αποτελείτο από δικούς του ανθρώπους, σε θέσεις ευθύνης βρίσκονταν δικοί του άνθρωποι, όπως ο τότε γραμματέας του κόμματος Ανδρέας Παπαμιμίκος, ενώ μοίρασε αρμονικά την εκλογική του επιρροή στον Κυριάκο Μητσοτάκη, στον Απόστολο Τζιτζικώστα και στον Άδωνη Γεωργιάδη στον πρώτο γύρο.
Στον πρώτο γύρο της αναμέτρησης, μυστηριωδώς, έπεσε το σύστημα της ψηφοφορίας, αποτρέποντας τη διαφαινόμενη τότε πανηγυρική επικράτηση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Όταν οι κάλπες ξαναστήθηκαν, η επικράτηση Μεϊμαράκη ήταν μικρότερη, ενώ στη δεύτερη θέση, αντί του Απόστολου Τζιτζικώστα, είχε ανέβει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Με ποσοστό κάτω από 30%, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιέστηκε να αναγνωρίσει την ήττα του, ώστε να αποτραπεί ο δεύτερος γύρος, όπως είχε κάνει η Ντόρα Μπακογιάννη το 2009, απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά. Ο Αντώνης Σαμαράς, όμως, δεν άφησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να παραιτηθεί, η αναμέτρηση οδηγήθηκε σε δεύτερο γύρο, τον Ιανουάριο του 2016, και ο σημερινός πρωθυπουργός επικράτησε με το οριακό και… συζητήσιμο 52%, έναντι 48% του Βαγγέλη Μεϊμαράκη.
Η εκλογή Μητσοτάκη αποδείχθηκε ποντάρισμα με υψηλή απόδοση για μια σειρά από παίκτες του δημοσίου βίου και του επιχειρείν και η συνέχεια είναι… ζώσα Ιστορία. Όλα αυτά, ωστόσο, έγιναν εφικτά χάρη στον Αντώνη Σαμαρά, διά χειρός του Αντώνη Σαμαρά.
Σήμερα, με τον μεσσήνιο πολιτικό απέναντι στο άλλοτε πολιτικό «παιδί» του, η συζήτηση που άνοιξε υπογείως και… χαμηλόφωνα για τα παρασκήνια εκείνης της… περίεργης και σκοτεινής περιόδου αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Αποκτά όμως και μεγαλύτερη επικινδυνότητα για το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς και οι άνθρωποί του γνωρίζουν… τα πάντα, για όσα συνέβησαν με την εκλογή ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας το 2015 – 2016. Οι γνωρίζοντες επιμένουν ότι, αν η κατάσταση ξεφύγει, ουσιαστικά θα έχει ανοίξει μια ντουλάπα με σκελετούς, που μπορεί να διαμορφώσει καινούρια δεδομένα στη Νέα Δημοκρατία, στην Κεντροδεξιά και συνολικά στο πολιτικό σύστημα.
Και να αποκαλυφθεί, με διαφορετικό… φωτισμό, ο ρόλος κάθε μικρού και μεγάλου πρωταγωνιστή εκείνης της περιόδου, πολύ περισσότερο μάλιστα από τη στιγμή που σχεδόν όλοι παραμένουν μέχρι και σήμερα στο προσκήνιο. Με έμφαση σε εκείνους που λειτούργησαν ως… δούρειοι ίπποι κατά του Βαγγέλη Μεϊμαράκη και τα τελευταία επτά χρόνια, επί Κυριάκου Μητσοτάκη, ζουν σε κατάσταση… ευδαιμονίας.
Η παραπάνω… επικίνδυνη παράμετρος έχει επισημανθεί στους ανθρώπους του Κυριάκου Μητσοτάκη οι οποίοι έχουν σχέση με τη Νέα Δημοκρατία, προέρχονται από την παράταξη της Κεντροδεξιάς και δεν ανήκουν στους λεγόμενους «ακροκεντρώους».
