Η επίσκεψη Στρος…
Όταν έμαθα ότι θα μας επισκεφθεί ο επικεφαλής του ΔΝΤ, ένιωσα ιδιαίτερα υπερήφανος. Οποία τιμή! Ο ίδιος ο γενικός διευθυντής του Ταμείου, ο πολύς Στρος-Καν, αυτοπροσώπως, στη μικρή Ελλαδίτσα.
Φανταστείτε έναν Ύπατο Αρμοστή σε μια μικρή ρωμαϊκή επαρχία!
Δεν είναι δα και λίγο να καταδέχεται ο… εφ Αρμοστής σου να περπατά στο χώμα τούτης της πολύπαθης γης. Ίδια η δόξα που περπατούσε μονάχη «στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη».
Μια τέτοια προσωπικότητα ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα είχα τη δυνατότητα να τη συναντήσω από κοντά. Αφού τα κατάφερε όμως η Πετρούλα, γιατί όχι κι εγώ;
Έτσι, πήγα στο Προεδρικό Μέγαρο, με την ελπίδα να τον δω πριν από τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Στάθηκα άτυχος, όμως, καθώς ένα όργανο της τάξης με επανέφερε στην τάξη.
– Πού πάτε, κύριε; μου είπε. Εδώ αποκλείεται να δείτε τον κ. Στρος-Καν.
– Και πού μπορώ να τον δω;
– Ίσως στην τηλεόραση, όχι πάντως εδώ.
Έτσι, πήρα των ομματιών μου και πήγα στο Μαξίμου, όπου εισέπραξα μια από τα ίδια.
– Φυσικά και δεν μπορείτε, κύριε, να δείτε τον κ. Στρος-Καν.
– Γιατί;
– Γιατί τώρα τον βλέπει ο πρωθυπουργός της χώρας!
– Τότε να περιμένω να τον δω μετά!
– Μετά… μην τον είδατε! Φεύγει απόψε άρον άρον από την Αθήνα.
– Πώς φεύγει; Εγώ άκουσα πως έχει κλείσει σουίτα στο «Χίλτον».
– Ναι, αλλά με ημιδιαμονή… Αν και επικεφαλής του ΔΝΤ, αδυνατεί να πληρώσει σουίτα για διανυκτέρευση.
Σχεδόν δακρυσμένος για την άθλια οικονομική κατάσταση του ξένου αξιωματούχου, κατηφόρισα προς το Σύνταγμα, όπου έπεσα πάνω σε μια πορεία του ΠΑΜΕ.
Περίπου τρεις χιλιάδες νεολαίοι και εργαζόμενοι με πανό, πλακάτ και συνθήματα διαδήλωναν κατά του Μνημονίου και… κατά παντός υπευθύνου.
Εκεί, στον Άγνωστο Στρατιώτη, μεταξύ των αγνώστων διαδηλωτών, εντύπωση μου προκάλεσε μια μάλλον γνωστή φυσιογνωμία. Κάποιος… κάποιον μου θύμιζε, αλλά ποιον; Κομψός, με γκρίζα μαλλιά, γκρι κοστούμι και μπορντό γραβάτα, ξεχώριζε μέσα στο πλήθος, όπως η μύγα μες στο γάλα, όχι μόνο από την εμφάνισή του αλλά και από τις φωνές του.
Κραδαίνοντας ένα αυτοσχέδιο πλακάτ που έγραφε «Όχι στο σφαγείο ΔΝΤ», έκανε σαν προβατίνα που της σφάζουν το αρνί της. Ταυτόχρονα με όλη τη δύναμή του φώναζε μαζί με τους διαδηλωτές: «Ούτε ΔΝΤ ούτε ΕΕ, πάρε την κατάσταση στα χέρια σου, λαέ!».
Έχω δει διαδηλωτές και διαδηλωτές, αλλά τόσο πάθος, τόση αγωνιστικότητα πρώτη φορά συναντούσα. Ήταν φυσικό, λοιπόν, να τον πλησιάσω και να τον ρωτήσω προς τι τόσος θρήνος και οδυρμός!
– Κύριέ μου, του είπα, εσείς γιατί διαδηλώνετε;
– Θέλετε να μιλήσουμε αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά;
– Προτιμώ ελληνικά.
– Δόξα τω Θεώ, μου απάντησε. Κι εγώ προτιμώ να μιλάω στη γλώσσα σας.
– Γιατί;
– Γιατί δεν καταλαβαίνω λέξη.
– Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο εσείς, ένας ξένος, διαδηλώνετε, και μάλιστα με τέτοια αγωνιστικότητα, σαν να το έχετε πάρει προσωπικά.
– Διαδηλώνω κατά του Μνημονίου και κυρίως κατά της επίσκεψης του Στρος-Καν στην Ελλάδα.
Σ’ αυτό το σημείο ο κύριος με τα γκρι με κοίταξε βλοσυρά και σχεδόν ενοχλημένος συνέχισε:
«Τι νομίζεις, άνθρωπέ μου, όρεξη είχα να επισκεφθώ τη χώρα σας;»
Γάμα Σίγμα
