Το κορίτσι της φωτογραφίας και οι «κυρ Παντελήδες» της καθημερινότητάς μας – Του Ν. Στραβελάκη
–Δύο Ελλάδες και δύο κόσμοι
Του
ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,
Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πριν από καμιά δεκαριά μέρες, είχα την τιμή να φιλοξενηθώ σε διαδικτυακό Μέσο, σε μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης, που λένε. Όπως ήταν αναμενόμενο, μιλήσαμε για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, που συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση, ιδιαίτερα μετά το φιάσκο του Ισραήλ στην ένταση που προκάλεσε με το Ιράν. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι κάποιος σχολιαστής του pod της συζήτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θεώρησε τις απόψεις μου ξεπερασμένες διότι υποστηρίζουν τους «παλαιστηνοτζιχαντιστες» (η έκφραση φυσικά δική του) και όχι τον «εκσυγχρονιστή» Νετανιάχου.
Ο εντυπωσιασμός δεν άργησε να γίνει έκπληξη όταν κάποιοι «κυρ Παντελήδες» της διπλανής πόρτας, προσκείμενοι στο κόμμα της ΝΔ, μου ανέπτυξαν θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες η συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ έχει στρατηγικό χαρακτήρα, αφού «προστατεύει» την ελληνική επικράτεια από τις τουρκικές επιβουλές. Συμπλήρωσαν, δε, με το γνωστό, μικροαστικό τους, σαρδόνιο χαμόγελο, ότι σε αυτές τις συνθήκες, δυστυχώς, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για τα παιδιά της Παλαιστίνης, αφού προέχουν τα «δικά μας παιδιά».
Αυτή η αποκρουστική εικόνα της ελληνικής κοινωνίας ανατράπηκε πλήρως από τις μαζικές κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες στα ελληνικά νησιά, απέναντι στον κατάπλου του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου «Crown Iris». Πρώτα ήταν ο λαός της Σύρου που απέτρεψε τον κατάπλου του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου. Μετά η κυβέρνηση πήρε μέτρα, με αποτέλεσμα οι μαζικές διαμαρτυρίες στη Ρόδο να αντιμετωπιστούν με καταστολή. Χαρακτηριστική η φωτογραφία της δημοσίευσής μας, με την κοπέλα να προτάσσει τη φωτογραφία με τα παιδιά της Παλαιστίνης μπροστά στον ματατζή που προσπαθεί να την απωθήσει. Όμως, στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης οι διαδηλωτές, αυτήν τη φορά, ήταν προετοιμασμένοι. Τα χημικά και οι προσαγωγές δεν απέδωσαν και το «Crown Iris» δεν μπόρεσε να προσεγγίσει και να γίνουν οι φιέστες φιλοξενίας που οργανώθηκαν στη Ρόδο.
Κοντολογίς, είμαστε για άλλη μία φορά μπροστά στις δύο Ελλάδες, που στοιχειώνουν τα σχέδια και τις επιδιώξεις του κατεστημένου, το οποίο πέφτει από τα σύννεφα συνειδητοποιώντας ότι, εκτός από τη χώρα των «κυρ Παντελήδων», υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, που μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις. Η διαφορά με προηγούμενες ιστορικές περιόδους είναι ότι, τώρα, αυτή η δεύτερη Ελλάδα δεν έχει αυστηρές κομματικές στοιχήσεις και αναφορές, είναι ένα μωσαϊκό ιδεών, σκέψεων και επιδιώξεων, συχνά ημιτελών ή / και αντιφατικών μεταξύ τους.
Αυτό έχει και αρνητικές αλλά και θετικές προεκτάσεις. Το αρνητικό είναι σίγουρα η αδυναμία συγκρότησης ενός αντιπολιτευτικού μετώπου με συνέχεια. Υπάρχουν συγκλονιστικά ξεσπάσματα, όπως με τα Τέμπη ή τώρα με το Παλαιστινιακό, όμως δεν υπάρχει κάποια συνισταμένη ανάμεσα στις επιμέρους κινητοποιήσεις, που θα εξασφαλίσει μια συνολική και διαρκή αμφισβήτηση της εξουσίας, έστω της κυβερνητικής εξουσίας. Το θετικό είναι ότι αυτή η χαλαρή συμπόρευση της άλλης Ελλάδας δίνει χώρο συμμετοχής και σε ανθρώπους που δεν θα λάμβαναν μέρος σε κάποιες κομματικά οριοθετημένες κινητοποιήσεις. Έτσι, οι κινητοποιήσεις των ημερών μας μπορεί να μην έχουν τη συχνότητα και τον ρυθμό των κινητοποιήσεων απέναντι στα Μνημόνια, έχουν όμως πολύ περισσότερο κόσμο και παλμό και σίγουρα αποπνέουν την ελπίδα ότι κάτι πολύ πιο ώριμο και αποφασιστικό θα γεννηθεί από τη σημερινή όξυνση της κρίσης.
Να σταθώ, κλείνοντας, και σε αυτή καθ’ αυτή την επιχειρηματολογία των «κυρ Παντελήδων». Η λογική ότι το Ισραήλ έχει αυτοτελή γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή, που επιφυλάσσουν κάποιον ρόλο και για την Ελλάδα, εξαντλούνται στην ισραηλινή ακροδεξιά και σε κάποιους «πρόθυμους ηλίθιους», όπως ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Γεραπετρίτης και παλιότερα ο κ. Σαμαράς.
Όπως φάνηκε και στην αντιπαράθεση με το Ιράν, το μόνο που μπορεί να κάνει το Ισραήλ είναι να αποτελεί το μακρύ χέρι των Αμερικανών στη Μέση Ανατολή και να σκοτώνει ανυπεράσπιστους ανθρώπους στη Γάζα. Μόλις αρχίζουν να εμπλέκονται στρατοί, βάζουν την ουρά στα σκέλια και τρέχουν οι Αμερικανοί να εκτονώσουν την κατάσταση, όπως συνέβη πριν από λίγες εβδομάδες. Έχοντας προσδεθεί στο Ισραήλ, η Ελλάδα το μόνο που έχει καταφέρει είναι να κάψει τις παραδοσιακά καλές σχέσεις της με τον αραβικό κόσμο και τις όποιες πρωτοβουλίες και διαμεσολαβήσεις του αραβικού κόσμου με τη Δύση να τις έχει αναλάβει η Τουρκία.
Τουλάχιστον, με την ανυστερόβουλη και αυθόρμητη αλληλεγγύη του ελληνικού λαού στον παλαιστινιακό λαό μένουν ανοιχτές οι γέφυρες για κοινή δράση ανάμεσα στους λαούς της περιοχής, μια πολιτική πολύ πιο ρεαλιστική και αποτελεσματική από τις αγκαλιές της ντροπής του κ. Μητσοτάκη με τον Νετανιάχου.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
