Το Δικαίωμα στη Σιωπή: Η αγωνία να… παραποιηθεί η πραγματικότητα για την αναβάθμιση Ερντογάν από Τραμπ
Η αγωνία να… παραποιηθεί η πραγματικότητα για την αναβάθμιση Ερντογάν από Τραμπ
Στο πλαίσιο της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ήταν εμφανής η αγωνία του κεντρικού συστήματος εξουσίας του Μεγάρου Μαξίμου, μέσω πρόθυμων, ενσωματωμένων φωνών στα ΜΜΕ και στα social media, να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι… δεν είναι αυτό που νομίζουμε.
Η αγωνία να… παραποιηθεί η πραγματικότητα για την εντυπωσιακή αναβάθμιση του Ταγίπ Ερντογάν από τον Ντόναλντ Τραμπ και την πλήρη απουσία της Ελλάδας από τη διαμόρφωση των διεθνών σε εξελίξεων, σε αντίθεση με τον κεντρικό ρόλο της Τουρκίας, μαρτυρά το πολιτικό πρόβλημα για τη σημερινή κυβέρνηση.
Η επταετής διακυβέρνηση Μητσοτάκη αποτιμάται ως ελλειμματική στα εθνικά θέματα από την παραδοσιακή εκλογική, κοινωνική και πολιτική βάση της Νέας Δημοκρατίας. Κάτι που διευκολύνει τον Αντώνη Σαμαρά να αλιεύσει ψήφους από το συγκεκριμένο ακροατήριο.
Από τον Καρανίκα στον Κασσελάκη, μισή… αχαριστία δρόμος
Νίκος Καρανίκας και Στέφανος Κασσελάκης… Δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Δύο ευεργετημένοι από τον Αλέξη Τσίπρα, την ύπαρξη των οποίων… δεν θα γνωρίζαμε, αν δεν υπήρχε ο πρώην πρωθυπουργός να τους σπρώξει στον δημόσιο βίο. Αμφότεροι, ωστόσο, στράφηκαν εναντίον του.
Και όχι μόνο αυτό, φυσικά. Δεν σταμάτησαν εκεί. Εξελίχθηκαν σε… συμπαίκτες του Άδωνη Γεωργιάδη, ενός πολιτικού με ακραίες αντιπάθειες και εχθρότητα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Η ευκολία της… κυβίστησης αμφοτέρων δεν ξενίζει, αλλά σίγουρα εντυπωσιάζει. Κυρίως επειδή οι παροικούντες στον πολιτικό και ιδεολογικό χώρο της Αριστεράς υποστήριζαν πάντοτε ότι… ήταν διαφορετικοί. Όπως αποδεικνύεται… δεν ήταν.
Το… χαλασμένο non paper για Ερντογάν και Τραμπ
Οι εντυπωσιακοί ύμνοι του Ντόναλντ Τραμπ για τον Ταγίπ Ερντογάν, στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, και τα πολυεπίπεδα δώρα του αμερικανού Προέδρου προς τον τούρκο ομόλογό του προκάλεσαν βραχυκύκλωμα στους εντός συνόρων πρόθυμους να προπαγανδίζουν μια εικονική πραγματικότητα για τον «Ατατούρκ» της εποχής μας.
Το αναμενόμενο non paper αποδείχθηκε… χαλασμένο, με τα επιχειρήματα να… μπερδεύονται, να επικαιροποιούνται σε σύντομο χρονικό διάστημα και τελικά το μήνυμα που εστάλη αποδείχθηκε κατώτερο των περιστάσεων, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα να μην έχει τα αποτελέσματα που προσδοκούσαν οι συντάκτες του, για να προστατευτεί η εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο Τσίπρας κάνει τον Ντόκο… προεκλογικό σποτ
Τις εποχές της παντοδυναμίας του Κώστα Λαλιώτη στην επικοινωνιακή στρατηγική του κραταιού ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, μια τέτοια εξέλιξη θα εθεωρείτο δεδομένη. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει ένα «θείο βρέφος» δίπλα του, τα πολιτικά αντανακλαστικά του, ωστόσο, παραμένουν ζωηρά…
Γι’ αυτό και ο πρώην πρωθυπουργός και ιδρυτής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, αμέσως μετά τη… φαρσοκωμωδία Ντόκου, ζήτησε να προετοιμαστεί το κατάλληλο υλικό για ένα προεκλογικό σποτ με πρωταγωνιστή τον απαξιωμένο πλέον και απονομιμοποιημένο Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας, τον οποίο διόρισε ο σημερινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και τον κράτησε στη θέση του, παρά την επική γκάφα στην οποία υπέπεσε με τους ρώσους φαρσέρ.
Ξεκάθαρη εξήγηση των δημοσκόπων στο Μαξίμου
Οι λίγοι δημοσκόποι που διατηρούν την αξιοπρέπειά τους και δεν υποχωρούν σε επίπεδο αξιοπιστίας, αρνούμενοι να θυσιάσουν τη διαδρομή τους και να αμαυρώσουν την υστεροφημία τους, και συνεχίζουν να συνομιλούν με το Μέγαρο Μαξίμου έχουν εξηγήσει στο πρωθυπουργικό επιτελείο μια άβολη αλήθεια.
Οι Έλληνες δεν ασχολούνται με την επικείμενη Προεδρία της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το δεύτερο εξάμηνο του 2027. Δεν ενδιαφέρονται. Δεν τους απασχολεί. Αντιλαμβάνονται ότι δεν έχει καμία ειδική βαρύτητα και σημασία. Γι’ αυτό και η εργαλειοποίησή της για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές φαντάζει άστοχη.
Ο Κουσούλης στο στόχαστρο των ακροκεντρώων
Ο Λευτέρης Κουσούλης είναι ένα από τα πρόσωπα που μπαίνουν συχνά στο στόχαστρο της λεγόμενης «φρουράς των ακροκεντρώων», που κατά την τελευταία επταετία υπερασπίζονται με πάθος και σθένος τον σημερινό πρωθυπουργό και όχι τη Νέα Δημοκρατία ως πολιτική παράταξη, την οποία άλλωστε πολεμούσαν και αντιμάχονταν καθ’ όλη τη διάρκεια της προηγούμενης διαδρομής τους.
Ο έμπειρος πολιτικός επιστήμονας ενοχλεί, επειδή η κριτική του είναι εμπεριστατωμένη. Και επειδή εστιάζει σε ζητήματα ποιότητας δημοκρατίας και θεσμών, που έχουν προκαλέσει βαθιές ρωγμές στον πυρήνα της αποτίμησης του κυβερνητικού έργου της επταετίας Μητσοτάκη, με αποτύπωμα και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω της διερεύνησης σκανδάλων διαφθοράς από την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι.
Η λήθη για το 32% του Τσίπρα, παρά τις κλειστές τράπεζες και το δημοψήφισμα
Η τακτική του Μεγάρου Μαξίμου να επενδύει σε όσα έγιναν το καλοκαίρι του 2015 στη χώρα, με το δημοψήφισμα και τις κλειστές τράπεζες, διά χειρός Αλέξη Τσίπρα, προκαλεί απορίες αναφορικά με την αποτελεσματικότητα της στρατηγικής αυτής.
Το κυβερνητικό επιτελείο επιχειρεί να φοβίσει τους πολίτες, υπενθυμίζοντας τα αρνητικά πεπραγμένα της πρώτης πρωθυπουργίας Τσίπρα. Λες και επικρατεί λήθη για το γεγονός ότι, παρά το δημοψήφισμα και τις κλειστές τράπεζες, ο Αλέξης Τσίπρας ξανακέρδισε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Και, ακόμη χειρότερα, παρά το δημοψήφισμα, τις κλειστές τράπεζες, την άγρια φορολόγηση της μεσαίας τάξης και τη Συμφωνία των Πρεσπών, ο Αλέξης Τσίπρας πήρε 32% στις εκλογές του 2019, όταν και παρέδωσε την εξουσία. Ο φόβος έχει… αμβλυνθεί προ ετών, λοιπόν.
