Το εγχώριο τραπεζικό σύστημα μοιάζει πλέον με ανοιχτό αμπέλι, όπου οι μεγάλοι διεθνείς παίκτες μπαινοβγαίνουν, ποντάρουν, εισπράττουν τα κέρδη τους και αποχωρούν με την άνεση θαμώνων σε καζίνο.
Η πρόσφατη κινητικότητα στο μετοχολόγιο της Alpha Bank –με τη UniCredit να πουλάει 17,59 εκατ. μετοχές αμέσως μόλις η διαγραφή ιδίων μετοχών της τράπεζας της ανέβασε τεχνητά τα ποσοστά– αποτυπώνει ανάγλυφα την πραγματικότητα, αφού οι ξένοι επενδυτικοί κολοσσοί δεν ήρθαν για να στηρίξουν την ελληνική οικονομία, αλλά για να εγγράψουν γρήγορες υπεραξίες.
Την ίδια ώρα που διάφορα funds, όπως η Amundi, η Fidelity, η Fiera Capital και η Robeco, ανοιγοκλείνουν θέσεις εκατομμυρίων ευρώ, αναζητώντας στιγμιαίες αποδόσεις, η ελληνική αγορά παρακολουθεί αμήχανη το χρηματιστηριακό αυτό αλισβερίσι.
Η εικόνα αυτή αποδεικνύει ότι η πολυσυζητημένη «επιστροφή στην κανονικότητα» και η είσοδος των στρατηγικών επενδυτών μεταφράζεται στην πράξη σε ένα κερδοσκοπικό γαϊτανάκι, όπου οι εγχώριες συστημικές τράπεζες έχουν μετατραπεί σε απλά εργαλεία ταχείας ανακύκλωσης κεφαλαίων και κατοχύρωσης βραχυπρόθεσμων κερδών για τα ξένα χαρτοφυλάκια.
Στις εκλογές που έρχονται, κυρίως από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, οι τράπεζες αλλά και οι εγχώριοι εντολοδόχοι τους θα έχουν την τιμητική τους.
Νόμιμη η πρόκληση, ηθικά ανεπίτρεπτη η απληστία
Η απόφαση για την αύξηση-μαμούθ 86,7% στις σταθερές αποδοχές της ηγεσίας της Τράπεζας Πειραιώς αποτελεί μνημείο απροκάλυπτης προκλητικότητας και θράσους. Σε μια περίοδο που η ελληνική κοινωνία γονατίζει από την ακρίβεια, τα νοικοκυριά βλέπουν τις αποταμιεύσεις τους να εξαερώνονται με μηδενικά επιτόκια καταθέσεων και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στραγγαλίζονται από τις ληστρικές προμήθειες και τα υψηλά επιτόκια χορηγήσεων, οι τραπεζίτες επιλέγουν να μοιράζουν στον εαυτό τους χρυσά συμβόλαια.
Ξεχνούν, φαίνεται, με προκλητική ευκολία ότι τα ιδρύματα αυτά δεν στάθηκαν στα πόδια τους λόγω κάποιας εξαιρετικής μάνατζμεντ ευφυΐας, αλλά επειδή διασώθηκαν επανειλημμένα με τα δισεκατομμύρια των ελλήνων φορολογουμένων μέσω των ανακεφαλαιοποιήσεων και των αναβαλλόμενων φόρων.
Η επίκληση της «ιδιωτικής εταιρείας», για να δικαιολογηθούν τα ποσά που ζαλίζουν, συνιστά, για κάποιους, ωμό εμπαιγμό.
Όταν οι ζημίες και τα σπασμένα κοινωνικοποιούνται, αλλά τα κέρδη και οι παχυλοί μισθοί ιδιωτικοποιούνται, δεν μιλάμε για υγιή επιχειρηματικότητα, αλλά για σκανδαλώδη ασυδοσία.
Στελέχη που αμείβονται με τέτοια προκλητικά ποσά στην πλάτη μιας εξαντλημένης οικονομίας επιβεβαιώνουν απλώς ότι η απόστασή τους από την πραγματικότητα της κοινωνίας είναι πλέον χαώδης.
Στον χορό και η Εθνική
Το γαϊτανάκι της κερδοσκοπίας συνεχίζεται απρόσκοπτα και στην Εθνική Τράπεζα. Η Amundi Asset Management «σκούπισε» 4,34 εκατ. μετοχές, ενώ ονόματα όπως η M&G, η Schroder και η Wellington έσπευσαν να πάρουν κι αυτά το μερίδιό τους, την ώρα που η MFS Investment ρευστοποιούσε θέσεις 1,77 εκατ. μετοχών για να κατοχυρώσει τα κέρδη της.
Η εικόνα είναι πλέον αποκρουστικά επαναλαμβανόμενη, αφού τα ξένα funds μπαινοβγαίνουν κατά εκατομμύρια, μετατρέποντας τις ελληνικές συστημικές τράπεζες σε πεδίο γρήγορου πλουτισμού και ανακύκλωσης κεφαλαίων.
ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;
Ποιος μεγαλοτραπεζίτης αγόρασε σε… φιλικό του πρόσωπο διαμέρισμα 126 τ.μ. επί της οδού Καρνεάδου στο Κολωνάκι; Τόσο κουβαρντάς πια…
Χαμηλά η Eurobank, αλλά με βαριά ονόματα στο παρασκήνιο
Η εικόνα της Eurobank μπορεί να δείχνει προς το παρόν μουδιασμένη στο ταμπλό, όμως η κινητικότητα κάτω από τη μαρκίζα αποδεικνύει ότι η μάχη των ισχυρών καλά κρατεί.
Το γεγονός ότι η Fidelity Asset Management μπήκε δυναμικά ως μεγάλος αγοραστής με 14,9 εκατ. μετοχές, συνοδευόμενη από τοποθετήσεις της Schroder, της Jupiter και της Alliance Bernstein, δείχνει πως τα μεγάλα θεσμικά χαρτοφυλάκια βλέπουν ακόμη σημαντικά περιθώρια στην τράπεζα.
Την ίδια στιγμή, βέβαια, η μαζική έξοδος της Capital World Investors με 22,7 εκατ. μετοχές εξηγεί απόλυτα γιατί η μετοχή δυσκολεύεται να πάρει τα πάνω της.
Στην ουσία, παρακολουθούμε μια κλασική αναδιάταξη δυνάμεων, όπου τα ισχυρά funds ανταλλάσσουν σκυτάλη και κατοχυρώνουν θέσεις, κρατώντας τη μετοχή σε νωχελικούς ρυθμούς μέχρι να ολοκληρωθεί το μεγάλο ανακάτεμα της τράπουλας.
Χρυσές κινήσεις στην Πειραιώς
Την ώρα που οι μισθοί της διοίκησης εκτοξεύονται στα ουράνια, στο χρηματιστηριακό παρασκήνιο της Τράπεζας Πειραιώς γίνεται ένα τεράστιο πάρτι εκατομμυρίων μετοχών.
Η Janus Henderson σάρωσε τη μετοχή αγοράζοντας 13,27 εκατ. κομμάτια, ενώ Amundi, Columbia Threadneedle και Principal έσπευσαν κι αυτές να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη.
Από την άλλη, η Fiera Capital και η Fidelity προτίμησαν να ρευστοποιήσουν τα κέρδη τους, πετώντας στην αγορά πάνω από 15 εκατ. μετοχές.
Αυτός ο ξέφρενος χορός των funds, που μπαινοβγαίνουν με εκατομμύρια μετοχές και κατοχυρώνουν υπεραξίες εν ριπή οφθαλμού, επιβεβαιώνει με τον πιο ωμό τρόπο ποιους πραγματικά υπηρετεί η σημερινή τραπεζική πραγματικότητα, δηλαδή τα ξένα χαρτοφυλάκια, που βρήκαν το τέλειο πεδίο κερδοσκοπίας.
Ο Γιάνης Βαρουφάκης ετοιμάζεται εκ νέου να τα πει και με ονόματα.
Ο κακεντρεχής
Το κατάλληλο άτομο στη σωστή θέση, θα έλεγε κανείς, βλέποντας την Αναστασία Καϊμάκη να μετακομίζει από την Intrum Hellas στην CrediaBank ως γενική διευθύντρια Κανονιστικής Συμμόρφωσης.
Κάποιος κακεντρεχής, βέβαια, σχολίασε πως η μεταπήδηση από την εταιρεία των «κορακιών» της διαχείρισης απαιτήσεων στον τραπεζικό τομέα δείχνει πόσο συγκοινωνούντα δοχεία έχουν γίνει πλέον οι τράπεζες με τους servicers.
Εμείς, φυσικά, δεν υιοθετούμε τέτοιες κακίες.
Αναχωρούν
Δύο στελέχη, κομβικά στο δίκτυο, φεύγουν ο ένας από την Πειραιώς για την OPTIMA και ο άλλος για την Εθνική. Ο δεύτερος εμφανίζεται πολύ αγριεμένος με τις πιέσεις που δεχόταν.
Η Φράγκου σκουπίζει… πλοία
Η Αγγελική Φράγκου «περιμένει» 4,4 δισ. δολάρια! Και γιατί να μην περιμένει άλλωστε; Όταν ο υπόλοιπος επιχειρηματικός κόσμος παλεύει με τις αβεβαιότητες και τους κλυδωνισμούς των αγορών, η επικεφαλής της Navios Maritime Partners στήνει το δικό της επενδυτικό κρεσέντο. Με ένα εκρηκτικό μπαράζ νέων αγορών σε δεξαμενόπλοια VLCC και ένα μπαράζ μακροπρόθεσμων ναυλώσεων, η χιώτισσα εφοπλίστρια κλειδώνει γιγαντιαία μελλοντικά έσοδα. Κάποιοι θα πουν ότι η θάλασσα θέλει τόλμη, αλλά εδώ δεν πρόκειται απλώς για ρίσκο. Μιλάμε για έναν καλοκουρδισμένο μηχανισμό που… σκουπίζει πλοία.
ΤΕΡΝΑ: Η εθνική μας κατασκευαστική
Η φράση «όποια πέτρα κι αν σηκώσεις από κάτω είναι η ΤΕΡΝΑ» στα δημόσια έργα έχει πάψει προ πολλού να είναι υπερβολή και έχει μετατραπεί σε σταθερό κανόνα της εγχώριας οικονομικής πραγματικότητας. Τα νέα ιστορικά ρεκόρ της εταιρείας, με τον κύκλο εργασιών να εκτινάσσεται στα 1,7 δισ. ευρώ και το ανεκτέλεστο υπόλοιπο συμβάσεων να αγγίζει το δυσθεώρητο ποσό των 6,57 δισ. ευρώ –χωρίς να υπολογίζονται καν τα επιπλέον 2,5 δισ. ευρώ που περιμένουν απλώς την τυπική υπογραφή–, επιβεβαιώνουν τη γιγάντωση ενός κατασκευαστικού κολοσσού που τρέχει με ταχύτητες που αφήνουν ελάχιστο χώρο για ουσιαστικό ανταγωνισμό. Όταν ένας και μόνο όμιλος συγκεντρώνει τέτοιο όγκο υποδομών, παραχωρήσεων και δημόσιων συμβάσεων, το ζήτημα ξεπερνά τα στενά όρια μιας επιχειρηματικής επιτυχίας και αγγίζει τη δομή της ίδιας της αγοράς. Η απόλυτη κυριαρχία στον τομέα των κατασκευών δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τη συγκέντρωση ισχύος, τις απευθείας αναθέσεις και το κατά πόσο το κράτος αντιμετωπίζει τους μεγάλους παίκτες ως ισότιμους εταίρους ή ως αδιαμφισβήτητους ρυθμιστές της οικονομικής ζωής του τόπου. Την ίδια στιγμή, κόμμα της αντιπολίτευσης φέρνει το συγκεκριμένο θέμα στη Βουλή με αιχμή, όπως ετοιμάζονται να πουν, για «τα πραγματικά κέντρα ισχύος που αναδιανέμουν τους πόρους της χώρας, κατοχυρώνουν την κυριαρχία τους για τις επόμενες δεκαετίες και διαμορφώνουν την επόμενη μέρα της οικονομίας χωρίς ουσιαστικό θεσμικό έλεγχο…».
Βαριές κουβέντες στην προεκλογική Ελλάδα του 2026…
