θΡΑΚΙΩΤΙΚΑ: Μάζευε κι ας είν’ και ρόγες…

θΡΑΚΙΩΤΙΚΑ: Μάζευε κι ας είν’ και ρόγες…

Αυτήν την τακτική ακολουθεί το «καθεστώς» στην ελληνική επικράτεια και βγαίνει κερδισμένο. Αντίθετα, έκθετοι παραμένουν οι θεσμοί της χώρας.

Ο λόγος για το μνημείο-σκάνδαλο που τοποθετήθηκε πριν από τέσσερα χρόνια στην πλατεία του χωριού Φιλύρα του Δήμου Αρριανών Ροδόπης.

Ο τότε δήμαρχος Ριντβάν Αχμέτ έστησε μνημείο… μάρτυρα για να τιμήσει τον «συμπατριώτη» του από το χωριό Σκάλωμα Μουσταφά Τζαμπάζ, ο οποίος ζούσε χρόνια στην Τουρκία, εργαζόταν ως δημοσιογράφος (στην ερντογανική εφημερίδα «Γενί Σαφάκ») και σκοτώθηκε στα επεισόδια του «πραξικοπήματος» της 15ης Ιουλίου 2016.

Το τουρκικό κράτος τον ανακήρυξε ήρωα και ο κ. Ριτβάν –και οι συν αυτώ, που ασπάζονται το συγκεκριμένο «δόγμα»– έκανε το… καθήκον του: Έφτιαξε μια βρύση και μια πινακίδα-μνημείο, εξυμνώντας τον ηρωισμό του Τζαμπάζ…

Διαβάστε όλα τα άρθρα της στήλης ΕΔΩ

Η απόφαση πάρθηκε με συνοπτικές διαδικασίες –ο Κανονισμός του Δημοτικού Συμβουλίου είναι άγνωστο κείμενο για τους δημάρχους που προέρχονται από τη μειονότητα–, χρηματοδοτήθηκε από τον… αδελφοποιημένο δήμο Οσμάν Γκαζί στην Προύσα και στα… εγκαίνια παραβρέθηκε και ο δήμαρχος του συγκεκριμένου δήμου…

Έναν χρόνο μετά περίπου, η αρμόδια Πολεοδομία Κομοτηνής αποφάνθηκε ότι όλη η κατασκευή ήταν αυθαίρετη και έπρεπε να κατεδαφιστεί…

Ωστόσο, ο δήμαρχος… δεν γνώριζε την απόφαση της Πολεοδομίας και κράτησε το μνημείο στη θέση του έως τις δημοτικές εκλογές του 2023, τις οποίες έχασε από τον κ. Χουσεΐν Ερντέμ, που κι αυτός την αγνοούσε μέχρι πριν από κάποιες ημέρες… Εντέλει, η πινακίδα –όχι όλο το κατασκεύασμα– στη μνήμη του Μουσταφά Τζαμπάζ απομακρύνθηκε.

Ήταν 16 Ιουλίου 2025, μία ημέρα μετά την επέτειο των εννιά χρόνων από το λεγόμενο πραξικόπημα. Ο νέος δήμαρχος μάλλον σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να… τη σώσει για έναν τελευταίο εορτασμό.

Θα μπορούσε να είναι για γέλια, αν η όλη προσπάθεια από τους μειονοτικούς δημάρχους εν προκειμένω, γενικώς από τους «εκπροσώπους του καθεστώτος», δεν αποσκοπούσε στο προφανές: Στη δημιουργία ενός αλλοεθνούς συμβόλου εντός ελληνικής επικράτειας και στη συστηματική εργαλειοποίηση της μουσουλμανικής μειονότητας ως μέσου πίεσης στην εξωτερική πολιτική, προς χάριν της Τουρκίας.

Το 2021, ο τότε δήμαρχος έστησε ένα μνημείο, χρησιμοποιώντας μάλιστα έναν καταγόμενο από την ευρύτερη περιοχή του δήμου, που ζούσε και εργαζόταν στην Τουρκία τα τελευταία 25 χρόνια, για τους συγκεκριμένους και γνωστούς λόγους. Οι υπηρεσίες κινήθηκαν και αποφάνθηκαν έναν χρόνο μετά, και ενώ το μνημείο συνέχιζε να στέκεται στη θέση του η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας και Θράκης ζήτησε την απομάκρυνσή του. Κανονικά θα έπρεπε να κατεδαφιστεί συνολικά το… δημιούργημα, δηλαδή και η βρύση και η πινακίδα.

Ο νυν δήμαρχος, ωστόσο, απομάκρυνε μόνο την πινακίδα με το όνομα του δημοσιογράφου, και έτσι όλοι είναι ικανοποιημένοι. Μέχρι και ο τοπικός Τύπος τον εξήρε επειδή έκανε τη… μισή δουλειά.

Ωστόσο, από τη στιγμή της «ανάπλασης» της πλατείας του χωριού μέχρι τη… μισοαπομάκρυνση τίθεται ένα σοβαρό ζήτημα, το οποίο αναμφίβολα εκθέτει τους ελληνικούς θεσμούς.

Το «παρών» οι… εργαζόμενοι

Επέστρεψε τελικά από τις ολιγοήμερες διακοπές του ο τούρκος πρόξενος στην Κομοτηνή – και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού έπρεπε να πραγματοποιήσει τη «φιέστα της 15ης Ιουλίου»…

Μια φιέστα η οποία έγινε εντός του τουρκικού προξενείου, με τη συμμετοχή των «εκπροσώπων του καθεστώτος», των παρατρεχάμενων έμμισθων, που αποτελούν το δυναμικό της Ιώνων.

Και αυτοί ήταν που γέμισαν το προαύλιο και άκουσαν όλα όσα… έπρεπε να ειπωθούν. Μάλλον προς εμπέδωση…

Η μειονότητα, όμως, ήταν απλώς απούσα. Γιατί όλες αυτές οι βαρύγδουπες και μεγαλόστομες ανοησίες που ακούγονται δεν γίνεται να την αγγίζουν και να την επηρεάζουν. Όπως συμβαίνει, συνήθως, με όλα όσα ετοιμάζει η προπαγάνδα εντός ελληνικής επικράτειας.

Γι’ αυτό και φέτος, στην… εκδήλωση μνήμης για το «πραξικόπημα» της 15ης Ιουλίου 2016 στην Τουρκία, παραβρέθηκαν οι γνωστοί ψευδομουφτήδες σε Ξάνθη και Ροδόπη κ. Τράμπα και Σερίφ, ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς Ξάνθης Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, ο ανεξάρτητος (αναγκαστικά) βουλευτής Ξάνθης Μπουρχάν Μπαράν, φυσικά, οι δήμαρχοι Αρριανών κ. Ερντέμ Χουσεΐν, Ιάσμου κ. Ιμάμ Τζανέρ και Μύκης κ. Αχμέτ Κουρτ, η πρόεδρος του «γκριζόλυκου» DEB κ. Τσιγδέμ Ασάφογλου, πρόεδροι, εκπρόσωποι και πάσης φύσεως παρατρεχάμενοι.

Η αναγνώριση…

Αναγνωρίζεται, για πρώτη φορά επίσημα, ως θρησκευτικό νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου η κοινότητα των Μπεκτασήδων Αλεβιτών Μουσουλμάνων Θράκης με έδρα τη Ρούσσα (Σουφλί – Έβρος), σύμφωνα με σχέδιο νόμου του υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού που υπογράφει η Σοφία Ζαχαράκη.

Το νομοσχέδιο τέθηκε ήδη σε δημόσια διαβούλευση, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 22 Ιουλίου, και περιλαμβάνει σειρά ρυθμίσεων για τη θρησκευτική ελευθερία, την εκπαίδευση, καθώς και τη διαχείριση των Βακουφίων της εν λόγω θρησκευτικής κοινότητας.

Στη Θράκη διαβιούν περί τους 3.500 έλληνες πολίτες που ασπάζονται το δόγμα των αλεβιτών. Δυστυχώς, η θρησκευτική ομάδα αφέθηκε εκτεθειμένη στην αφομοιωτική επιρροή, καταπίεση και ηγεμονία των μηχανισμών του τουρκικού προξενείου.

Το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν προστάτευσε τη θρησκευτική ταυτότητα μιας μερίδας πολιτών του, αλλά ευνόησε τη βίαιη αφομοίωσή τους με την ανέγερση τζαμιών σε αλεβίτικα χωριά (οι αλεβίτες δεν επισκέπτονται τεμένη) αλλά και τη διοργάνωση μαθημάτων Κορανίου, στο πλαίσιο της… σουνιτοποίησής τους.

Πάντως, παρά τις προσπάθειες του τουρκικού κράτους –στην Τουρκία υπέστησαν συστηματική καταστολή–, οι αλεβίτες της περιοχής συνεχίζουν να μην ακολουθούν την προξενική γραμμή.

Οι αλεβίτες μπεκτασήδες αποτελούν μια διακριτή θρησκευτική κοινότητα του ευρύτερου μουσουλμανικού κόσμου, με βαθιές επιρροές από το σιιτικό Ισλάμ. Η λατρευτική τους ζωή διαφοροποιείται ριζικά από το σουνιτικό πρότυπο. Δεν προσεύχονται στα τζαμιά, αλλά τελούν τις θρησκευτικές τους τελετές σε χώρους που ονομάζονται τζεμ-εβί, με κυκλικούς χορούς, μουσική, ποίηση και συλλογική περισυλλογή. Δεν εφαρμόζουν τη σαρία, δεν νηστεύουν το Ραμαζάνι, δεν αποδέχονται τον μουφτή ως θρησκευτική αρχή και, κυρίως, δεν διαχωρίζουν τα φύλα στη θρησκευτική πράξη. Η γυναίκα συμμετέχει ισότιμα στις τελετές, δίπλα στον άντρα, χωρίς διακρίσεις. Εστιάζουν στην εσωτερική ηθική, στην πνευματική καλλιέργεια και στον σεβασμό προς τον άλλον.

Έλλη Μητακίδου


ΤΟ ΠΑΡΟΝ