Κάθε νέα πολιτική ηγεσία αλλά και κάθε διοίκηση ενός κρατικού φορέα, μόλις αναλαμβάνει τα ηνία, βρίσκεται αντιμέτωπη με διάφορα διλήμματα.
Στο Κτηματολόγιο τα διλήμματα που θα αντιμετωπίσει τόσο ο νέος υπουργός Περιβάλλοντος (και Ενέργειας) Κωστής Χατζηδάκης, όσο και η διοίκηση του Κτηματολογίου είναι γνωστά αλλά και… οικεία στους αναγνώστες της στήλης.
Θα επιμείνουν στην πεπατημένη οδό που συνέστησε η Παγκόσμια Τράπεζα, δηλαδή την κρατικοποίηση της ανώνυμης εταιρείας και τη συγχώνευσή της με τα υποθηκοφυλακεία ή θα ρισκάρουν ένα –αμφίβολης αποτελεσματικότητας– πισωγύρισμα, μετατρέποντάς τον φορέα –ξανά– σε μια ανεξέλεγκτη ανώνυμη εταιρεία;
Θα συνεχίσουν τη λογική των παρατάσεων σε όλες τις φάσεις του έργου (συλλογή δηλώσεων, αναρτήσεις, προανάρτηση κ.λπ.) ή θα οριοθετήσουν –επιτέλους– μία αρχή, μία μέση και ένα τέλος σε όλο αυτό το αλαλούμ διάσπαρτων περιοχών, ημερομηνιών και έλλειψης συντονισμού;
Θα επαναπροσλάβουν όλους τους δικηγόρους που απολύθηκαν αλλά και όσους απώλεσαν τη δικηγορική τους ιδιότητα (ουσιαστικά για ένα… υπουργικό γινάτι) ή θα παραμείνει αποδεκατισμένη και απαξιωμένη η νομική υπηρεσία ενός τέτοιου μεγάλου έργου;
Θα παραμείνουν… ισόβιοι οι –επί μία δεκαετία– παράνομα διορισμένοι διευθυντές (σύμφωνα με το πόρισμα των ελεγκτών δημόσιας διοίκησης) και θα συνεχίσουν να θεωρούν εαυτούς… αναντικατάστατους ή οι επικεφαλής θα σπάσουν αυγά για να φτιάξουν, επιτέλους, ομελέτα;
