Σαββόπουλος: Από τον Χο Τσι Μινχ στη Μενδώνη – Του Ν. Στραβελάκη
–Σκέψεις με αφορμή την παρουσία του κ. Δρυμιώτη στον ΣΚΑΪ (27/10/2025)
Του
ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,
Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Την εβδομάδα που μας πέρασε, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κατήγγειλε τα κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης για την απουσία τους από τη «δημοσία δαπάνη» κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου. Η απουσία τους παρουσιάσθηκε σαν μικροψυχία απέναντι σε έναν «αριστερό» (τον Σαββόπουλο) που είχε «διαφωνήσει» με την Αριστερά. Η προπαγάνδα είναι τόσο έντονη, που λίγες μέρες αργότερα (27/10/2025), στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, ο κ. Δρυμιώτης έφτασε να πει ότι η απουσία τους καταδεικνύει ότι «πλέον το να είσαι αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Έλληνας».
Υπό άλλες συνθήκες, θα τα θεωρούσα όλα αυτά κομμάτι της κυβερνητικής επικοινωνιακής πολιτικής, που πλέον φτάνει στα όρια της γραφικότητας. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, το να θεωρείται κριτήριο «ελληνικότητας» –και εθνικοφροσύνης, φαντάζομαι– η παρουσία στην κηδεία ενός ανθρώπου που έχει γράψει «Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι… Στη Σαϊγκόν δε… σου φτανε ο αέρας για να ζήσεις» («Βιετνάμ γιε – γιε», 1966) ανήκει στον χώρο των παραισθήσεων. Όμως, τα πράγματα είναι σοβαρά, γιατί η καλλιέργεια αυτής της σχιζοφρενικής αντίληψης της πολιτικής, της Ιστορίας και εντέλει της πραγματικότητας είναι η επιτομή της κυβερνητικής προπαγάνδας.
Η Νέα Δημοκρατία υπό τον κύριο Μητσοτάκη επιδίωξε και επιδιώκει ακόμα να παραμείνει στα πράγματα ως το αποκούμπι και του συμβιβασμένου αριστερού αλλά και του προδομένου εθνικόφρονα. Σε κοινωνικό επίπεδο, όπως ομολόγησε και ο κ. Δρυμιώτης στην παρουσία του στο ΣΚΑΪ, είναι οι «κυρ Παντελήδες, οι νοικοκυραίοι που έβαλαν (με την ψήφο τους) τη χώρα σε τάξη». Αυτό για τους πρώην αριστερούς, όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος απείχε και από δημόσιες δηλώσεις για τη γενοκτονία στη Παλαιστίνη, σημαίνει ότι από υποστηρικτές των Βιετκόνγκ έγιναν υποστηριχτές των φασιστοειδών του Ζελένσκι και του Ζελένσκι αυτοπροσώπως (ΕΡΤ 4/4/2022).
Βέβαια, ακόμη και ο συμβιβασμένος Σαββόπουλος δεν ταιριάζει με την εικόνα της εθνικοφροσύνης του κ. Δρυμιώτη. Εκείνο το «Μελαμψές φυλές κοντοπόδαρες…» («Κωλοέλληνες», 1989) αλλά και η αναφορά στους Ουκρανούς σαν το αντίθετο των «κυρ Παντελήδων» δεν κολλάνε στο αφήγημα της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό συμβαίνει όχι γιατί ο Σαββόπουλος δεν συμβιβάστηκε, αλλά γιατί το ίδιο το αφήγημα είναι αντιφατικό. Με δύο λόγια, δεν είναι δυνατόν όλοι οι βολεμένοι να βρουν αποκούμπι στο νεοφιλελευθερισμό.
Θα μου πείτε, τι σε κόφτει εσένα ποιον θα ψηφίσουν όσοι βολεμένοι έχουν απομείνει; Όντως, δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Όμως, η «ιερά συμμαχία» εθνικοφρόνων και συμβιβασμένων αριστερών, υπό τη νεοφιλελεύθερη σημαία, δεν περιορίζεται στους «κυρ Παντελήδες». Επιδιώκει, παράλληλα, να ουδετεροποιήσει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Θέλει να περιορίσει και να οριζοντιώσει την πολιτική ατζέντα τόσο πολύ, που η πλειοψηφία να μη βρίσκει λόγο να προσέλθει στις κάλπες, αφού όποιος και να βγει θα εφαρμόσει την ίδια πολιτική για τα συμφέροντά της.
Πρόκειται για την αποθέωση μιας κοινωνίας όπου οι «κυρ Παντελήδες», οι «Φραπέδες» και οι λοιποί «ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ» θα βάζουν, με το αζημίωτο, πλάτη για να κάνουν τις δουλειές τους οι πολιτικοί φίλοι του κ. Μητσοτάκη και οι φίλοι και πρώην (μπορεί και νυν) συνεταίροι του κ. Δρυμιώτη. Είναι ένα εφιαλτικό σενάριο, επεισόδια του οποίου βλέπουμε στην ακρίβεια, στο 13ωρο, στον περιορισμό των διαδηλώσεων και των δημοκρατικών δικαιωμάτων γενικότερα.
Από τη σκοπιά αυτή, αξίζει να αναλογιστούν τη θέση που θα κρατήσουν και όποιοι σοσιαλδημοκράτες ή / και αριστεροί βρίσκονται, λόγω εισοδήματος, στο target group του κ. Δρυμιώτη και της κυβέρνησης. Όποιος πιστεύει ότι, στη σημερινή συγκυρία, η ΝΔ είναι ανάχωμα απέναντι στη φασιστική / ακροδεξιά απειλή είναι εξίσου αφελής με τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες του Μεσοπολέμου, που πίστευαν ότι ο Φον Πάπεν είναι ανάχωμα στον Χίτλερ.
Γι’ αυτό και τον επικήδειο ενός από τους γνωστότερους εξ αυτών, του Καρλ Κάουτσκι, ο Πολ Μάτικ τον τιτλοφόρησε «Καρλ Κάουτσκι: από τον Μαρξ στον Χίτλερ». Με αφορμή την κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου, παρέφρασα τον Ματίκ και τιτλοφόρησα το άρθρο «Σαββόπουλος: Από τον Χο Τσι Μινχ στη Μενδώνη».
ΥΓ.: Για να προλάβω τους καλοθελητές, δεν θεωρώ τη κ. Μενδώνη συνώνυμο του Χίτλερ. Η αναφορά του ονόματός της έχει να κάνει με την ειδίκευση που έχει πάρει σε εξόδιες τελετές και μνημόσυνα, όπως με το μνημόσυνο του τέως.
