Πυρκαγιές: Εφιαλτικό το Δεκαπενταύγουστο για τη χώρα – ΟΧΙ στον αποχαρακτηρισμό των εκτάσεων
– Άμεσα αναδασωτέες οι εκτάσεις που καίγονται
– Καιγόταν όλη την εβδομάδα η Δυτική Ελλάδα και η Χίος
Εφιαλτική ήταν η εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου για τη χώρα. Από τη Δευτέρα μέχρι και της Παναγίας, η Δυτική Ελλάδα καιγόταν απ’ άκρου εις άκρον, από την Αχαΐα μέχρι την Πρέβεζα και από τη Ζάκυνθο μέχρι την Κεφαλονιά, ενώ το εφιαλτικό σκηνικό συμπλήρωσε η φωτιά στη Βόρεια Χίο, που αποτελείωσε την καταστροφή της προηγούμενης, η οποία είχε ξεσπάσει τον περασμένο μήνα.
Πέρα από τις τεράστιες καταστροφές στο περιβάλλον, που θα τις… πληρώσουμε με τόκο και επιτόκιο τον χειμώνα –γιατί η φύση δεν ξεχνά, όπως εμείς– την επιβάρυνση στο οικοσύστημα, στην πανίδα και στη χλωρίδα, αυτήν τη φορά έγιναν τρομακτικές ζημιές σε σπίτια και επιχειρήσεις, καθώς έγιναν παρανάλωμα μέσα σε λίγες ώρες.
Ολόκληρα χωριά έγιναν… κάρβουνο, εκατοντάδες άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν, βιομηχανικές μονάδες στην Πάτρα χάθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη, θερμοκήπια εξαφανίστηκαν, καλλιέργειες αφανίστηκαν, ολόκληρες σοδειές πήγαν στράφι πριν προλάβουν να βγουν στην αγορά.
Αυτήν τη φορά το χτύπημα ήταν καίριο. Έκανε ζημιά παντού: Στον κόσμο που έχασε τα σπίτια του, στους αγρότες που έχασαν θερμοκήπια και καλλιέργειες, σε άλλους που είχαν κάνει συγκομιδή κηπευτικών και φρούτων και κάηκαν πριν προλάβουν να τα διαθέσουν. Εδώ το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο, καθώς από τις σοδειές αυτές οι άνθρωποι θα έβγαζαν τον χειμώνα. Τώρα τι θα κάνουν, πώς θα επιβιώσουν;
Μάλιστα, κάποιοι είχαν πληρωθεί ήδη και τώρα θα τους κυνηγάνε οι έμποροι, επειδή δεν παρέδωσαν το εμπόρευμα που κάηκε, και θα τους κλείσουν και φυλακή ή θα τους πάρουν ό,τι έχουν και δεν έχουν. Σε ένα σοβαρό κράτος δεν θα υπήρχαν αυτά τα διλήμματα, ούτε θα αγωνιούσαν οι αγρότες που είδαν την περιουσία τους να χάνεται, γιατί θα υπήρχε βοήθεια, συμπαράσταση.
Εδώ, όμως, που έχουν φαγωθεί τα βοηθήματα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που υπάρχει αναλγησία παντού, που τα δικαστήρια δικαιώνουν κατά κανόνα τους οικονομικά δυνατούς, πώς να μην… τρέμει το φυλλοκάρδι των αγροτών που έχασαν τα πάντα από τη φωτιά;
Επειδή, όμως, πολύς λόγος έγινε για τη φωτιά, και όλοι πάλι μιλάνε για εμπρησμούς, για καλώδια του ρεύματος κ.λπ., πρέπει να πούμε ότι εδώ και 30 χρόνια, κάθε καλοκαίρι, ειδικά κάθε Αύγουστο, που έχει ισχυρά μελτέμια, έχουμε φωτιές, και μάλιστα μεγάλες, θηριώδεις.
Αυτό είναι κανόνας, είναι κάτι που δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει.
Αφού, λοιπόν, ξέρουμε ότι θα έχουμε φωτιές και ξέρουμε και ποια περίοδο θα τις έχουμε, τι έχουμε κάνει 30 χρόνια για να περιοριστεί το φαινόμενο, για να απαλλαχθούμε από τον επαναλαμβανόμενο καλοκαιρινό εφιάλτη;
Τίποτα. Ή, μάλλον, για να είμαστε δίκαιοι, κάνουμε πολλά πράγματα κάθε χρόνο, αλλά πάντα τα ίδια, που δεν έχουν αποτέλεσμα, οπότε ουσιαστικά δεν καταφέρνουμε τίποτα.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι η συνταγή που ακολουθούμε δεν αποδίδει, δεν είναι η κατάλληλη, η ενδεδειγμένη. Τι πρέπει να γίνει κατά συνέπεια; Αν το γνωρίζαμε, θα ήμασταν ευτυχείς, αλλά δεν το ξέρουμε. Εκείνο που ξέρουμε είναι πως αποδεικνύονται ανεπαρκή όσα κάνουμε κάθε χρόνο επί του πεδίου.
Κατά συνέπεια, πρέπει να αναζητηθούν άλλες λύσεις, άλλοι τρόποι, άλλες μέθοδοι. Πρέπει να γίνει νέος σχεδιασμός, σε διαφορετική βάση και με γνώση των δεδομένων που θα έχουμε τα επόμενα χρόνια, δηλαδή, μεγάλες περιόδους ξηρασίας, θυελλώδεις ανέμους για πολλές μέρες, έλλειψη υδάτινων πόρων, καθώς το νερό λιγοστεύει, κ.λπ.
Με βάση αυτά πρέπει να γίνει ο σχεδιασμός και να αναζητηθούν τρόποι έγκαιρου εντοπισμού των πυρκαγιών με τη χρήση της τεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης, των drones κ.λπ. Όμως, πρέπει να υπάρχουν και πολλές, διάσπαρτες δυνάμεις πυροσβεστικών μέσων, για να μπορούν να παρεμβαίνουν αμέσως και να σβήνουν τις φωτιές. Γιατί, αν εντοπιστεί η φλόγα από το όποιο σύστημα υπάρχει και το ελικόπτερο πάει να ρίξει νερό ύστερα από μία ώρα, με τον αέρα που έχει αυτές τις μέρες, η φωτιά θα έχει δημιουργήσει μέτωπο 2 χλμ., και άντε να τη μαζέψεις.
Αν στα πρώτα 20 λεπτά, το πολύ σε μισή ώρα, δεν έχει πέσει νερό, το παιχνίδι χάθηκε. Στον εντοπισμό και στην έγκαιρη παρέμβαση πρέπει να δοθεί το βάρος, αν θέλουμε να γλιτώσουμε από τον… καθιερωμένο, πλέον, πύρινο εφιάλτη.
Αποχαρακτηρισμοί… τέλος
Μέχρι τώρα είπαμε για το πού θα πρέπει να προσανατολίζονται τα πρακτικά μέτρα, τα μέτρα πρόληψης και καταστολής.
Όμως, το κράτος μπορεί να… κόψει τον βήχα στους εμπρηστές και με θεσμικά μέτρα. Αρκεί να θέλει, βέβαια.
Τα μέτρα αυτά αφορούν τις αναδασωτέες εκτάσεις.
Πρέπει να εφαρμοστεί απαρέγκλιτα το δόγμα: όποια έκταση καίγεται θα αναδασώνεται, όποιο δάσος γίνεται στάχτη θα αναγεννάται από τις στάχτες του. Δεν είναι δυνατόν να έχουν καεί δάση εδώ και δεκαετίες και να είναι ακόμα η γη άγονη και στείρα. Όταν κάποιο δάσος, για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορεί να αναγεννηθεί μόνο του, να αναδασώνεται και να παρακολουθείται η αναδάσωσή του, αν προοδεύει ή αν χρειάζεται κάποια επιπλέον βοήθεια.
Κάθε χρόνο να κατατίθεται στη Βουλή χάρτης που θα απεικονίζει τις εκτάσεις που κάηκαν και αεροφωτογραφίες, για να διαπιστωθεί αν όλες ξαναγίνονται δάση. Επιπλέον, όσα χωράφια ή αγροτολιβαδικές εκτάσεις καίγονται να μην αποχαρακτηρίζονται.
Γιατί κάποιες τέτοιες εκτάσεις είναι χαρακτηρισμένες δασικές, αλλά εκείνοι που έχουν συμφέρον τις καίνε και τις καλλιεργούν, ώστε μετά να πουν ότι δεν είναι δασικές και να αποχαρακτηριστούν.
Οι εκτάσεις που έχουν αποχαρακτηριστεί με αυτόν τον τρόπο είναι πολλές. Να μην αποχαρακτηρίζονται, λοιπόν, για κανέναν λόγο, για να μην τις καίνε.
Οι τελευταίες φωτιές στα νησιά δείχνουν ότι οφείλονται σε αυτήν την αιτία. Μόνο που εκείνοι που πήγαν να κάψουν τα λιβάδια δεν υπολόγισαν τον αέρα και έκαψαν ολόκληρο το νησί τους. Πρέπει να το ψάξουν και αυτό οι εισαγγελικές αρχές. Κάτι θα βγάλουν…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Φωτό αρχείου/Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός
