Ξεκίνησε το 2019 με προοπτική να παραδοθεί το 2025. Κοντεύουμε, όμως, στο 2027, και δεν φαίνεται τίποτα στον… ορίζοντα. Τελευταία ακούσαμε ότι η παράδοση πήρε παράταση για τα τέλη του 2028.
Δεν μιλάμε για το… Γεφύρι της Άρτας. Μιλάμε για το νέο αεροδρόμιο στο Καστέλι Ηρακλείου, που όλο κατασκευάζεται και όλο στη μέση μένει…
Όμως, δεν φταίει ο κατασκευαστής για την καθυστέρηση, αλλά το κράτος. Και επειδή φταίει, πληρώνει κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια.
Η αρχική σύμβαση προέβλεπε κρατική συμμετοχή 180 εκατ. ευρώ και συμμετοχή της κατασκευάστριας εταιρείας ύψους 158,4 εκατ. ευρώ. Το ποσοστό του ιδιώτη στην επένδυση καθορίστηκε γύρω στο 55%, ενώ προβλέφθηκε ρήτρα σύμφωνα με την οποία, αν υπήρχε καθυστέρηση, θα την πλήρωνε ο υπαίτιος. Όντως διαπιστώθηκε καθυστέρηση, την οποία και ανέλαβε το κράτος, αφού ομολόγησε ότι εξαιτίας του σημειώθηκε.
Γιατί υπήρξαν περιβαλλοντικές απαιτήσεις, αρχαιολογικές παρεμβάσεις, ζητήθηκε εκ των υστέρων αυξημένο μέγεθος στο τέρμιναλ, προστέθηκε νέα σήραγγα κ.λπ. Όλα αυτά εκτόξευσαν το κόστος, το οποίο ανέλαβε το Ελληνικό Δημόσιο, χωρίς, όμως, να αυξηθεί, αντίστοιχα, το ποσοστό του στην επένδυση. Μειοψηφικό ήταν, μειοψηφικό παραμένει.
Το ερώτημα εν προκειμένω είναι: Όταν γινόταν το σχέδιο, οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς δεν ήξεραν ότι χρειάζεται και άλλη σήραγγα ή ότι το τέρμιναλ ήταν μικρό; Δεν γνώριζαν ότι η Αρχαιολογική Υπηρεσία θα παρενέβαινε ή ότι έπρεπε να υπήρχαν πρόσθετες περιβαλλοντικές διασφαλίσεις; Στο κάτω κάτω, από τη στιγμή που τόσο στις περιβαλλοντικές όσο και στις αρχαιολογικές υπηρεσίες εργάζονται δημόσιοι υπάλληλοι, δεν μπορούσε το κράτος, ως εργοδότης τους, να απαιτήσει να κάνουν πιο γρήγορα, για να μην καθυστερήσει το έργο;
Κάποιοι ξέχασαν κάποια έργα και έκαναν προσθήκες εκ των υστέρων, κάποιοι άλλοι άργησαν να ολοκληρώσουν τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και το αποτέλεσμα είναι να πληρώνουμε… τζερεμέδες χωρίς λόγο. Χώρια την καθυστέρηση, που δίνει την ευκαιρία στον κατασκευαστή να απαιτεί επιπλέον χρήματα γιατί αυξάνονται τα υλικά και ανεβαίνει το κόστος του έργου.
Όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί, αν υπήρχε σωστή οργάνωση από την αρχή, σοβαρός προγραμματισμός και μια νορμάλ αντιμετώπιση.
Όμως, δεν υπήρξε τίποτα από όλα αυτά, με αποτέλεσμα να πληρώνουμε εκατοντάδες εκατομμύρια χωρίς λόγο.
Άραγε, θα λογοδοτήσει κανείς γι’ αυτό; Θα αναζητηθούν ευθύνες από κάποιους ή όλα έγιναν για να ωφεληθεί ο ιδιώτης, ο οποίος με μόλις 150 εκατ. ευρώ θα καρπωθεί μια περιουσία εξαπλάσιας αξίας όταν ολοκληρωθεί το έργο, έχοντας, παράλληλα τον απόλυτο έλεγχο, αφού θα κατέχει το 55%;
Λέμε τώρα…
