Πού μας πας, μπάρμπα…
Όπου «μπάρμπα», βάλτε λέξεις όπως «χρόνος», «πολιτικές», «ανάγκες», «προγραμματισμός», «συγκυρία», «προϋποθέσεις». Ό,τι χρησιμοποιείται για να προσδιοριστεί η κατάσταση με μία λέξη (σαν σπρωξιά, ενώ ήσουν αφηρημένος…): πρόοδος.
Αν κάποιος παρακολουθούσε το 4ο Αναπτυξιακό Συνέδριο Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης (East Macedonia – Thrace Forum) και διαθέτει μια κάποια εμπειρία από αντίστοιχες συναντήσεις σε βάθος 20ετίας, θα βίωνε τον… χαριτωμένο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την έννοια «ανάπτυξη»: σαν χρυσόψαρα…
Γεγονός είναι ότι η προσπάθεια (η αναπτυξιακή) είναι –και οφείλει να είναι– μια αέναη διαδικασία, που ακολουθεί τη ζωή και τις ανάγκες της κοινωνίας (ας πούμε). Εν προκειμένω, παραμένει… ανοιχτή για νέες, αλλά κυρίως παλιές ιδέες, που είτε δεν ευοδώθηκαν είτε στάλθηκαν στο… πυρ το εξώτερον και τώρα επανέρχονται με… πόζα, μπας και σωθεί κανένα από τα προσχήματα, μιας και… όλο και κάποιος συνεχίζει να έχει την ικανότητα να θυμάται.
Γεγονός, επίσης, είναι ότι, αν οι σχεδιασμοί, οι προγραμματισμοί και τα συμπαρομαρτούντα είχαν ένα αποτέλεσμα, δεν θα ασχολούνταν ο θεσμικός, επιχειρηματικός, επιστημονικός (και όποιος άλλος) κόσμος με ιδέες που… βρήκαν τοίχο.
Αλλά οι τοίχοι υπάρχουν για να γκρεμίζονται… Σωστά;
Ήταν Μάιος του 2008, όταν ο αείμνηστος υπουργός (τότε) ΠΕΧΩΔΕ της κυβέρνησης Καραμανλή, Γιώργος Σουφλιάς, με δήλωσή του από το βήμα του Διεθνούς Συνεδρίου για την Κλιματική Αλλαγή και την Ενεργειακή Ασφάλεια, που διεξαγόταν στην Αθήνα, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από περιβαλλοντικές οργανώσεις. «Στόχος είναι η ‘‘πράσινη’’ ενέργεια και κατά την άποψή μου ορθά η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συμπεριλάβει σε αυτήν την κατηγορία και την πυρηνική ενέργεια», είχε δηλώσει…
Κανένας δεν φάνηκε να ασχολείται ουσιαστικά με τη… μη ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική για την πυρηνική ενέργεια, η οποία ήδη από την εποχή της… ΕΟΚ αντιμετώπιζε με αμηχανία την κατάσταση και ακολούθησε στα νεότερα χρόνια τη βολική πολιτική της… ουδετερότητας. Κοινώς, δεν παρότρυνε τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, αφήνοντάς τη στη… διακριτική ευχέρεια των κρατών-μελών της, και φυσικά δεν έθετε δεσμευτικούς ή ενδεικτικούς στόχους…
Όλοι αρκέστηκαν να βάλουν κατά του Σουφλιά – όχι και άδικα, βέβαια, αφού βάφτισε την πυρηνική ενέργεια «πράσινη». Όμως, από τότε έχει πέσει πολύ νερό στο αυλάκι…
Ενδεικτικά σημειώνουμε ότι στο Φόρουμ της Αλεξανδρούπολης το θέμα απασχόλησε τον Μητροπολίτη Άνθιμο. Αφού επισήμανε (με δικά μου λόγια) ότι η κοινωνία πρέπει να νιώθει ασφάλεια εκεί που ζει και πως η ανάπτυξη χρειάζεται ανθρώπους που μένουν στον τόπο τους, εξέφρασε θετική στάση σχετικά με τους… μικρούς, αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες (!). «Ακόμα και για την ήπια μορφή των αρθρωτών πυρηνικών σταθμών, το θέλουμε. Έχουμε εμπιστοσύνη στο κράτος μας να πάρει όλα τα μέτρα, ώστε να μην υπάρχει κανένας κίνδυνος», υπογράμμισε…
Εντυπωσιακή –αλλά σε αυτοδιοικητικό επίπεδο– και η τοποθέτηση δημάρχου Αλεξανδρούπολης, ο οποίος τόνισε, μέσες – άκρες, ότι η Αλεξανδρούπολη γίνεται ενεργειακός και γεωστρατηγικός κόμβος, αφού βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων και μετατρέπεται σε κομβικό σημείο για την ενέργεια, τις μεταφορές και τη διεθνή συνεργασία…
Να υπενθυμίσουμε ότι πριν από έναν μήνα περίπου, στο προσυνέδριο της ΝΔ, είχε… προειδοποιήσει ότι η Αλεξανδρούπολη δεν πρόκειται να γίνει «ενεργειακός βόθρος»: «Επενδύσεις όπως τα θαλάσσια αιολικά πάρκα σε ευαίσθητες περιοχές ή οι εξορύξεις χρυσού που θα επιβαρύνουν το περιβάλλον αλλά και την ποιότητα ζωής των κατοίκων μας δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Η ανάπτυξη πρέπει να είναι βιώσιμη και να υπηρετεί τον άνθρωπο. Να υπηρετεί τον τόπο και την περιοχή της Αλεξανδρούπολης», είχε επισημάνει.
Στις εξορύξεις χρυσού δεν αναφέρθηκε σε αυτό το φόρουμ, ίσως από… ευγένεια, μιας και μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο γενικός διευθυντής των «Μεταλλείων Θράκης» Λεωνίδας Μπακούρας, ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτος –στην προκειμένη, με τη βοήθεια των διοργανωτών και την ανοχή των θεσμικών, οικονομικών, κοινωνικών και λοιπών– να μιλά για την «επένδυση», την οποία οι Θρακιώτες έχουν απορρίψει σε όλους τους τόνους, εδώ και δεκαετίες…
Τι είχε να πει ο κ. Μπακούρας; «Σεβασμός στην κοινωνία της Θράκης, διαφάνεια στο περιβάλλον και αποδαιμονοποίηση της εξόρυξης» – με δικά του λόγια. Και ο νοών νοείτο, κυρίως εάν έχει κάποια εμπειρία με τις λέξεις και τις έννοιες που κράζουν το γνωστό τσιτάτο: «για μ…ς ψάχνεις;».
Γιατί, είναι γεγονός ότι τα καθρεφτάκια και τα ουίσκια παίρνουν διάφορες μορφές, κατά καιρούς, μα πάντα καθρεφτάκια και ουίσκια μένουν…
Κανένας δεν μπορεί να ξέρει με βεβαιότητα τι ετοιμάζουν για τη Θράκη, αλλά από πότε οι πολίτες δεν έχουν λόγο σε αυτές τις… ετοιμασίες;
Όλοι… στον Άγιο Παντελεήμονα
Είναι που υπερέβησαν τα εσκαμμένα και προσπαθούν να καμουφλάρουν τις αθλιότητες που διέπραξαν εντός του τεμένους του Πλατάνου, στην Ξάνθη, προπηλακίζοντας τον μουφτή Ροδόπης τον Οκτώβριο του 2024. Πριν καθίσουν στο σκαμνί του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Ροδόπης, φρόντισαν να συνεχίσουν τις αθλιότητες με… δήλωση προς το κοινό, στην οποία προτάσσουν το αίτημα περί εκλογής μουφτή. «Εμείς», λένε, «τους εκλέγουμε τους μουφτήδες μας και αυτούς αναγνωρίζουμε και δεν αντέχουμε την αδικία, την οποία ‘‘είδαμε’’ στο πρόσωπο του μουφτή Ροδόπης και αντιδράσαμε για πρώτη φορά, γιατί δεν αντέξαμε» – με δικά μου λόγια, αλλά αυτό ακριβώς λένε τα «παιδιά», που τα πληρώνει το Ελληνικό Δημόσιο (ας μην ξεχνάμε ότι ο ένας εξ αυτών, ο κ. Μπαλτατζή, είναι γιατρός του ΕΣΥ) για να στρέφονται κατά του ελληνικού κράτους… Και, βεβαίως, ας μην ξεχνάμε ότι οι τύποι εκφράζουν –όπως διατείνονται σε κάθε στροφή του δρόμου– τη θέληση της μειονότητας.
Και τότε, προς τι η… δήλωση προς το κοινό, αφού η μειονότητα «γνωρίζει»;
Ντροπή και θλίψη…
Το Ραμαζάν Μπαϊράμ γιόρτασε η μειονότητα και το τουρκικό προξενείο έπαιξε, όπως πάντα, με τις εντυπώσεις, εργαλειοποιώντας θρησκεία και πίστη. Παραμονή της γιορτής, στην αυλή του προξενείου, πολιτικοί και αυτοδιοικητικοί από τη μειονότητα συνεόρτασαν… τη Μάχη των Δαρδανελίων, κατά την οποία ο Τουρκικός Στρατός κατατρόπωσε τον Συμμαχικό Στρατό (ναι, καλέ, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο), και… με την ευκαιρία έψαλαν και τον εθνικό ύμνο της Τουρκίας.
Είναι… σουρεάλ η κατάσταση. Έλληνες μουσουλμάνοι πολίτες, σε… προξενικό έδαφος και εντός της πόλης, έκαναν… το καθήκον τους γιατί χρειάζονται την εύνοια του προξενείου. Και αυτό, πραγματικά, προκαλεί θλίψη.
Η ντροπή όμως ανήκει στους έλληνες χριστιανούς αυτοδιοικητικούς, που ακριβώς την επομένη πέρασαν το κατώφλι του κτιρίου της Ιώνων, όχι για να ευχηθούν, αλλά γιατί χρειάζονται και αυτοί την εύνοια της «αυλής»…
Έλλη Μητακίδου
