Π. Κουκουλόπουλος στο “Π”: Η χώρα δεν τελειώνει στην ύπαιθρο, ξεκινά από αυτήν
Του
ΠΑΡΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ
Βουλευτή ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Κοζάνης,
Υπεύθυνου ΚΤΕ Οικονομικών
Οι πρωτοφανείς σε μαζικότητα και διάρκεια αγροτικές κινητοποιήσεις έφεραν στο επίκεντρο το μεγάλο διαρθρωτικό πρόβλημα: Ζούμε σε μια διχασμένη χώρα, αφού ό,τι δεν αγγίζει ο τουρισμός συρρικνώνεται και παρακμάζει. Εδώ και εξίμισι χρόνια, η κυβέρνηση προβάρει το κοστούμι «χώρα χωρίς ενδοχώρα», θυμίζοντας τον αυτοκράτορα που εντέλει είναι γυμνός, γιατί χώρα χωρίς ενδοχώρα δεν υπάρχει, όπως και ενδοχώρα χωρίς ύπαιθρο, επίσης, δεν υπάρχει. Έχουμε μια θεμελιώδη αγεφύρωτη διαφορά: Η χώρα δεν τελειώνει στην ύπαιθρο. Ξεκινά από την ύπαιθρο και από εκεί πρέπει να ξεκινήσει η ανόρθωσή της.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που εξελισσόταν επί πέντε χρόνια μπροστά στα μάτια του πρωθυπουργού, είναι η καλύτερη απόδειξη για τη μη προτεραιοποίηση του Αγροτικού. Οι συνεχείς αλλαγές υπουργών και διοικήσεων στον ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελούν μία ακόμα απόδειξη ότι η «τύφλωση» είναι καθολική. Ό,τι συμβαίνει στην περιφέρεια βρίσκεται έξω από τα κυβερνητικά «ραντάρ». Αρκούν δύο ενδεικτικά παραδείγματα. Στον επικείμενο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν υπάρχει καμία αναφορά στην ενίσχυση του συστήματος διακυβέρνησης στην ύπαιθρο, που τόσο έχει αποδυναμωθεί. Πριν από δύο χρόνια, δώσαμε μάχη ενάντια στην τεκμαρτή φορολόγηση, όχι μόνο για τον άδικο χαρακτήρα του οριζόντιου φόρου σε σειρά επαγγελματικών ομάδων, αλλά ιδίως για την ύπαιθρο και τα αναρίθμητα καφενεία που πλέον έκλεισαν στα χωριά. Έπρεπε να περάσουν δύο χρόνια, για να το αλλάξουν τελικά, όπως από την αρχή προτείναμε.
Η πρόταση της κυβέρνησης για σύσταση Διακομματικής Επιτροπής είναι πιστή στη μέχρι τώρα τακτική της. Τι έκανε με τον ΟΠΕΚΕΠΕ; Όχι απλά δεν δέχθηκε την Προανακριτική για τις πρόδηλες ευθύνες υπουργών της, αλλά ζήτησε να πάμε μέχρι το 1998, για να διαχύσει τις ευθύνες και να κρατήσει όρθια τη θεωρία των χρόνιων παθογενειών. Αυτό ακριβώς θέλει να κάνει τώρα και με την πρόταση Διακομματικής για το Αγροτικό, συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο.
Φυσικά, υπάρχουν διαρθρωτικά ζητήματα που η Ελλάδα κουβαλά από το παρελθόν, αλλά η κυβέρνηση τα αγνόησε επιδεικτικά εξίμισι ολόκληρα χρόνια. Η λεηλασία, όμως, του εθνικού αποθέματος και το «ριφιφί» στον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ξεκάθαρα κυβερνητικό σκάνδαλο, με γαλάζια σφραγίδα και υπογραφή. Δεν μπορεί να διαχέεται στον αέρα, υπό τον ισχυρισμό ότι γενικώς και αορίστως όλα αυτά συνέβαιναν πάντα. Πρόκειται για έμμεση, αλλά βαρύτατη κατηγορία συλλήβδην στον αγροτικό κόσμο, η οποία επ’ ουδενί δεν του αξίζει και δεν του αναλογεί.
Εμείς έχουμε μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση. Αν δεν αλλάξει η «λογική» για την ύπαιθρο και την περιφέρεια, δεν πρόκειται να αντιμετωπισθεί το Δημογραφικό, καθώς δεν αρκούν τα επιδόματα. Αν δεν σταματήσει «η κάθοδος των Μυρίων», δεν πρόκειται να λυθεί το στεγαστικό στην Αθήνα.
Προτείνουμε μια συνολική προσέγγιση εθνικού διαλόγου, που στο τέλος της θα έχει τη Διακομματική Επιτροπή, για να αξιολογήσει τον διάλογο που θα έχει προηγηθεί και ο οποίος θα βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα.
Ενδεικτικά, δέκα τομείς που χρειάζονται, πρώτα από όλα, σοβαρή επιστημονική τεκμηρίωση. Οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Η επάρκεια, ποιότητα και διαχείριση των υδάτων. Οι εκτάσεις γης, που –λόγω της ανάπτυξης ΑΠΕ– καταλαμβάνονται μαζικά από ισχυρούς ιδιώτες, πολλοί εκ των οποίων πωλούν τα χαρτοφυλάκιά τους σε εταιρείες τρίτων χωρών, πωλώντας μαζί με τις ΑΠΕ και την αντίστοιχη γη. H ηλιακή ανανέωση του αγροτικού πληθυσμού. Οι οργανώσεις παραγωγών και ο εκσυγχρονισμός της συμβολαιακής γεωργίας, για τα οποία καμία κουβέντα δεν έγινε κατά τη διάρκεια των μπλόκων. Η νέα ΚΑΠ, αξιοποιώντας βέλτιστα παραδείγματα άλλων χωρών. Η Mercosur, με την πρόσφατη εξέλιξη περί προσφυγής στο Δικαστήριο της ΕΕ. Η προώθηση της καινοτομίας και η εισαγωγή νέων, σύγχρονων εργαλείων στην αγροτική παραγωγή. Η επιμόρφωση και εκπαίδευση των δεξιοτήτων των αγροτών. Οι παρεμβάσεις που θα βάλουν φρένο στις ελληνοποιήσεις.
Αυτή η ενδεικτική απαρίθμηση καθιστά σαφές ότι υπάρχουν καθοριστικές παράμετροι για τον αγροτικό τομέα, οι οποίες προϋποθέτουν σοβαρή επιστημονική τεκμηρίωση, για να ξεκινήσει ένας σοβαρός κοινωνικός διάλογος που θα καταλήξει θεσμικά, ολοκληρωμένα και αποτελεσματικά στη Βουλή, επιτυγχάνοντας την εκπόνηση ενός δεσμευτικού προγράμματος δεκαετίας.
