Οργή και αγανάκτηση για τον αποκλεισμό του Πειραιά το Σαββατόβραδο
• Η διοργάνωση ενός αγώνα δρόμου έφερε τα πάνω κάτω και σε άλλες εποχές θα είχε… διαλύσει γάμους
Το προπερασμένο Σάββατο το βράδυ, έγινε στον Πειραιά ένας λαϊκός αγώνας δρόμου αποστάσεως 10 χιλιομέτρων και ένας μικρότερης αποστάσεως, που ήταν για παιδιά.
Ως εκδήλωση ήταν αξιοπρεπέστατη και, αν κρίνουμε από τη συμμετοχή, που ήταν μικρότερη μεν από την περσινή, που είχε γίνει πρωί, αλλά αξιόλογη, την αγκάλιασε ο κόσμος. Και οι περίπου 1.000 άνθρωποι που συμμετείχαν σαφώς και το ευχαριστήθηκαν, αλλά κάποιοι χιλιάδες άλλοι, Πειραιώτες και επισκέπτες του Πειραιά, κυριολεκτικά δεινοπάθησαν.
Από τις 7 μέχρι τις 9 το βράδυ το κέντρο της πόλης ήταν αδιαπέραστο, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να πλησιάσει κανείς, όχι μόνο στο κέντρο αλλά και στην πόλη. Κομφούζιο παντού, στους δρόμους, στους παράδρομους, στο λιμάνι, στο κέντρο, στο Μικρολίμανο δεν πλησίαζε τίποτα. Πλήρης αποκλεισμός. Μια πόλη παραδομένη στο χάος.
Απελπισία και νεύρα παντού. Βρισιές και κατάρες σε κάθε σημείο.
Την ώρα που όλοι θέλουν να βγουν, το μοναδικό βράδυ της εβδομάδας που έχουν την ευκαιρία να ξεδώσουν, να πάνε να φάνε, να διασκεδάσουν, ο Δήμος είχε υψώσει ένα τεράστιο απαγορευτικό. Ένα Σάββατο έμεινε στον κόσμο για να βγει και αυτό το Σάββατο τον έκλεισαν μέσα.
Θα πει κάποιος πως από τις 9 και μετά, που άνοιξαν οι δρόμοι, θα μπορούσε ο κόσμος να πάει εκεί που ήθελε. Όμως, θα είχε πάει πια 10 η ώρα και δεν θα περίσσευε χρόνος, γιατί το Σαββατόβραδο κυρίως βγαίνουν οικογενειάρχες με μικρά παιδιά, που δεν ξενυχτάνε, ηλικιωμένοι που μαζεύονται νωρίς κ.λπ.
Υπάρχει ένας κόσμος, διόλου ευκαταφρόνητος σε αριθμό, που βγαίνει κάθε Σάββατο 8 με 11 το βράδυ. Και αυτός είναι ο κατ’ εξοχήν κόσμος που κινεί τα μαγαζιά, που είναι τακτικός, ξοδεύει, βγαίνει μία μέρα τη βδομάδα και θέλει να την απολαύσει.
Αυτός ο κόσμος… τιμωρήθηκε, αυτός ο κόσμος δυσανασχέτησε, αυτός ο κόσμος στεναχωρήθηκε. Και με το δίκιο του ξέσπασε, φώναξε, έβρισε, θύμωσε. Γιατί δεν τον σκέφτηκε κανένας. Δεν τον λογάριασε, τον αγνόησε. Του στέρησε το Σαββατόβραδο, που το περίμενε μία βδομάδα.
Αυτή ήταν, όμως, η μία όψη του νομίσματος. Γιατί υπήρξε και μια άλλη, που δεν τη σκέφτηκε κανένας. Τρεις γάμοι παραλίγο να… διαλυθούν γιατί οι νύφες έκαναν μια ώρα να πάνε στην εκκλησία, όπως και ο κόσμος. Αν δεν υπήρχαν τα κινητά, τρεις γαμπροί θα νόμιζαν ότι… σχόλασε ο γάμος τους –αφού οι νύφες δεν… φάνηκαν στην εκκλησία– και θα έφευγαν. Τελικά, όμως, δόθηκαν οι εξηγήσεις και οι γάμοι έγιναν με καθυστέρηση. Γιατί δεν ήταν μόνο οι νύφες που δεν πήγαν στην ώρα τους, αλλά και πολλοί καλεσμένοι, που κόλλησαν στο μποτιλιάρισμα.
Δεν θα έπρεπε οι διοργανωτές να σκεφτούν ότι το Σαββατόβραδο είναι ξεχωριστό για τον Πειραιά, ότι κάθε διατάραξη θα έχει ολέθρια αποτελέσματα και θα δημιουργήσει τεράστια προβλήματα; Γιατί με κάθε τρόπο προσπαθούν να μας δείξουν ότι είναι τόσο ξένοι με την πόλη, πως είναι τόσο ουρανοκατέβατοι, άσχετοι, απληροφόρητοι;
Και ίσως αυτοί που αναλαμβάνουν τους μεγάλους ρόλους να έχουν μια δικαιολογία, γιατί στην Ελλάδα οι θέσεις των δημάρχων στους μεγάλους δήμους είναι πολιτικές και δεν επιλέγονται ντόπιοι, αλλά συνεργάτες ντόπιους, συμβούλους δεν έχουν; Γιατί δεν τους ρωτάνε; Γιατί νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα;
Και κάτι ακόμα. Γιατί πριν γίνει η εκδήλωση δεν εξετάζουν τις επιπτώσεις, δεν αναλύουν τις δυσχέρειες που θα δημιουργηθούν; Πέρυσι, που είχε γίνει Κυριακή πρωί, είχε εφημερία το «Τζάνειο» και δεν μπορούσαν να πάνε ούτε τα επείγοντα, με αποτέλεσμα να γίνει πάλι θέμα. Αν είχαν ασχοληθεί λίγο, δεν θα έκαναν φέτος τα χειρότερα…
Μία απορία: Γιατί πρέπει οι αγώνες αυτοί να γίνονται στις κεντρικές αρτηρίες της πόλης και να μην τους κάνουν σε δευτερεύοντες δρόμους, για να μη δημιουργείται τέτοια αναστάτωση; Μια ιδέα ρίχνουμε, όχι επειδή θα τη λογαριάσει κανένας, αλλά, έτσι, για να καταγραφεί…
