Όπου και να αγγίξει κανείς αυτήν τη χώρα… λερώνεται
«Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει», έγραφε κάποτε, πολύ εύστοχα, ο νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης. Και το έγραφε για να εκφράσει το παράπονο και την πίκρα του για το ότι αυτός ο ευλογημένος τόπος αδικούνταν τόσο πολύ από τους ανθρώπους του, που έκαναν τα πάντα για να τον καταστρέψουν.
Αν ζούσε σήμερα, θα είχε παραφράσει λίγο τον στίχο του και θα έγραφε: «Όπου κι αν κοιτάξω, η Ελλάδα με… λερώνει»!
Και δεν θα είχε άδικο. Αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, το όργιο της ρεμούλας, της διαφθοράς, της αρπαχτής, δεν θα το άντεχε, δεν θα μπορούσε να το χωνέψει με τίποτα.
Από όπου και να την πιάσεις αυτήν τη χώρα… λερώνεσαι. Τίποτα δεν είναι καθαρό, έντιμο, ατόφιο. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, όλο και κάποιο σκάνδαλο ξεφυτρώνει, όλο και κάποια ατιμία, κάποια λοβιτούρα αποκαλύπτεται.
Από εκεί που λέγαμε πως ο ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν η κορωνίδα των σκανδάλων, αμέσως μετά ήρθαν να προστεθούν τα κυκλώματα στα βενζινάδικα, οι συμμορίες στις φυλακές, τα καρτέλ των ναρκωτικών, στα οποία μετέχουν και αστυνομικοί, οι ομάδες που διακινούν όπλα, τα παραμάγαζα στις εφορίες, που τα έπαιρναν χοντρά για να… τακτοποιούν φοροφυγάδες, τα άλλα στο υπουργείο Συγκοινωνιών, που έδιναν διπλώματα επί πληρωμή. Εσχάτως έσκασε και η ιστορία με τις Πολεοδομίες, που δείχνει να έχει πολλά πλοκάμια, δεδομένου ότι αποκαλύφθηκε πως συμμετείχε και ο γενικός γραμματέας του υπουργείου που, υποτίθεται, εποπτεύει και ελέγχει τις υπηρεσίες αυτές.
Όταν λέμε ότι δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σε αυτήν τη χώρα, ακριβολογούμε, δεν λέμε τίποτα υπερβολικό.
Και ενώ καθημερινά βλέπουμε να… ξεπηδούν και νέα σκάνδαλα, με αποκαλύψεις για καινούργιες αρπαχτές, και το… γαϊτανάκι των παρανομιών και των αυθαιρεσιών μεγαλώνει, δεν… ιδρώνει το αυτί κανενός.
Δεν υπάρχει υπηρεσία, γραφείο, γκισέ που να μην κρύβει κάποιο σκάνδαλο, μικρό ή μεγάλο, αλλά η πολιτική ηγεσία, η κυβέρνηση, τα βλέπει όλα ρόδινα, όλα λαμπερά.
Γι’ αυτό αναρωτιέται ο κόσμος: Μήπως οι κυβερνώντες ζουν σε άλλη χώρα, μήπως δεν έχουν συναίσθηση του τι συμβαίνει ή απλώς κλείνουν τα μάτια;
Ό,τι και να συμβαίνει, εκείνοι έχουν την κύρια και μεγαλύτερη ευθύνη. Γιατί όσοι τα κάνουν αυτά τα κάνουν επειδή αισθάνονται ότι τους παίρνει, ότι δεν θα λογοδοτήσουν, ότι δεν θα έχουν συνέπειες. Γι’ αυτό και το κύμα των σκανδάλων γιγαντώνεται, παίρνει πρωτόγνωρες διαστάσεις.
«Το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι», λέει ο λαός. Για το όργιο των σκανδάλων και την ασυδοσία η κυβέρνηση φέρει ακέραιη την ευθύνη.
Όσοι παρεκτρέπονται, παρανομούν, παραβαίνουν τα καθήκοντά τους το κάνουν γιατί δεν ελέγχονται, γιατί κάποιοι από τους ανωτέρους τους, τους ελεγκτές τους κάνουν τα… στραβά μάτια, δεν βλέπουν τίποτα.
Τα σκάνδαλα δεν γίνονται από μόνα τους, αν δεν βρουν έδαφος, πεδίο, δεν απλώνονται, δεν ευδοκιμούν, δεν πολλαπλασιάζονται. Και για να φτάνουν τώρα να απειλούν να… πνίξουν τη χώρα, φαντάζεστε πόσο ελεύθερο χώρο βρήκαν, πόσες πύλες ανοιχτές πέρασαν.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο, λοιπόν. Και τίποτα δεν γίνεται από σύμπτωση.
Όταν η νοσηρότητα φτάνει στο απόγειο, όταν η δυσοσμία κατακλύζει τα πάντα, κάτι σάπιο υπάρχει, κάτι άρρωστο. Και αν αυτό δεν αντιμετωπίζεται, δεν θεραπεύεται, κακοφορμίζει και γίνεται γάγγραινα. Και η κατάσταση τότε είναι μη αναστρέψιμη.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η λύση είναι επώδυνη συνήθως, αλλά μοναδική. Πρέπει να κοπεί το σάπιο κομμάτι για να γλιτώσει ο υπόλοιπος οργανισμός. Και συνήθως κόβεται το μέρος που προκαλεί τη μόλυνση, που δεν επιδέχεται θεραπεία. Εν προκειμένω, είναι απαραίτητη η αλλαγή ηγεσίας στη χώρα. Η σημερινή κυβέρνηση, που μας βούλιαξε στη λάσπη της διαφθοράς, δεν μπορεί να σώσει τίποτα πλέον, επιβάλλεται να αλλάξει. Και όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό τόσο το καλύτερο. Γιατί, όσο μένει, η σήψη θα απλώνεται και η ελπίδα να γλιτώσει ο τόπος θα θολώνει…
