Ο ΟΡΜΠΑΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ… ΕΛΛΑΔΑ
Η πολιτική επικαιρότητα στην Ευρώπη μας υπενθυμίζει συχνά πόσο γρήγορα μπορούν να ανατραπούν οι σταθερές που θεωρούσαμε δεδομένες και πόσο εύκολα η δικαιοσύνη γίνεται το πρωταρχικό πεδίο μιας αμείλικτης πολιτικής σύγκρουσης.
Παράγοντας της Δεξιάς στη χώρα μας υποστήριζε ότι όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες στην Ουγγαρία, με την έφοδο των εισαγγελικών αρχών στους διακομιστές του κόμματος Fidesz του Βίκτορ Όρμπαν, προσφέρουν μια σκοτεινή γεύση από το πώς μοιάζει η επόμενη μέρα μετά την κατάρρευση μιας μακροχρόνιας εξουσίας και το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών από μια νέα κυβέρνηση.
Η εικόνα των αρχών να σαρώνουν το σύστημα επικοινωνιών και τις βάσεις δεδομένων του μέχρι πρότινος πανίσχυρου κυβερνώντος κόμματος, στο πλαίσιο ερευνών για οικονομικά σκάνδαλα και διασπάθιση δημόσιου χρήματος μέσω του Εθνικού Ταμείου Πολιτισμού, δεν συνιστά απλώς μια δικαστική εξέλιξη αλλά έναν πολιτικό σεισμό.
Το Fidesz μιλά για πρωτοφανή τυραννία της νέας κυβέρνησης του Πέτερ Μαγιάρ και για προσπάθεια νομικής αδρανοποίησής του, ενώ η διεθνής Δεξιά, με πρώτη τη Μαρίν Λεπέν, σπεύδει να καταγγείλει καταστρατήγηση του κράτους δικαίου υπό την ανοχή των Βρυξελλών.
Αυτό το σκηνικό της ουγγρικής πολιτικής αρένας δεν μπορεί παρά να βάλει σε σκέψεις κάθε υποψιασμένο παρατηρητή της εγχώριας πραγματικότητας.
Και εδώ αναδύεται αυτόματα το εξής ερώτημα: Όταν βλέπεις μια μακροχρόνια πολιτική κυριαρχία να αποδομείται με τέτοιο θόρυβο, τι εμποδίζει ένα ανάλογο σενάριο να εκτυλιχθεί στην Ελλάδα, εάν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη βρεθεί αντιμέτωπη με μια αρνητική εκλογική ετυμηγορία και μια επιθετική αλλαγή σκυτάλης στην εξουσία;
Η πολιτική ιστορία της χώρας μας, εξάλλου, είναι γεμάτη από περιόδους όπου η εναλλαγή στην εξουσία συνοδεύτηκε από προσπάθειες ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής και ανοιχτούς ρεβανσισμούς.
Σε ένα περιβάλλον όπου η πολιτική πόλωση χτυπά κόκκινο και οι κατηγορίες για σκάνδαλα, αδιαφάνεια στη διαχείριση των κρατικών πόρων και θεσμική εκτροπή εκτοξεύονται καθημερινά, η απόσταση ανάμεσα σε μια εκλογική ήττα και στην εισαγγελική διερεύνηση των πεπραγμένων της προηγούμενης κυβέρνησης αποδεικνύεται πολύ μικρή.
Η ουσία του προβλήματος, τόσο στη Βουδαπέστη όσο και στην Αθήνα, δεν βρίσκεται μόνο στο αν υπάρχουν πραγματικά ποινικά αδικήματα προς διερεύνηση αλλά στον τρόπο με τον οποίο η δικαιοσύνη εργαλειοποιείται στον βωμό της πολιτικής επικράτησης.
Αν μια μελλοντική ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει να χρησιμοποιήσει διάφορα… όργανα του κράτους ως όπλο εξόντωσης των πολιτικών της αντιπάλων, τα όρια της δημοκρατίας θα δοκιμαστούν επικίνδυνα.
Όσο κι αν η λογοδοσία είναι απαραίτητο συστατικό του κράτους δικαίου, η λεπτή γραμμή που χωρίζει την κάθαρση από τον πολιτικό ρεβανσισμό είναι απίστευτα εύθραυστη.
Το ουγγρικό παράδειγμα δείχνει ότι, όταν η πολιτική εξουσία αλλάζει χέρια μετά από χρόνια απόλυτης κυριαρχίας, ο πειρασμός για μια ολοκληρωτική αποδόμηση του προηγούμενου καθεστώτος είναι σχεδόν ακατανίκητος, μετατρέποντας τους θεσμούς σε πεδίο μάχης και αφήνοντας την ίδια τη δημοκρατία βαριά τραυματισμένη.
