Ο λαός, οι Αμερικάνοι, το Ισραήλ και οι Αγιατολάδες – Του Ν. Στραβελάκη
–Γιατί οι προοδευτικοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θέλουν την ήττα ΗΠΑ – Ισραήλ
Του
ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,
Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πολλοί επιτέθηκαν σε όσους διαδήλωσαν κατά της εγκληματικής επέμβασης ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή συνολικότερα, χαρακτηρίζοντάς τους υποστηρικτές του θεοκρατικού καθεστώτος των Αγιατολάδων. Χρησιμοποίησαν για τον σκοπό αυτό φωτογραφίες διαδηλωτών, με χαρακτηριστικότερη εκείνη του Παναγιώτη Λαφαζάνη, που κρατούσαν πορτρέτα του Χαμενεΐ και άλλων ιρανών αξιωματούχων.
Πρόκειται για υποκριτικές και προβοκατόρικες αναφορές, που αποσκοπούν στην ουδετεροποίηση της κοινής γνώμης απέναντι στον πόλεμο.
Συγκεκριμένα, οι καταγγέλλοντες, συμπεριλαμβανομένου του κ. Μητσοτάκη, ξεχνούν ότι είναι κολλητοί φίλοι με αντιδραστικά καθεστώτα, όπως εκείνα της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων, που καταπιέζουν τον πληθυσμό και τις γυναίκες εξίσου με εκείνο του Ιράν. Είναι χαρακτηριστικό ότι σαουδαραβικά έντυπα θεωρούν κατάκτηση το ότι οι γυναίκες μπορούν πλέον να δηλώνουν μόνες τα παιδιά τους στο ληξιαρχείο. Μέχρι τώρα, ακόμα και για αυτήν την απλή γραφειοκρατική πράξη απαιτούνταν η παρουσία κηδεμόνα, που είναι συνήθως ο πατέρας, ο οποίος αποφασίζει για τα πάντα στη ζωή μιας κόρης του, από τον γάμο και το γαμήλιο συμβόλαιο μέχρι για το αν θα αποκτήσει διαβατήριο και θα ταξιδέψει.
Το ίδιο ισχύει και για το Ιράν, με τη διαφορά ότι το εκεί θεοκρατικό καθεστώς έχει προσφέρει στις γυναίκες πρόσβαση στη μόρφωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 60% των φοιτητών στη χώρα αυτή είναι γυναίκες. Αιτία πίσω από αυτήν την αντιφατική πολιτική είναι από τη μια οι ανάγκες για άτομα με πανεπιστημιακή μόρφωση στην αγορά εργασίας και από την άλλη η προσπάθεια ελέγχου του ανδρικού πληθυσμού και μέσω αυτού της κοινωνίας συνολικά. Κοντολογίς, οι μορφωμένες γυναίκες είναι πολίτες Β’ Κατηγορίας, ευρισκόμενες κάτω από τον έλεγχο αμόρφωτων ανδρών. Δηλαδή, η πατριαρχία λειτουργεί σαν «αστυνομία» του καθεστώτος. Πρόκειται για μια σημαντική και ιδιαίτερη αντίφαση, που μπορεί να επηρεάσει τη πολιτική δυναμική στη χώρα αυτή.
Επιστρέφοντας στο θέμα μας, είναι προφανές ότι οι επιλεκτικές ευαισθησίες των ξένων και εγχώριων ΜΜΕ για το ιρανικό καθεστώς εξυπηρετούν την προπαγάνδα των δυτικών και μόνο. Οι τελευταίοι δεν έδειξαν καμία επιείκεια στα καθεστώτα του Ιράκ και της Συρίας, στα οποία υπήρχε ισονομία για τις γυναίκες. Μάλιστα, στην περίπτωση της Συρίας, η επικράτηση δυνάμεων είτε του ISIS είτε φίλα προσκείμενων στον ISIS, στη μετά Άσαντ εποχή, επιδείνωσε, αντί να βελτιώσει τη θέση των γυναικών.
Βέβαια, τα παραπάνω δεν αναιρούν τον αυταρχικό και σκοταδιστικό χαρακτήρα του ιρανικού καθεστώτος και από τη σκοπιά αυτή πρέπει να εξηγηθεί η στάση προοδευτικών ανθρώπων ανά τον κόσμο. Νομίζω ότι για τη στάση μας στα τραγικά γεγονότα της Μέσης Ανατολής ιδιαίτερα διαφωτιστικό και επίκαιρο είναι ένα άρθρο του Λένιν, γραμμένο πριν έναν αιώνα (26/7/1915, περιοδικό «Σοσιαλδημοκράτης»). Το άρθρο τιτλοφορείται «Η ήττα της δικής μας κυβέρνησης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο». Ο Λένιν επιχειρηματολογεί τονίζοντας ότι στόχος των προοδευτικών ανθρώπων πρέπει να είναι η ήττα της κυβέρνησής τους σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, γιατί την αποδυναμώνει στο εσωτερικό, ευνοώντας έτσι τους εργαζομένους της ίδιας της χώρας. Ένας ηττημένος Τραμπ, παραδείγματός χάρη, δύσκολα θα μπορεί να συνεχίσει τις πρακτικές τύπου Μινεσότα απέναντι στον λαό. Φυσικά, η ήττα των Αμερικανοϊσραηλινών θα σημάνει και την ήττα της ελληνικής κυβέρνησης, που στάθηκε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό τους. Στο ίδιο άρθρο, ο Λένιν τονίζει ότι ήττα των Αμερικανοϊσραηλινών, στο παράδειγμά μας, δεν σημαίνει νίκη των Αγιατολάδων, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα. Όμως, η απελευθέρωση του ιρανικού λαού θα είναι έργο του ιδίου και όχι αυτόκλητων σωτήρων.
Ίσως να ξένισε κάποιους η αναφορά μου στην ελληνική κυβέρνηση, στο πλαίσιο αυτού του πολέμου, οπότε θα κλείσω με αυτό. Ανεξάρτητα με όσα λέγονται περί «μη εμπλοκής», «προστασίας της Κύπρου» και άλλα ευτράπελα, η Ελλάδα είναι μπλεγμένη στον πόλεμο μέχρι τα μπούνια. Τόσο απευθείας όσο και μέσα από την παραχώρηση των αμερικανικών βάσεων στην Κρήτη και αλλού. Πιθανή ήττα των Αμερικανών, λοιπόν, είναι και ήττα της ελληνικής κυβέρνησης και των επιλογών της.
