Ο κόσμος πάντα στη γωνία και στην… αγωνία
Όταν υπάρχει πολιτική βούληση, θέληση και αποφασιστικότητα, πολλά μπορούν να γίνουν. Η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να κάνει… θαύματα, αν το βάλει στόχο, αν το επιθυμεί πραγματικά. Αρκεί να το επιθυμεί, να το βλέπει. Γιατί μπορεί, όλα τα μπορεί, ας μη γελιόμαστε.
Αφορμή για να αναφέρουμε τα παραπάνω είναι η ανακοίνωση της δημιουργίας ενός Ηλεκτρονικού Μητρώου Κοινωφελών Περιουσιών και μίας Πλατφόρμας Σχολαζουσών Κληρονομιών, που αποτελεί την πρώτη φάση του σχεδίου για την αξιοποίηση των σπιτιών που είναι… ορφανά ή εγκαταλελειμμένα, ώστε να αντιμετωπιστεί το στεγαστικό πρόβλημα στη χώρα.
Αν και μέχρι τώρα γνωρίζαμε πως για να γίνει κάτι πρέπει να περάσουν χρόνια, ενώ πολλές εξαγγελίες έμειναν εξαγγελίες, καθώς δεν έφτασαν ποτέ στο στάδιο της υλοποίησης, ο συγκεκριμένος φορέας παίρνει γρήγορα σάρκα και οστά.
Σίγουρα η εξέλιξη αυτή είναι θετική και χρήσιμη για την κοινωνία, ταυτόχρονα, όμως, είναι αποκαλυπτική για την τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση. Και το λέμε αυτό διότι σε θέματα που έχει αποφασίσει να τα προχωρήσει εμφανίζει αξιοζήλευτη σβελτάδα, ενώ σε άλλα, που δεν θέλει να γίνουν, που θέλει να σφυγμομετρήσει τις αντιδράσεις… ξεχνάει να κάνει το επόμενο βήμα. Όπως, επίσης, και σε ζητήματα που θα της δημιουργήσουν προβλήματα στις όποιες σχέσεις έχει με επιχειρηματίες, βιομηχάνους, μεγαλέμπορους κ.λπ. Εκεί δεν… περπατάει τίποτα.
Μένουν όλα κολλημένα, αδρανή, ακίνητα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με την ακρίβεια. Ενώ μπορεί να κάνει τα πάντα για να συγκρατήσει τις τιμές, να μαζέψει τους κερδοσκόπους, να χτυπήσει το παραεμπόριο, δεν κάνει τίποτα. Αντί να κατεβάσει τον ΦΠΑ, να βάλει πλαφόν στο κέρδος, να εντατικοποιήσει τους ελέγχους στην αγορά, τρέχει και παρακαλάει τους μεγαλέμπορους και τους ιδιοκτήτες σούπερ μάρκετ να… λυπηθούν τον κόσμο και να κάνουν από μόνοι τους μειώσεις στις τιμές.
Αντί το κράτος, με την εξουσία που έχει, να επιβάλει αυτό που πρέπει να γίνει, για να βοηθηθεί ο λαός που υποφέρει, εξαντλεί την επιρροή του σε παρακάλια, εκκλήσεις και ικεσίες. Δείχνει πυγμή όταν είναι να πάρει κάποιο αντιλαϊκό μέτρο, όταν είναι να εξυπηρετηθεί κάποιο μεγάλο συμφέρον, όταν υπάρχει κάποιο «πρέπει», όταν, όμως, είναι να ρίξει τις τιμές, καταφεύγει στα παρακάλια και στους γρίφους. Δεν το λέμε τυχαία αυτό. Το λέμε γιατί την περασμένη εβδομάδα ακούσαμε θριαμβολογίες και διθυράμβους για τη μείωση των τιμών σε 2.000 κωδικούς ειδών από τον σύνδεσμο των επιχειρήσεων σούπερ μάρκετ. Γιατί αυτά τα περίφημα μέτρα που ανακοίνωσαν οι σουπερμαρκετάδες, για να ρίξουν τις τιμές, μάλλον με γρίφο μοιάζουν πάρα με διευκόλυνση. Δεν θα είναι σε όλα τα είδη χαμηλά οι τιμές, αλλά θα… παίζουν από τη μία αλυσίδα στην άλλη, θα έχουν χρονικό ορίζοντα μέχρι το τέλος του χρόνου, θα αφορούν προϊόντα ετικέτας κ.λπ. Για να βρει ο καταναλωτής την άκρη, θα πρέπει να μάθει να περπατάει σε… λαβύρινθο.
Αλλά, είπαμε, όλα για τον λαό είναι δύσκολα. Είναι γρίφοι. Ακόμα και αυτά που έχουν θετικό πρόσημο, που είναι υπέρ του, τον δυσκολεύουν. Και οι παροχές, οι ελαφρύνσεις προβληματικές είναι. Ο λαός πρέπει να είναι συνέχεια στην πίεση, στην πρέσα, στο αγκομαχητό. Να μην μπορεί να γελάσει με την καρδιά του, να χαρεί με ό,τι καλό του συμβαίνει. Γιατί όμως; Ποιοι θέλουν τον κόσμο σκυθρωπό και μαζεμένο, να μην μπορεί να χαρεί το καλό, και όταν πρόκειται να γελάσει να το κάνει με το ζόρι;
Πολλά τα γιατί, πολλά τα ερωτήματα, αλλά λίγες οι απαντήσεις. Ή μάλλον ανύπαρκτες ή άχρηστες. Γιατί και να υπάρξουν, θα είναι έτσι δομημένες που δεν θα καταλάβει κανένας τίποτα. Θα προτιμήσουμε, λοιπόν, τη σιωπή. Των αμνών…
