Τώρα που ολοκληρώθηκε και η φετινή διαδικασία για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και μάθαμε αποτελέσματα, βάσεις, σχολές που έχουν… ρεύμα κ.λπ., μπορούμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα που είναι ενδεικτικά της κοινωνίας που δημιουργούμε και της νεολαίας που διαπλάθουμε.
Το σημαντικότερο είναι πως εδώ και τρία – τέσσερα χρόνια βλέπουμε τις ανθρωπιστικές σπουδές, τις σχολές δηλαδή που διδάσκουν φιλοσοφία, ιστορία, πολιτισμό, θρησκεία κ.λπ., να βρίσκονται στην τελευταία θέση των προτιμήσεων των υποψηφίων, με αποτέλεσμα οι βάσεις να πέφτουν και το επίπεδο των φοιτητών να είναι χαμηλό.
Επαγγελματική αποκατάσταση έναντι κλίσης
Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι προσανατολίζουμε τα παιδιά μας να ακολουθήσουν σπουδές που θα τους εξασφαλίσουν επαγγελματική αποκατάσταση σε καλοπληρωμένες θέσεις, αδιαφορώντας αν η κλίση τους, το ενδιαφέρον ή η επιθυμία τους είναι οι ανθρωπιστικές επιστήμες;
Είναι τυχαίο το ότι κάποτε οι πολυτεχνικές σχολές, οι νομικές, οι φιλολογικές ήταν οι πλέον περιζήτητες και τώρα γίνεται… χαμός για την πληροφορική και την τεχνολογία;
Η απαίτηση της εποχής για εξειδίκευση
Πού οφείλεται αυτή η μεταστροφή; Μήπως στο ότι ζούμε στην εποχή των υπολογιστών, της τεχνητής νοημοσύνης, των ρομπότ και των social media; Μια εποχή που, για να λειτουργήσει, απαιτεί ανθρώπους με εξειδικευμένες γνώσεις και δεξιότητες; Γιατί οι αυξημένες ανάγκες σε προσωπικό αυτής της κατηγορίας δημιουργούν πολλές θέσεις εργασίας, οι οποίες ακριβώς επειδή είναι απαιτητικές, είναι και καλοπληρωμένες.
Από τη γνώση στην κυριαρχία του χρήματος
Οι νέοι λοιπόν στρέφονται προς τα εκεί και οι βάσεις σε αυτές τις σχολές ανεβαίνουν. Γιατί όλοι κυνηγούν τα λεφτά, η κοινωνία είναι προσανατολισμένη στο χρήμα και δεν ενδιαφέρεται για την παιδεία και τη μόρφωση. Όλη της η προσοχή είναι στραμμένη στην επαγγελματική αποκατάσταση, όχι στη γνώση. Φαίνεται, δηλαδή, ότι η κοινωνία δεν θέλει να γίνει καλύτερη. Της αρκεί να έχει λεφτά.
Το νέο πρότυπο του «επιφανούς» πολίτη
Κάποτε, το αξίωμα ήταν ότι η γνώση είναι δύναμη. Σήμερα αυτό έχει αλλάξει. Το χρήμα είναι η δύναμη. Κάποτε, ο ευρυμαθής άνθρωπος, ο φιλόσοφος, ο ποιοτικός ήταν σεβαστός, έχαιρε εκτίμησης και υπόληψης. Σήμερα, επιφανής, ξεχωριστός, διακεκριμένος είναι μόνο ο πλούσιος. Και ας είναι ο πλέον άξεστος, ο πλέον ημιμαθής, εκείνος που δεν σέβεται τίποτα. Η κοινωνία σήμερα δεν θέλει μορφωμένους ανθρώπους, ποιοτικούς, αξιόλογους. Θέλει ανθρώπους με δεξιότητες, έτοιμους να υπηρετήσουν το μοντέλο που διαμορφώνει και το οποίο βασίζεται στο χρήμα.
Η απαξίωση των ανθρωπιστικών επιστημών
Αφού πρώτα έχει πείσει τους πάντες ότι το χρήμα είναι το διαβατήριο για μια ζωή ευτυχισμένη, τους δελεάζει με τις σπουδές που διασφαλίζουν θέσεις με καλές αμοιβές. Έτσι, τρέχουν όλοι προς τα κει και οι σχολές των ανθρωπιστικών επιστημών αδειάζουν. Μέχρι που θα απαξιωθούν εντελώς και θα κλείσουν. Ή θα λειτουργούν με λίγους φοιτητές από το… κάτω ράφι, που θα πηγαίνουν όχι από ενδιαφέρον, αλλά επειδή δεν μπόρεσαν να εισαχθούν στις σχολές που παράγουν τους εξειδικευμένους.
Το δίλημμα της κοινωνικής αποκτήνωσης
Σε αυτόν τον κατήφορο που μας οδηγούν το μόνο ανάχωμα είμαστε εμείς. Εμάς χρησιμοποιούν για να υλοποιήσουν τα σχέδια της κοινωνικής αποκτήνωσης, οπότε εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να τους τα χαλάσουμε. Αν αποφασίσουμε να παραμείνουμε άνθρωποι, αν δεν αλλοτριωθούμε από το χρήμα, αν έχουμε το κουράγιο και την υπομονή να ακολουθήσουμε τον δύσκολο δρόμο της αρετής, που είναι μεν ανηφορικός, αλλά σίγουρα μας ανεβάζει.
Το θέμα είναι τι θα επιλέξουμε. Την κορυφή ή τον πάτο; Αυτό είναι το ζητούμενο…
