Ο χρόνος που τρέχει και η ανέχεια που μας κυνηγάει
Αυτή είναι η τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου. Από την επόμενη μπαίνει ο Αύγουστος, ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού, που σημαίνει ότι ουσιαστικά και αυτό το καλοκαίρι οδεύει προς το τέλος του. Πότε ήρθε, πότε φεύγει, χαμπάρι δεν πήραμε.
Τα τελευταία χρόνια, είναι κοινή η διαπίστωση ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα. Η εποχή της ταχύτητας και των συνεχόμενων εναλλαγών έχει, όπως φαίνεται, συμπαρασύρει και τον χρόνο, που τρέχει σαν… τρελός, λες και τον κυνηγάει κάτι. Αλήθεια, μήπως και ο χρόνος βαρέθηκε, και θέλει να τελειώνει μία ώρα αρχύτερα; Μήπως βλέπει πως τίποτα δεν πάει καλά σε όλο τον κόσμο, και είπε να… ξεμπερδεύει όσο γίνεται πιο γρήγορα με τον πλανήτη μας; Μπορεί να είναι κι έτσι. Στην ουσία, όμως, όλα αυτά αποτελούν φιλολογίες και φληναφήματα.
Ο χρόνος είναι ανθρώπινο δημιούργημα, και, κατά συνέπεια, ούτε… τρέχει ούτε… βιάζεται. Η πραγματική αιτία που μας φαίνεται ότι περνάνε γρήγορα οι μέρες είμαστε εμείς. Εμείς, που έχουμε βαρεθεί να ζούμε στην αβεβαιότητα και στην ανέχεια και περιμένουμε την επόμενη μέρα, μήπως και αλλάξει κάτι στη ζωή μας, που έχει γίνει ανυπόφορη. Που περιμένουμε να τελειώσει ο μήνας για να μπουν οι γλίσχροι μισθοί και οι συντάξεις και να πάρουμε ανάσα.
Που μετράμε τις μέρες για να δείξει 25 του μήνα το ημερολόγιο και παρακαλάμε, θέλουμε, ευχόμαστε να περνάνε οι μέρες μέχρι να έρθει η πολυπόθητη πληρωμή. Γι’ αυτό περνάει γρήγορα ο χρόνος, γι’ αυτό δεν προλαβαίνουμε να μετράμε τις ώρες. Τον χρόνο τον κυνηγάει η ανέχεια που κυνηγάει κι εμάς, που κυνηγάμε την ουρά μας…
Φωτο: Ψηφιακή απεικόνιση / paron.gr
