–ΤΑ… ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΣΤΡΕΨΕ ΟΛΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ
Σε μια καθημαγμένη κοινωνία, όπου οι άνθρωποι τρώνε καθημερινά κατραπακιές, πότε με την ακρίβεια, πότε με την αναλγησία και την αδικία του κράτους και πότε με τη διαφθορά, που έχει… χτυπήσει κόκκινο τα τελευταία χρόνια, όποιος παρακολουθούσε τα ειδησεογραφικά δελτία από το τέλος Αυγούστου θα σχημάτιζε την εντύπωση πως η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα και, εν όψει εκλογών μάλιστα, θα έκανε θεαματικές κινήσεις για να αλλάξει το κλίμα.
Γράφει ο
Νίκος Παρασκευάς
Έτσι, όλοι περίμεναν αυξήσεις στους μισθούς, χτύπημα της ακρίβειας, θεσμικά μέτρα για την ελάφρυνση των επαγγελματιών και των μικρομεσαίων, που είναι καταδικασμένοι σε αφανισμό τα τελευταία 15 χρόνια, μέτρα για την πάταξη της διαφθοράς, χαλιναγώγηση των funds, περιορισμό της τραπεζικής ασυδοσίας κ.λπ. Όλοι και ο καθένας χωριστά είχαμε σχηματίσει μια εικόνα που πλησίαζε στα «θέλω» μας και φαινόταν εφικτή, γι’ αυτό το είχαμε δέσει… κόμπο ότι η ΔΕΘ φέτος θα ήταν σταθμός, θα ήταν η αφετηρία για να ανέβουμε λιγάκι, να δούμε μια αχτίδα στο βάθος του τούνελ στο οποίο μας έχουν χώσει.
Όμως, οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού μας απογοήτευσαν όλους. Και θα λέγαμε διπλά, γιατί είχε δημιουργηθεί ένα κλίμα που μας έκανε να περιμένουνε πράγματα, μας είχε ανοίξει την όρεξη. Αν δεν περιμέναμε κάτι, δεν θα απογοητευόμασταν τόσο, γιατί θα ξέραμε πως για τον κόσμο δεν περισσεύει τίποτα, μόνο κυνηγητό και στερήσεις, αλλά τώρα, που περιμέναμε πράγματα, μείναμε αποσβολωμένοι, αμήχανοι, πικραμένοι και φυσικά θυμωμένοι.
Ο πρωθυπουργός μοίρασε ψίχουλα σε κάποιους αγρότες και τρίτεκνους, έδωσε… μπόνους δύο… τυρόπιτες την ημέρα σε μισθωτούς και συνταξιούχους, είπε ότι τα παιδιά που γεννιούνται θα έχουν… κουμπαρά 60.000 ευρώ μόλις κλείσουν τα 18, εφόσον τους βάζουν οι γονείς τους 100 ευρώ τον μήνα, ότι η προκαταβολή φόρου θα μειωθεί κατά 5%, από το 55% που είναι, δηλαδή τίποτα, και άλλα τέτοια. Δεν είπε τίποτα για την ακρίβεια που καλπάζει, για το ρεύμα που έχει πάει στα ύψη, για τα χρέη των μικρομεσαίων, που ζητούν εδώ και χρόνια επαναφορά των 120 δόσεων, αλλά δεν τους ακούει κανένας, για τους πλειστηριασμούς, για τις κατασχέσεις-εξπρές, για την κοινωνική αδικία και για τα τόσα άλλα που βασανίζουν τον κόσμο. Τον άκουγαν οι διεφθαρμένοι κρατικοί υπάλληλοι και έτριβαν χέρια τους, τον άκουγαν οι μεγαλοκαρχαρίες και πανηγύριζαν, τον άκουγαν οι δανειστές και του έστελναν… καρδούλες στο Viber. Τον ακούγαμε κι εμείς και δεν ξέραμε πού να κρυφτούμε, ψάχναμε να βρούμε μαντίλι να κλάψουμε. Όλες οι εξαγγελίες είχαν σημείο έναρξης το 2027 και ωρίμανσης το 2029.
Όμως, ο κόσμος σήμερα πεινάει, σήμερα δυσκολεύεται, σήμερα υποφέρει. Αν δεν πάρει κάτι τώρα, για να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις της ακρίβειας, της ενέργειας, των τραπεζών, της εφορίας, πώς θα αντέξει; Πώς θα αντεπεξέλθει; Το 2027 είναι πολύ μακριά για εκείνον που πνίγεται, δεν ξέρει αν θα το προλάβει. Δεν λέμε για το 2029, που οι μισθοί θα πάνε στο χιλιάρικο, γιατί ποιος ζει και ποιος πεθαίνει μέχρι τότε. Και όταν πάνε οι μισθοί εκεί, με τον ρυθμό που καλπάζει η ακρίβεια, τι θα σημαίνουν;
Αν θέλω 25 ευρώ για να πάρω ένα κιλό κρέας και αν θέλω 800 ευρώ για να νοικιάζω ένα δυαράκι, τι να το κάνω το χιλιάρικο; Χειρότερα από σήμερα θα είμαι. Όσο δεν κάνει κάτι για να μαζέψει την ακρίβεια ο πρωθυπουργός, όσα μέτρα και αν ανακοινώσει θα πάνε στράφι, δεν θα έχουν ούτε αξία ούτε αποτέλεσμα.
Άλλα περίμενε να ακούσει τελικά ο κόσμος και άλλα άκουσε. Πάλι υποσχέσεις, πάλι ταξίματα, πάλι μεγάλα λόγια. Επί της ουσίας τίποτα. Και όμως με μία κίνηση θα μπορούσε να ρίξει τις τιμές ο κ. Μητσοτάκης. Αν μείωνε τον ΦΠΑ, από αύριο όλα θα ήταν φθηνότερα. Δεν τόλμησε όμως. Δεν ήθελε ή δεν τον άφησαν. Το… ξέχασε ίσως; Το αποτέλεσμα, όμως, είναι το ίδιο.
Κι εσύ, λαέ βασανισμένε, μην ξεχάσεις τίποτα όταν έρθει η ώρα σου να μιλήσεις.
Γιατί αυτήν τη φορά πρέπει να μιλήσεις. Για να καταλάβουν όλοι ότι με τον κόσμο δεν μπορούν να παίζουν. Και όταν έρθει η ώρα, θα τους περιμένει στη γωνία, που στις δημοκρατίες λέγεται κάλπη…
Φωτό: ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ / ΜΟΤΙΟΝ ΤΕΑΜ
