θΡΑΚΙΩΤΙΚΑ: Μισό κιλό… (αντι)ποίηση, παρακαλώ
Δεν χρειάζεται να διαβάσεις ολόκληρο το βιβλίο, για να επιβεβαιώσεις κάτι που ήδη υποπτεύεσαι. Ότι ο Αλέξης Τσίπρας απλώς έγραψε (αν έγραψε) ένα κατεβατό γιατί το βρήκε… sic να επιστρέψει όχι με ένα αριστερό μανιφέστο –αν και αυτό δεν το γλιτώνει (τουλάχιστον το… μανιφέστο)–, αλλά με ένα… πόνημα.
Τι κι αν ο τίτλος είναι κλεμμένος – ζήλεψε, μάλλον, τη φήμη του μεγαλύτερου λογοκλόπου που γνώρισε ο ανθρώπινος πολιτισμός (το AI, ντε…). Και άλλωστε συνηθίζει να χρησιμοποιεί τίτλους βιβλίων χωρίς να βάζει ένα υποτυπώδες εισαγωγικό – δεν ξεχνάει κανείς εκείνο το… Ζητείται Ελπίς, που κότσαρε για να κάνει επανείσοδο στην πολιτική σκηνή.
Ντόρος να γίνεται, μπεστ σέλερ να κάνουμε –ξέρεις τι έξοδα έχει… ο ξενοδοχειακός εξοπλισμός ενός πολιτικού γραφείου κόμματος (τα άλλα… βρίσκονται)– και ποιος νοιάζεται για τα υπόλοιπα.
Εκτός κι αν είσαι ο Οζγκιούρ Φερχάτ, παιδί του προξενείου και του Τσίπρα – δεν νομίζω να έχει ξεχαστεί πώς… κλαδεύτηκε κόσμος και κοσμάκης από τον τότε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, για να καταφέρει να εκλεγεί το… πουλέν της Ροδόπης στην Κεντρική Επιτροπή το 2021, αλλά και ο χαμούλης που προκλήθηκε το 2023, παραμονές εκλογών, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε μιλήσει για «ανοιχτή στήριξη» του τουρκικού προξενείου σε δύο υποψηφίους του ΣΥΡΙΖΑ (τότε ήταν υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, μετά πήγε στη Νέα Αριστερά ως βουλευτής).
Ε, ναι, ο συγκεκριμένος νοιάζεται, και πολύ μάλιστα! Τι είναι, άλλωστε, πιο σημαντικό; Μήπως να συμμετάσχει –ως οφείλει, εξαιτίας της θεσμικής του θέσης– στον εορτασμό των Ενόπλων Δυνάμεων, φέρ’ ειπείν;
Όχι. Εκείνη την ημέρα, ο βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου επέλεξε να πάει βόλτα στο… παζάρι του Ιάσμου (καθότι… αλεπού, όπως νομίζει) και να συνομιλήσει με τους καταναλωτές παύλα ψηφοφόρους του και να κάνει και μια έρευνα τιμών (να ’χει κάτι πρόχειρο να πει όταν βρεθεί στα βουλευτικά έδρανα ή –πιο πιθανό– σε καμιά σύναξη με τον τούρκο πρόξενο, για το εσωτερικό ξεκάρφωμα).
Αυτές είναι οι προτεραιότητες… Οι Ιθάκες! Γι’ αυτό και η ανάρτηση στον λογαριασμό του στα social media, με φωτογραφία να τον απεικονίζει να διαβάζει με μεγάλη επιμέλεια το βιβλίο του «αρχηγού» και, με την κατάλληλη lifestyle πινελιά, να… το προτείνει ως το «καλύτερο δώρο γενεθλίων»…
Ε, ναι, αυτό είναι το σημαντικό! Διότι η Νέα Αριστερά ήταν μια λύση ανάγκης, για να… υπάρχει (για να συναντιέται με τον πρόξενο…).
Αλλά τώρα… «νέοι ορίζοντες, Μικέ».
Βέβαια, δεν ξέρω αν αυτό είναι πιθανό, καθώς, βάσει και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, που πηγάζει και από το… πόνημα, βεβαίως, ο Αλέξης… τραβάει, λοιπόν, σ’ όλους μια κόκκινη γραμμή (εδώ δεν χρειάζονται εισαγωγικά, γιατί έχει αλλαχτεί μια λέξη…). Γιατί, δηλαδή, να κάνει εξαίρεση στον Φερχάτ;
Πάντως, δύο είναι τα σίγουρα: Πρώτον, ότι το πουλέν απλώς κρατούσε το βιβλίο, γιατί, αν διάβαζε, θα έφτανε και εκεί που ο Τσίπρας γράφει μεγαλοσχήμως ότι «η μειονότητα στη Θράκη είναι θρησκευτική, όπως ορίζει η Λωζάννη –«όχι ‘‘τουρκική’’, όχι εθνοτική…», και σίγουρα θα αναρωτιόταν εάν πρόκειται περί… τυπογραφικού λάθους και, δεύτερον, ότι ο Τσίπρας σε αυτό το… εγχείρημα αποφάσισε να γράψει ό,τι να ’ναι, όχι ό,τι πιστεύει (βάσει του δημόσιου, μέχρι τώρα, βίου του, δηλαδή). Έγραψε ό,τι απαιτείται…
Πες μας τι πίνεις…
Όμως, αυτό με τον… λυρισμό πρέπει να το κοιτάξουν λίγο οι πολιτικοί, συνολικά. Όχι μόνον ο Φερχάτ. Διότι σε όλα τα κόμματα ξεπετιούνται κάτι ποιητικές… αδείες που προκαλούν ναυτίες. Στην περίπτωση του πουλέν, βέβαια, το πράγμα… κράζει. Υποδέχεται το… πόνημα –τον συγγραφέα του, δηλαδή– ως τον… απελευθερωτή της Ελλάδας (άχου το, που νοιάζεται).
Ωσάν να βρίσκεται σε παραλήρημα, επισημαίνει στα social: «…Για μια Ελλάδα που δεν θα πορεύεται φοβισμένη ή παρατημένη, αλλά θα τολμά να στοχάζεται (πού τη βρήκε αυτή τη λέξη…) να διεκδικεί και να αλλάζει». Και μετά λέει ότι… «ευελπιστεί να βρει (ο… αρχηγός) τα… χαμένα κομμάτια της πυξίδας, που θα… επαναπροσδιορίσουν την έννοια της πολιτικής ορθότητας και ενός οράματος που αξίζει η χώρα και η κοινωνία»…
Άγνωστος ο συντάκτης του… μηνύματος, αλλά και πάλι για Φερχάτ είναι… too much. Γι’ αυτό, περιχαρής και περήφανος. Και ας αδειάζει, απροκάλυπτα, τον Χαρίτση, για τα μάτια του Αλέξη…
Η αλήθεια είναι ότι ο οπορτουνισμός δεν καταλαβαίνει τίποτα. Συγκεκριμένοι ήταν οι λόγοι που με τον έτερο του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης μετέβη στη βάρκα της Νέας Αριστεράς και τώρα, που έχει ακόμη έδρανα το κόμμα, αλλά το… πόσο ακόμα, δείχνει προδιαγεγραμμένο, το πήδημα είναι η ασφαλέστερη κίνηση.
Άλλωστε και ο Τσίπρας έθεσε όρο απαράβατο στους… επίδοξους μνηστήρες: την παραίτηση (από άλλα κόμματα και υποχρεώσεις).
Σαν καλός μαθητής, λοιπόν, το πουλέν της Ροδόπης ετοιμάζεται για το σάλτο.
Ή απλώς ξεκινάει το «ψάρεμα»…
Εμείς, πάλι… «αετό»
Τελικά, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν βρέθηκε ποιος είναι υπεύθυνος για το θέμα της παράνομης τουρκικής αλιείας στο Αιγαίο, γι’ αυτό και το θέμα πήγε στην ΕΕ (σωθήκαμε, ποικιλοτρόπως)…
Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σάκης Αρναούτογλου έφερε το θέμα στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κατά τη συζήτηση για τις Αλιευτικές Δυνατότητες 2026, που αφορά τη διασφάλιση των αποθεμάτων ψαριών, των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και των παράκτιων κοινοτήτων.
«Δεν μπορεί», λέει, «η βιώσιμη αλιεία να σημαίνει τιμωρία των Ευρωπαίων επαγγελματιών που σέβονται τον νόμο, ενώ την ίδια ώρα στο Αιγαίο εντείνεται η παράνομη αλιευτική δραστηριότητα από τουρκικές μηχανότρατες και σκάφη».
Καλέ, πώς δεν μπορεί; Αφού έχει παγιωθεί.
Και μη μας κάνει εντύπωση, όταν θα… θεσμοθετηθεί κιόλας. Και θα πηγαίνει και ο Φερχάτ να καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του παράνομου αλιέα της γείτονος – και πατρίδας (του).
Μέχρι… να συμβεί, βέβαια, αυτό, ο κ. Αρναούτογλου κάλεσε την Κομισιόν να επιβάλει αυστηρές κυρώσεις σε τρίτες χώρες, όπως η Τουρκία, όταν παραβιάζουν τους κανόνες, να ενισχύσει τους ελέγχους και την αστυνόμευση στα ευρωπαϊκά θαλάσσια σύνορα και να στηρίξει ουσιαστικά τους επαγγελματίες αλιείς που τηρούν τη νομιμότητα.
«Δεν γίνεται», σημειώνει ο ευρωβουλευτής, «οι Ευρωπαίοι ψαράδες να περιορίζονται, ενώ στο Αιγαίο η παράνομη τουρκική αλιεία δίνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει, χωρίς κανένα έλεγχο» και υπογράμμισε ότι η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος πρέπει να συμβαδίζει με δίκαιη μεταχείριση των αλιέων που σέβονται τους κανόνες. «Αν δώσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους ίσους κανόνες και πραγματική στήριξη, τότε θα έχουμε και βιώσιμες θάλασσες και ζωντανές παράκτιες κοινότητες», δήλωσε.
Πάντως, θα στενοχωρηθούμε τώρα, αλλά η χώρα σίγουρα έχει βρει την… υπεύθυνη αρχή και θα μπορούσε άνετα να έχει λάβει κάποια μέτρα για να σταματήσει το πλιάτσικο…
Έτσι, και δεν θα παρουσιάζαμε εικόνα ξέφραγου αμπελιού και η παρέμβαση του ευρωβουλευτή θα είχε μια πιο… στέρεα βάση.
Αλλά, έτσι είναι αυτού του τύπου τα… ήρεμα νερά. Μας αποχαυνώνουν – τρομάρα μας…
Έλλη Μητακίδου
