Μία απ’ τα ίδια…
Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Τα θέματα στη Θράκη έρχονται… για να μείνουν. Φυσικά, δεν λύνονται. Κάποιες φορές συζητιούνται, άλλες φόρες παίρνουν… ένα διάλειμμα και τελικά θάβονται. Μέχρι κάποιος να… σκοντάψει πάνω τους, είτε κατά λάθος, είτε από περιέργεια, είτε από καθήκον… Και πάλι από την αρχή.
Ο (προ)λόγος για το θέμα που απασχόλησε και πάλι τα τοπικά δρώμενα της Κομοτηνής, όταν η δημοτική παράταξη «Σπάρτακος» έστειλε επιστολή προς τη νέα διοικήτρια του νοσοκομείου (έχουν περάσει ήδη έξι μήνες από όταν ανέλαβε τη θέση η κ. Ελένη Ροφαέλα), με την οποία την καλεί να πράξει τα δέοντα σχετικά με την κατάσταση που καταγράφεται –και ενισχύεται– στο νοσοκομείο.
Η κατάσταση αφορά το γεγονός ότι οι μειονοτικοί γιατροί «ξεχνούν» την ελληνική γλώσσα και μιλούν μόνο την τουρκική, ενώ αρκετές μουσουλμάνες γιατροί φορούν τη μαντίλα εν ώρα καθήκοντος. Παράλληλα, επισημαίνουν την επιλογή του σιτηρεσίου, που… απαγορεύει το χοιρινό κρέας, υποχρεώνοντας χριστιανούς αλλά και μουσουλμάνους που δεν ακολουθούν τον κανόνα να καταναλώνουν τροφές τις οποίες δεν επιλέγουν…
Η δημοτική παράταξη διερωτάται γιατί το Νοσοκομείο της Κομοτηνής δεν ακολουθεί τη λογική των Υγειονομικών Ιδρυμάτων Ξάνθης και Αλεξανδρούπολης, όπου δεν υφίσταται ουδεμία εξαίρεση, και περιγράφει τη γενική εικόνα κάνοντας λόγο για «ανοχή (από πλευράς της διοίκησης) σε πρακτικές που παραπέμπουν σε… ‘‘άλλο κράτος’’», ζητώντας, παράλληλα, την άμεση εφαρμογή των νόμων που ισχύουν σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα…
Το ζήτημα έχει χαρακτηριστεί «λεπτό», «απαράδεκτο» –και από τις δύο πλευρές–, «ρατσιστικό» και «αδιάφορο». Όμως, το πρόβλημα δεν είναι ποιος… επιθετικός προσδιορισμός θα υπερισχύσει, αλλά τι τελικά έχει αποφασίσει να πράξει με την περιοχή η Ελληνική Πολιτεία.
Θέλει να αναγκάζει τους ανθρώπους να στρέφονται εναντίον των άλλων ανθρώπων, σε έναν ανερμάτιστο πόλεμο αρχών, ιδεών και ιδεολογιών (στην καλύτερη περίπτωση); Ή θέλει –και πρέπει– να κάνει τη δουλειά της;
Κατά τα λοιπά, ο… μπερντές στην Κομοτηνή μπορεί να ανεβαίνει και να κατεβαίνει κατά το δοκούν.
Πρελούδιο… παραφωνίας
Και, φυσικά, βγήκε το ακραίο DEB να κάνει λόγο για «άμεση επίθεση στην κοινωνική ειρήνη», εξαιτίας (επιμένει) της «στοχοποίησης της μαντίλας και της γλώσσας»…
Και εδώ αρχίζει η γνωστή τακτική του «κάνουμε το άσπρο μαύρο».
Το (γκριζο)κόμμα υποστηρίζει ότι η χρήση της μητρικής γλώσσας μεταξύ των εργαζομένων μέσα στο νοσοκομείο δεν προκαλεί ζητήματα. Μα, το πρόβλημα δεν είναι ότι μιλούν την τουρκική στα διαλείμματα, αλλά ότι δε μιλούν την επίσημη γλώσσα εν ώρα εργασίας, και ενώ, αν όχι η πλειοψηφία των χρηστών του ιδρύματος, η πλειονότητα δεν μιλά την τουρκική.
Το ενδιαφέρον στην ανακοίνωση είναι ότι θέτει ένα επιχείρημα που κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται (από μόνο του)… αποδεικτικό στοιχείο: «Είναι ανάγκη των μελών της μειονότητας να εκφράζουν τα προβλήματα υγείας τους στη γλώσσα τους προς τους μειονοτικούς γιατρούς, διασφαλίζοντας τη σωστή παροχή υπηρεσιών, ειδικά για όσους αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την ελληνική γλώσσα».
Το θέμα έρχεται ως… ουρά της επίκαιρης ερώτησης του βουλευτή κ. Αχμέτ, ο οποίος, επίσης, δεν είχε πρόβλημα να… παραδεχθεί και αυτός –από τα συμφραζόμενα– την ευθύνη που φέρει για το γεγονός ότι υπάρχουν μέλη της μειονότητας που δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα. Απλά πράγματα! Γιατί εάν υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, τότε την ευθύνη, μετά από τόσα χρόνια, τη φέρουν οι… αυτοπροσδιοριζόμενοι εκπρόσωποί τους. Φέρουν ευθύνη γιατί, εκ των πραγμάτων, τους αναγκάζουν να ζουν στο περιθώριο.
Είναι… ηλίου φαεινότερον ποιους βολεύει αυτή η κατάσταση.
Οι ευθύνες «μας»
Οι «ταγοί» της μειονότητας έχουν μάθει να βγάζουν στον τάκο την Ελληνική Πολιτεία και να της ζητούν ευθύνες, συνήθως, είτε εκεί που δεν υπάρχουν είτε κρύβοντας τις δικές τους. Οι απλοί πολίτες, όμως, όσο κι αν έχουν κουραστεί με όλο αυτό το… καραγκιόζ μπερντέ και δεν μιλούν (για ευνόητους λόγους), καταλαβαίνουν απολύτως την κατάσταση. Και ζουν μέσα σε έναν φαύλο κύκλο.
Οι πολίτες της μειονότητας δεν έχουν το δικαίωμα της επιλογής. Προσκρούει το δικαίωμα πάνω στην καχυποψία, από τη μία πλευρά, και στην ομηρία, από την άλλη.
Γι’ αυτό και παραμένουμε στάσιμοι ως τοπική κοινωνία, τελικά. Γιατί η στασιμότητα βολεύει. Το να μη γνωρίζουμε ελληνικά, στην προκειμένη περίπτωση, βολεύει. Το να κάνουμε ότι δεν γνωρίζουμε ελληνικά, επίσης, βολεύει.
Αυτό που σώζει είναι ένα απλό βήμα έξω από τον κύκλο. Απλό, μα τόσο δύσκολο να επιτευχθεί… Όχι μόνο γιατί απαιτεί… οργανωμένο σχέδιο για την επόμενη μέρα, αλλά γιατί αποτελεί ομολογία της προσωπικής ευθύνης που φέρει ο καθένας για τον εαυτό του και την κοινωνία στην οποία είναι μέλος.
Περί… υγιεινής
Τέλος, σχετικά με τη μαντίλα που φορούν οι γυναίκες γιατροί στο Νοσοκομείο Κομοτηνής, είναι γεγονός ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζεται ανάλογα με τα «πιστεύω» και τις αντιλήψεις του, αρκεί βεβαίως αυτές να μην αντίκεινται στον νόμο. (Ε, και να μην προσβάλλει τους γύρω του, όπως έλεγαν κάποτε οι δάσκαλοι…).
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η συγκεκριμένη ενδυμασία αντίκειται στο υγειονομικό πρωτόκολλο. Γιατί εάν αντίκειται, εάν, δηλαδή, η μαντίλα δεν περιλαμβάνεται στον ενδυματολογικό κώδικα, τότε έχει πρόβλημα και η γιατρός που τη φορά αλλά και ο ασθενής –ο κάθε ασθενής– που δέχεται τις υπηρεσίες της…
Η… Βαβέλ μας
Δεν έχουν περάσει, δα, και πολλά χρόνια από τότε που στο νοσοκομείο είχε γίνει το… πείραμα των γλωσσών. Η είσοδος των παλιννοστούντων από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ οδήγησαν στην απαράδεκτη (ήπιος χαρακτηρισμός) κατάσταση της… τριγλωσσίας!
Κοινώς, αρκετοί γιατροί με καταγωγή από την ιστορική Τσάλκα και άλλες περιοχές της Γεωργίας μιλούσαν… ρωσικά για να… εξυπηρετήσουν τους ομογενείς μας –αυτό ήταν το επιχείρημα–, όμως, γρήγορα αποκαλύφθηκε ότι απλώς αυτοί δεν γνώριζαν επαρκώς τα ελληνικά.
Απαράδεκτο, εάν θέλει κάποιος να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε έναν δημόσιο φορέα, αλλά, τελικά, ποιος νοιάζεται. Ποιος νοιάζεται πραγματικά να εξηγήσει ότι ένα πτυχίο αναγνωρίζεται στην Ελλάδα αλλά και οι κάτοχοί του δεν έχουν την επάρκεια της γλώσσας.
Συνεχίζονται οι… παραστάσεις
Τα δείπνα, τα λεγόμενα «ιφτάρ», καλά κρατούν στη μικρή μας, βασανισμένη περιοχή. Αξιωματούχοι της γείτονος πάνε κι έρχονται προβάλλοντας το… τουρκοοθωμανικό ιδεώδες, προκαλώντας… επικαιροποίηση στα ρήγματα μεταξύ των πολιτών της μειονότητας και στοχεύοντας στη γενική ρήξη, μεταξύ των μελών ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας, δηλαδή.
Η κοινωνική ειρήνη, την οποία επικαλείται το φασιστικό κόμμα που έχει έδρα (ή πλοκάμια…) στην ελληνική Θράκη, είναι μια επίφαση που κράζει.
Έλλη Μητακίδου
