Μ. Κοντοτόλη στο “Π”: Όταν οι νέοι απομακρύνονται
Της
ΜΑΡΙΝΑΣ ΚΟΝΤΟΤΟΛΗ
Βουλευτού ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Τρικάλων
Υπάρχει μια αλλαγή για την οποία δεν γίνεται πάντα θόρυβος, αλλά διαμορφώνει σιωπηλά το μέλλον της δημοκρατίας: Όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι απομακρύνονται από την πολιτική.
Δεν πρόκειται για αδιαφορία. Οι νέοι δεν είναι μια γενιά που δεν νοιάζεται. Είναι μια γενιά που παρακολουθεί, κρίνει και πολλές φορές απογοητεύεται. Μεγάλωσε μέσα σε κρίσεις, αβεβαιότητα και διαδοχικές δοκιμασίες της κοινωνίας. Έμαθε να αμφισβητεί εύκολα όσα της παρουσιάζονται ως αυτονόητα.
Και όταν η πολιτική δεν καταφέρνει να πείσει ότι λειτουργεί με ευθύνη και ειλικρίνεια, η πιο συνηθισμένη αντίδραση δεν είναι η σύγκρουση. Είναι η αποστασιοποίηση.
Τα τελευταία χρόνια η κοινωνία μας βίωσε γεγονότα που άφησαν βαθύ αποτύπωμα στη συλλογική συνείδηση. Η τραγωδία των Τεμπών συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα και έφερε στο προσκήνιο ερωτήματα για τη λειτουργία του κράτους και την ευθύνη των θεσμών. Την ίδια στιγμή, οι μεγάλες φυσικές καταστροφές στη Θεσσαλία υπενθύμισαν πόσο ευάλωτες μπορεί να είναι οι κοινωνίες όταν οι πολιτικές αποφάσεις δεν προλαμβάνουν τις κρίσεις.
Οι νέοι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουν αυτά τα γεγονότα ως απλές ειδήσεις. Τα βλέπουν ως εμπειρίες που διαμορφώνουν την εικόνα τους για το κράτος και για την πολιτική. Και μέσα από αυτές τις εμπειρίες διαμορφώνεται μια βαθιά ανάγκη: Να μπορούν να εμπιστευτούν ξανά.
Η εμπιστοσύνη, όμως, δεν αποκαθίσταται με εύκολες υποσχέσεις. Χτίζεται μόνο όταν η πολιτική δείχνει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις της. Όταν οι αποφάσεις εξηγούνται με ειλικρίνεια και όταν η ευθύνη αναλαμβάνεται χωρίς υπεκφυγές.
Οι νέοι ζητούν κάτι πολύ απλό και ταυτόχρονα πολύ απαιτητικό: Να αισθανθούν ότι η πολιτική δεν λειτουργεί μακριά από τη ζωή τους αλλά σε σχέση με αυτήν.
Ως μητέρα δύο παιδιών που ανήκουν στη νέα γενιά, βλέπω συχνά αυτήν την αγωνία. Την ανάγκη τους να σχεδιάσουν το μέλλον τους με αξιοπρέπεια. Να μπορούν να πιστέψουν ότι ο κόπος τους έχει αντίκρισμα και ότι ο τόπος τους μπορεί να τους δώσει προοπτική.
Αν θέλουμε πραγματικά να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των νέων, η πολιτική πρέπει να κάνει κάτι πιο δύσκολο από το να μιλά περισσότερο. Πρέπει να λειτουργεί καλύτερα. Να αποδεικνύει στην πράξη ότι υπηρετεί το κοινό καλό.
Γιατί μια δημοκρατία δεν ανανεώνεται μόνο με εκλογές. Ανανεώνεται όταν οι νέοι άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν λόγο να συμμετέχουν σε αυτή.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα της εποχής μας: Να δημιουργήσουμε ξανά τις συνθήκες ώστε η νέα γενιά να μη στέκεται απέναντι από την πολιτική, αλλά να αισθάνεται ότι μπορεί να αποτελέσει μέρος της.
Γιατί όταν οι νέοι απομακρύνονται, η δημοκρατία φτωχαίνει.
Και όταν επιστρέφουν, η κοινωνία βρίσκει ξανά το μέλλον της.
