Του
ΜΑΝΩΛΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗ
Βουλευτή ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Ανατολικής Αττικής
Υπάρχει κάτι που σήμερα είναι ίσως πιο δύσκολο να κερδηθεί στον δημόσιο στίβο από μια εκλογική αναμέτρηση: Η εμπιστοσύνη.
Και αυτό γιατί τα τελευταία 15 χρόνια οι πολίτες ζουν μέσα σε διαδοχικές κρίσεις: Τη δημοσιονομική κρίση, την πανδημία, την ενεργειακή ακρίβεια, τον πληθωρισμό, τους πολέμους και τη γεωπολιτική ανασφάλεια. Μαζί με όλα αυτά έζησαν και τη διάψευση μεγάλων υποσχέσεων. Είδαν πολιτικά πρόσωπα, από θεσμικά κόμματα ή και εκτός αυτών, να έρχονται με… φόρα και να υπόσχονται προεκλογικά ότι θα σκίσουν τα Μνημόνια, μόνο και μόνο για να σκίσουν τις ίδιες τους τις υποσχέσεις μετά τις κάλπες.
Γι’ αυτό και σήμερα δεν αρκεί η λέξη «αλλαγή» να ακούγεται ως σύνθημα. Πρέπει να μπορούμε να την πιστέψουμε ξανά. Και για να το πετύχουμε αυτό, η αλλαγή πρέπει να είναι συγκεκριμένη και να στηρίζεται στη συνέπεια, στο σχέδιο και στην τεκμηρίωση.
Τι σημαίνει, άραγε, πολιτική αλλαγή σήμερα; Σημαίνει να παίζουμε μουσικές καρέκλες με τις πολυθρόνες της εξουσίας; Όχι. Σημαίνει να αλλάξουμε την καθημερινότητα των πολιτών μέσα από συγκεκριμένα βήματα.
Σημαίνει επαναφορά της προστασίας της πρώτης κατοικίας, όπως εκείνη που υπερασπίστηκε αποτελεσματικά το ΠΑΣΟΚ, σε μια πολύ δύσκολη δημοσιονομική συγκυρία για τη χώρα και σε μια Ευρώπη με δυσμενείς πολιτικούς συσχετισμούς, προτού οι κ. Τσίπρας και Μητσοτάκης δρομολογήσουν την κατάργησή της.
Αλλαγή σημαίνει η ηγεσία της ανώτατης Δικαιοσύνης να μην επιλέγεται από την κυβέρνηση, όπως προβλέπει το μοντέλο στο οποίο επιμένει ακόμη η Νέα Δημοκρατία, αλλά από ένα ευρύτερο όργανο. Σε αυτό θα συμμετέχουν μέλη της εθνικής αντιπροσωπείας, μαζί με ανώτατους δικαστές και διακεκριμένα μέλη της νομικής κοινότητας, όπως δικηγόροι και καθηγητές Νομικών Σχολών των ΑΕΙ.
Πολιτική αλλαγή σημαίνει ακόμα να θωρακιστεί συνταγματικά η «Διαύγεια», ώστε να ενισχύσουμε στην πράξη τη διαφάνεια και τη λογοδοσία στη διαχείριση των δημόσιων πόρων αλλά και να δημιουργήσουμε μια διαφορετική κουλτούρα στην άσκηση της εξουσίας.
Πολιτική αλλαγή σημαίνει να αναθεωρήσουμε το άρθρο 86 του Συντάγματος, ώστε η ποινική μεταχείριση των πολιτικών προσώπων να μην εξαρτάται από την εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Σημαίνει να επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, να αποκτήσουν ουσιαστικό ρόλο οι κοινωνικοί εταίροι στον καθορισμό του κατώτατου μισθού και να συζητήσουμε σοβαρά την πιλοτική εφαρμογή της τετραήμερης εργασίας ή της 35ωρης εβδομάδας, χωρίς μείωση αποδοχών, ακολουθώντας επιτυχημένα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Αλλαγή σημαίνει ακόμα να αποκτήσει ξανά η νέα γενιά τη δυνατότητα να μείνει και να ζήσει στον τόπο της. Με χιλιάδες κατοικίες κοινωνικής στέγασης, μέσα από την αξιοποίηση των διαθέσιμων ευρωπαϊκών πόρων, και πρωτίστως με κανόνες στην «golden visa» και στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, ώστε περισσότερα σπίτια να επιστρέψουν στη μακροχρόνια μίσθωση.
Τα περισσότερα από αυτά τα μέτρα δεν απαιτούν έναν νέο, τεράστιο κρατικό προϋπολογισμό. Απαιτούν κάτι πολύ πιο απλό, αλλά και δύσκολο: Πολιτική βούληση.
Πολιτική βούληση να συγκρουστούμε με τα μεγάλα συμφέροντα, την αδιαφάνεια και τη διαφθορά. Γιατί αυτά είναι που κοστίζουν πραγματικά στους πολίτες. Το είδαμε στον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τα πρόστιμα που καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι εξαιτίας λίγων επιτήδειων και της αδυναμίας των θεσμών να λειτουργήσουν όπως πρέπει. Το βλέπουμε και στα εκατομμύρια ευρώ που ξοδεύονται μέσα από ένα αδιαφανές σύστημα συμβάσεων και συμβούλων, αντί να υπηρετούν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο το δημόσιο συμφέρον.
Η αλλαγή για εμάς, όμως, δεν είναι η υπόσχεση ότι όλα θα γίνουν εύκολα. Είναι η πεποίθηση ότι τίποτα από όσα θεωρούμε σήμερα δεδομένα δεν είναι υποχρεωτικό να μείνει ίδιο.
Και ότι, αν θέλουμε να πάμε μπροστά, δεν μπορούμε να συγκρινόμαστε με τις χειρότερες στιγμές μας, με την αναξιοπιστία εκείνων που έταζαν τα πάντα στους πάντες, απλώς για να βάλουμε τον πήχη χαμηλά και να τον περάσουμε εύκολα, όπως επιχειρεί να κάνει σήμερα η Νέα Δημοκρατία.
Άλλωστε, η ελπίδα στην πολιτική δεν γεννιέται όταν κάποιος μας λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Γεννιέται όταν μας δείχνει ότι μπορούν να πάνε καλύτερα – και μας εξηγεί πώς.
Αυτό είναι το στοίχημα της δικής μας πολιτικής αλλαγής, με ένα πολιτικό κίνημα που έχει αποδείξει ιστορικά ότι μπορεί να την κάνει πράξη. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το πραγματικό ερώτημα για τους πολίτες δεν είναι πόσο κοστίζει η πολιτική αλλαγή, αλλά πόσο μας κοστίζει τελικά η απουσία της.
