Κυρ. Ιωαννίδης στο “Π”: Το εθνικό απολυτήριο δεν αναβαθμίζει το λύκειο
–Το μετατρέπει ακόμα περισσότερο σε ψυχοφθόρο και ανιαρό εξεταστικό κέντρο
Του
ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ
Μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ,
Υπεύθυνου του Τμήματος Παιδείας και Έρευνας
Η επαναφορά του λεγόμενου «εθνικού απολυτηρίου» από την κυβέρνηση της ΝΔ δεν αποτελεί ούτε έκπληξη ούτε εκπαιδευτική καινοτομία. Και άλλοι έχουν προσπαθήσει παλιότερα να εφαρμόσουν αντίστοιχου βάρους αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στο λύκειο. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 με τον Αρσένη έως και τον Γαβρόγλου του ΣΥΡΙΖΑ, η συζήτηση για ένα λύκειο ακόμα πιο ταξικό έρχεται και επανέρχεται. Όμως, σταθερή παραμένει και η φωνή των μαθητών, καθώς ακόμα αντηχεί στους δρόμους το «κάτσε καλά Γεράσιμε» και το «δεν θα περάσει», είτε ως αποφασιστική άρνηση είτε ως απάντηση, στο ερώτημα «θα περάσει;», που έθετε με πάθος η ντουντούκα. Και η αλήθεια είναι ότι πολλά δεν πέρασαν.
Και όσα, όμως, στην πορεία των χρόνων ψηφίστηκαν δεν έκαναν το λύκειο καλύτερο. Χειρότερο το έκαναν, γιατί πατούσαν σε μια ενιαία στρατηγική που το θέλει ακόμα πιο συνδεδεμένο με τις πανελλαδικές εξετάσεις, στο όνομα της αποδέσμευσής του από αυτές, με το γνωστό άλλοθι ότι οι μαθητές δεν ενδιαφέρονται για το λύκειο και έχουν στο μυαλό τους μόνο τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα. Και η απάντηση που δίνουν; Περισσότερες εξετάσεις σε πιο πολλά μαθήματα, για να κάνουν τους μαθητές να ενδιαφέρονται!
Υπάρχει, αλήθεια, μεγαλύτερη ομολογία αδιεξόδου; Και μάλιστα αδιεξόδου που προκύπτει από την πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ; Ποιος φταίει που δεν υπάρχει ούτε μισή ώρα καλλιτεχνικών μαθημάτων στο λύκειο; Ποιος φταίει για το ότι το περιεχόμενο και η μεθοδολογία της διδασκαλίας στα γλωσσικά μαθήματα είναι εντελώς χρηστικά, άδεια, κενά από νόημα για τους εφήβους, που ακριβώς σε εκείνη την περίοδο της ζωής τους έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη να εκφραστούν, να δημιουργήσουν; Όλα αυτά δεν είναι αστοχία, είναι συνειδητή εκπαιδευτική επιλογή για να προωθηθούν οι δεξιότητες που θέλει το κεφάλαιο. Και το κεφάλαιο για τους πολλούς δεν θέλει και πολλά πολλά.
Το εθνικό απολυτήριο λοιπόν δεν αναβαθμίζει το λύκειο. Το υποβαθμίζει μορφωτικά και το σκληραίνει κοινωνικά. Με τη γενίκευση των εξετάσεων από την Α’ Λυκείου και την επιβολή της Τράπεζας Θεμάτων σε όλες τις τάξεις, το σχολείο απομακρύνεται ακόμα περισσότερο από τον σκοπό να υπηρετεί τη γνώση και μετατρέπεται σε φίλτρο αντοχών. Σε αυτές τις συνθήκες, των συνεχών εξετάσεων και του συνυπολογισμού του βαθμού τους για την πρόσβαση στα πανεπιστήμια, το μάθημα θα γίνεται ακόμα πιο σφιχτό, δεν θα υπάρχει χρόνος για περιττές συζητήσεις εκτός ύλης, γιατί τα SOS πρέπει να απαντηθούν, γιατί τα θέματα θα μπαίνουν πια κατά 100% από την Τράπεζα Θεμάτων. Άρα χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο ρυθμός της τάξης, οι αδυναμίες των μαθητών, οι ιδιαιτερότητες κάθε σχολείου και τμήματος. Μίλησε κανείς για παιδαγωγική; Μάλλον όχι.
Το υπουργείο μιλάει για αντικειμενικότητα. Είναι η γνωστή αστική αντικειμενικότητα που δίνει, π.χ., σε τρία παιδιά ένα βάθρο 50 εκατοστών για να δουν πέρα από έναν φράχτη ύψους δύο μέτρων, μόνο που ο ένας έχει ύψος 1,50, ο άλλος 1,80 και ο άλλος 1,40. Ποιος θα μπορούσε να δει, λοιπόν, ότι ο καθένας χρειαζόταν διαφορετική υποστήριξη; Ο εκπαιδευτικός της τάξης. Όμως, σε αυτές τις συνθήκες, ο ρόλος του εκπαιδευτικού ακυρώνεται. Η παιδαγωγική κρίση αντικαθίσταται από προκαθορισμένα θέματα και μηχανιστικές διαδικασίες. Το σχολείο χάνει τον ζωντανό του χαρακτήρα και προσαρμόζεται πλήρως στη λογική της επίδοσης και της κατάταξης. Σε αυτό το τοπίο, όλα τα άλλα κόμματα –με διαφορετικές αποχρώσεις και διατυπώσεις– αποδέχονται την κεντρική ιδέα του εθνικού απολυτηρίου. Άλλα το στηρίζουν ανοιχτά, άλλα το βελτιώνουν, άλλα ζητούν περισσότερο διάλογο. Κανένα, όμως, δεν το απορρίπτει συνολικά.
Απέναντι σε αυτήν τη στρατηγική, το ΚΚΕ δεν περιορίζεται στην άρνηση. Είναι το μοναδικό κόμμα που λέει «ΝΑΙ» σε ένα σχολείο που θα μορφώνει ολόπλευρα όλα τα παιδιά, χωρίς διαρκείς εξεταστικούς φραγμούς, χωρίς Τράπεζες Θεμάτων, χωρίς το άγχος της συνεχούς αξιολόγησης, όπου η θεωρία θα συνδυάζεται με την πράξη, οι τέχνες με τον αθλητισμό. Και αυτό το «ΝΑΙ» θα εκφραστεί και στους δρόμους και στα σχολεία, όπου ο θυμός και το πάθος των νέων για τη ζωή θα συναντηθεί με την αγωνία και τη διεκδίκηση των γονιών, με την απαίτηση των εκπαιδευτικών να είναι δάσκαλοι ανθρώπων και όχι εκγυμναστές ρομπότ. Και το ΚΚΕ θα δώσει όλες του τις δυνάμεις για να νικήσει το δίκιο των πολλών.
