Κάτω τα χέρια από το Ναυτοδικείο
Περίεργη, ακατανόητη και αντίθετη σε κάθε έννοια σεβασμού, παράδοσης και λογικής χαρακτηρίζεται η απόφαση του υπουργού Άμυνας να πάρει το Ναυτοδικείο από τον Πειραιά και να το πάει στο Ρουφ. Και αυτό διότι το Ναυτοδικείο είναι αναπόσπαστο σημείο της πόλης, είναι τοπόσημο, είναι Ιστορία.
Στο σημείο που βρίσκεται τώρα, στο παλιό Ναυτικό Νοσοκομείο, στη μαρίνα Ζέας, εγκαταστάθηκε το 1925 και σήμερα, αφού συμπλήρωσε έναν αιώνα στο σημείο αυτό, το υπουργείο Άμυνας θέλει να το ξεριζώσει.
Και να στερήσει από την πόλη ένα μνημείο, μια ζωντανή ιστορία, μια ταυτότητα ανεξαρτησίας και θάλασσας.
Ο Πειραιάς με κάτι τέτοια μικραίνει, απαξιώνεται, χάνει. Αντί να αποκτά μεγαλύτερη ισχύ, αδυνατίζει, απονευρώνεται, ρημάζει. Χάνει τον ομφάλιο λώρο που έχει με τη θάλασσα, έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς καμία ενημέρωση, ερήμην ακόμα και του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά.
Γιατί, άραγε; Μήπως ισχύει αυτό που ψιθυρίζεται και αναφέρει ότι το παλιό Ναυτικό Νοσοκομείο πρόκειται να γίνει ξενοδοχείο πολυτελείας, κάτι που δεν μπορεί να γίνει όσο λειτουργεί στους χώρους του το Ναυτοδικείο;
Δεν γνωρίζουμε. Ο κόσμος λέει πολλά, αλλά την αλήθεια τη γνωρίζει μόνο ο υπουργός Άμυνας, ο οποίος καλά θα κάνει να μην πάρει το Ναυτοδικείο από τον Πειραιά, για να μη βρει απέναντί του όλους τους Πειραιώτες.
Γιατί το Ναυτοδικείο, τόσο ως θεσμός όσο και ως κτίριο, έχει τη δική του αξία και σημασία, η οποία δεν πωλείται, δεν εκποιείται και δεν παραχωρείται.
Απλά πράγματα…
